II SA/Sz 1101/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 września 2022 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 14 października 2019 r. Nr [...] Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Starosta [...] obciążył G. P., dalej także jako: "strona, skarżący", kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki [...] o nr [...] w łącznej kwocie [...]zł z wyszczególnieniem kwot, które wymienione powyżej obciążenie zawierają tj.: [...] zł - usunięcie pojazdu, [...] zł - przechowywanie pojazdu od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...] lipca 2016 r., [...] zł - oszacowanie pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. ww. pojazd, na podstawie dyspozycji nr [...] wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w K., został usunięty z ulicy [...] w K. ([...]), ponieważ został pozostawiony w miejscu, gdzie było to zabronione i utrudniało ruch drogowy lub w inny sposób zagrażało bezpieczeństwu. Pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym przy ul. [...], w K.. Skarżący, powiadomieniem z dnia [...] lutego 2014 r., został wezwany do odbioru pojazdu i poinformowany o skutkach jego nieodebrania w określonym terminie. Skarżący nie odebrał pojazdu. Organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2014 r. ponownie powiadomił skarżącego o skutkach nieodebrania pojazdu w zakreślonym terminie, a następnie wystąpił, w oparciu o przepis art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do Sądu Rejonowego w K. z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Sąd Rejonowy w K. Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt I Ns [...], orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Orzeczenie to uprawomocniło się [...] lipca 2016 r. W związku z powyższym skarżącego obciążono kosztami związanymi z usunięciem pojazdu, przechowywaniem i jego oszacowaniem, powstałymi od momentu jego usunięcia do uprawomocnienia się orzeczenia Sądu w sprawie przepadku pojazdu. G. P. odwołał się od powyższej decyzji podnosząc, że nie był właścicielem przedmiotowego pojazdu w dniu [...] lutego 2013 r., kiedy to nastąpiło zdarzenie drogowe, a jedynie jego pasażerem. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zarzut odwołującego się, iż w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nie był jego właścicielem, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Organ I instancji uzyskał bowiem dowód przesłany przez Starostę [...], gdzie przedmiotowy pojazd był zarejestrowany, w postaci umowy kupna - sprzedaży tego pojazdu, z której wynika, że do jej zawarcia doszło w dniu [...] stycznia 2013 r. pomiędzy V. F. zamieszkałą w C., a G. P. zamieszkałym w C.. Odwołujący się w toku postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w K. jak i przez Starostę [...] każdorazowo odbierał osobiście adresowaną do niego korespondencję nie zaprzeczając, że jest świadomy konsekwencji związanych z usunięciem pojazdu z drogi, jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym oraz postępowania sądowego związanego z przejęciem pojazdu przez Powiat K.. Kolegium uznało, że kwota ustalona przez organ I instancji, z rozbiciem na poszczególne koszty, została ustalona prawidłowo, a decyzja została wydana zgodnie z prawem materialnym i procesowym. Od decyzji Kolegium strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wyjaśnił, że błędnie został uznany za właściciela pojazdu usuniętego z drogi, na co wskazuje umowa kupna-sprzedaży z dnia [...] lutego 2013 r., co czyni postępowanie wobec niego bezprzedmiotowym. W dalszym toku postępowania pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że umową kupna-sprzedaży z dnia [...] stycznia 2013 r. G. P. nabył ww. pojazd od V. F., ale w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, tj. w dniu [...] lutego 2013 r. nie był już jego właścicielem, ponieważ umową kupna-sprzedaży z dnia [...] lutego 2013 r. przeniósł własność pojazdu na nowego właściciela, tj. na B. K.. Tym samym utracił przymiot właściciela i osoby odpowiedzialnej za ponoszenie kosztów, o jakich mowa wart. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pełnomocnik wskazał także, że [...] lutego 2013 r. skarżący, jako pasażer pojazdu, miał zostać odwieziony do swojego domu w C.. Niestety w trakcie powrotu doszło do wypadku drogowego, w następstwie którego skarżący doznał obrażeń głowy i wstrząśnienia mózgu. Trafił wówczas do szpitala w K.. G. P. nie zgłaszał umowy kupna-sprzedaży samochodu z dnia [...] lutego 2013 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego, albowiem obowiązek taki, w świetle art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, spoczywa na właścicielu, a nie na byłym właścicielu. Dopiero po rozmowie z ustanowionym z urzędu pełnomocnikiem skarżący złożył umowę kupna- sprzedaży z dnia [...] lutego 2013 r. do Starostwa Powiatowego w C.. Skarżący był przekonany, że ta okoliczność jest organom znana, ponieważ umowa z dnia [...] lutego 2013 r. powinna być zgłoszona do Starostwa Powiatowego, a skarżący był przekonany, że tak się stało. