II SA/Sz 11/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. I. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego w sprawie z Jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] przyznał świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla F.I. w kwocie [...] zł miesięcznie, na okres od [...] r. do [...] r. E.I. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją. W wyniku rozpatrzenia wniosku, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla F.I. na okres świadczeniowy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez E.I., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. E.I., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla F.I., wskazując w uzasadnieniu, że jej wykonanie, pomimo rażącej niezgodności z prawem, spowoduje ciężkie i trudne do odwrócenia skutki. W oparciu o zaskarżoną decyzję, zgodnie z przepisami art. 27 ust. 3 i 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ egzekucyjny może ściągnąć od dłużnika alimentacyjnego należności budżetu państwa z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Mając na uwadze powyższe, brak wstrzymania wykonania niniejszej decyzji do wydania prawomocnego rozstrzygnięcia, będzie miał konsekwencje w nieuprawnionej egzekucji komorniczej skierowanej do skarżącego na podstawie decyzji, której nie miał nigdy możliwości zaskarżyć, bowiem nigdy nie została mu doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołana regulacja prawna przewiduje jednocześnie możliwość wstrzymania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dla rozpoznania przedmiotowego wniosku istotne jest ustalenie, czy decyzja będąca przedmiotem wniosku – decyzja w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla F.I. może być zakwalifikowana jako wydana "w granicach tej samej sprawy", czyli sprawy zainicjowanej przedmiotową skargą E. I. na postanowienie Kolegium w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zasadnicze, dla zastosowania powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., będzie znaczenie, jakie się przypisze dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności. W doktrynie wyrażono pogląd, zgodnie z którym ustawodawca odsyła do stosowania pojęcia "sprawy" w znaczeniu materialnoprawnym, gdzie jej tożsamość wyznaczają identyczność podmiotu i przedmiotu stosunku prawnego (vide: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. 5. s. 495-496). Przyjęte jest również, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Wobec powyższego uprawnione jest stwierdzenie, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. Wobec powyższego, zakresem art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt FPS 12/99, dostępnej na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej stwierdzono, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". We wskazanej uchwale NSA stwierdził ponadto, że chodzi tu o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a więc zarówno tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, jak i tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. W niniejszej sprawie E.I. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przyznającej F.I. świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Przedmiotem skargi uczynił natomiast postanowienie odmawiające skarżącemu wznowienia postępowania zakończonego decyzją objętą wnioskiem o wstrzymanie. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia tożsamości podmiotowej powyższych aktów administracyjnych, a w konsekwencji niemożliwe jest zastosowanie przez sąd ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.