II SA/Sz 1096/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dnia 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie postanawia odrzucić skargę Spółka .A złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wezwanie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa [...] wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi Spółka A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jest wezwanie Marszałka Województwa [...] o z dnia [...] r. do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia zintegrowanego, udzielonego decyzją tego organu z dnia [...] r. w przedmiocie prowadzenia instalacji do chowu i hodowli trzody chlewnej w G. , w terminie roku od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem wydania decyzji o cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania pozwolenia zintegrowanego. Dokonując oceny dopuszczalności skargi, w pierwszej kolejności należało zbadać, czy sprawa będąca jej przedmiotem mieści się w katalogu spraw rozstrzyganych przez sądy administracyjne. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na podstawie art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 215 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.), dalej: "P.o.ś.", w przypadku gdy analiza warunków pozwolenia zintegrowanego wykazała konieczność jego zmiany, organ właściwy do wydania pozwolenia niezwłocznie wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia w terminie roku od dnia doręczenia wezwania, określając zakres tego wniosku mający związek ze zmianami wynikającymi z dokonanej analizy. Stosownie natomiast do treści art. 195 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 215 ust. 4 pkt 2. Zdaniem Sądu, treść cytowanych wyżej przepisów wskazuje, że zaskarżone wezwanie ma miejsce przed wydaniem merytorycznego w sprawie rozstrzygnięcia, które dotyczyć może cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia zintegrowanego. Powyższe oznacza więc, że wezwanie to jest wyłącznie etapem, tj. elementem procedury, zmierzającym do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jest pismem kierowanym do strony w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Wezwanie to nie jest więc aktem merytorycznie kończącym sprawę cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia zintegrowanego. Celem tego wezwania jest jedynie doprowadzenie do przestrzegania prawa przez podmiot prowadzący działalność związaną z prowadzeniem instalacji do chowu i hodowli zwierząt, w sytuacji, gdy w wyniku dokonania analizy warunków pozwolenia zintegrowanego stwierdzone zostanie, że istnieje konieczność zmiany tego pozwolenia. Nie ma więc podstaw prawnych, aby omawianemu wezwaniu nadawać formę decyzji administracyjnej. Co prawda, w orzecznictwie sądowym dopuszcza się możliwość wydania decyzji także w przypadku, gdy przepisy prawa materialnego nie przewidują wprost takiej formy załatwienia danej sprawy, ale wtedy wydanie takiej decyzji musi z przepisu wynikać pośrednio, na przykład przez wyrażoną w formie czasownikowej kompetencję organu administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy ("zezwala", "przydziela", "potwierdza", "wyraża zgodę" - tak m.in. w uchwale NSA z 12 października 1998 r., OPS 6/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 3 oraz uchwale NSA z 15 listopada 1999 r., OPK 24/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 54). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż w omawianych przepisach nie posłużono się żadnym zwrotem wskazującym, aby wezwanie do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia zintegrowanego na podstawie art. 215 ust. 4 pkt 2 P.o.ś. było władczym rozstrzygnięciem indywidualnej sprawy administracyjnej. Nie jest to również inny niż decyzja akt lub czynność podlegający zaskarżeniu do Sądu na podstawie art. 3 P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie się adresata wezwania do jego treści, wyklucza wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia zintegrowanego. Podsumowując należy stwierdzić, że wezwanie prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia zintegrowanego - jako etap procedury zmierzającej do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia tego pozwolenia (a więc orzeczenia kończącego postępowanie) - nie stanowi decyzji administracyjnej ani aktu lub czynności podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze fakt, że skarga Spółka .A. na wezwanie do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia zintegrowanego jest niedopuszczalna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., skargę odrzucił.