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 275/20 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, prawomocnym postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., sygn. akt I Ns [...] Sąd Rejonowy w K. orzekł przepadek na rzecz Powiatu [...] samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i rozstrzygnął o kosztach postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył apelację od tego orzeczenia, jednak została ona odrzucona. W postępowaniu prowadzonym przed Sądem Rejonowym w K. skarżący podnosił, że w dniu [...] lutego 2013 r. nie był już właścicielem przedmiotowego pojazdu. Nie przedłożył jednak żadnego dowodu potwierdzającego tę okoliczność. Sąd podkreślił, że walor prawomocnego rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w K. dotyczy przepadku rzeczy - pojazdu. Nie ma zatem charakteru ustalającego co do osoby zobowiązanej do uiszczenia kosztów, o jakich mowa w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Postanowienie o orzeczeniu przepadku dotyczy faktu przejścia własności na rzecz powiatu. Celem takiego orzeczenia nie jest natomiast wiążące ustalenie pozostałych kwestii właścicielskich - tym bardziej, że zgodnie z art. 130a ust. 10d ustawy Prawo o ruchu drogowym, możliwe jest orzeczenie przepadku także pojazdu, w stosunku do którego nie ustalono właściciela, ani osoby uprawnionej. Skarżący podnosił, że w dacie zdarzenia nie był już właścicielem tego pojazdu. Ponieważ jednak nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego tę okoliczność, organ I instancji oraz organ odwoławczy były uprawnione do przyjęcia, że twierdzenia skarżącego, jako gołosłowne, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd wskazał, że na etapie postępowania sądowo-administracyjnego ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego przedłożył kopię umowy kupna - sprzedaży samochodu, z którym związane są koszty będące przedmiotem sprawy. Z dołączonej do akt umowy miałoby wynikać, że skarżący nie był już właścicielem przedmiotowego pojazdu w dniu [...] lutego 2013 r., a okoliczność ta może okazać się decydująca dla właściwego ustalenia podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów związanych z usunięciem z drogi, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Pomimo że, jak już wskazano wyżej, skarżący w trakcie postępowania administracyjnego rzeczywiście nie przedłożył ww. umowy, choć negował fakt bycia właścicielem pojazdu, to dla wyjaśnienia tej kwestii niezbędne staje się przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co może i winien uczynić organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę. Zadaniem Kolegium będzie więc dokonanie oceny przedłożonej przez stronę skarżącą umowy sprzedaży pojazdu z dnia [...] lutego 2013 r., ewentualne podjęcie próby zweryfikowania jej autentyczności np. poprzez przesłuchanie wskazanego w niej nabywcy pojazdu lub podjęcie innych niezbędnych czynności procesowych. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Kolegium ustaliło, że B. K., tj. osoba, która widnieje na umowie z dnia [...] lutego 2013 r. jako osoba, która w tym dniu nabyła pojazd [...] od G. P., nie żyje od [...] września 2014 r. Ponadto jedynym dokumentem, który wpłynął do Starostwa Powiatowego w C. po dacie [...] lutego 2013 r. w sprawie przedmiotowego pojazdu, a który dotyczył G. P. lub B. K., była kopia przedmiotowej umowy, złożona przez G. P. w dniu 5 listopada 2020 r. Nadto organ dwukrotnie - w dniach 12 kwietnia 2021 r. i 25 maja 2021 r. zwrócił się pisemnie do G. P. o przesłanie kopii zaświadczeń związanych z leczeniem po wypadku, w którym uczestniczył w dniu [...] lutego 2013 r. (o czym oświadczył w toku postępowania sądowo-administracyjnego). Strona nie odpowiedziała na żadne z tych pism. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że po dokonaniu analizy akt sprawy, stwierdził brak podstaw prawnych do zmiany zaskarżonej decyzji i uwzględnienia zarzutów zawartych w odwołaniu, a także podniesionych w toku postępowania przed WSA w Szczecinie. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., dalej: "ustawa"), w brzmieniu obowiązującym od 4 września 2010 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.). Przytoczył następnie treść art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 10h, ust. 10d i ust. 10i ustawy i wskazał, że zgodnie z wytycznymi WSA w Szczecinie, Kolegium poczyniło ustalenia zmierzające do weryfikacji twierdzeń strony, iż w dniu [...] lutego 2013 r. nie był już właścicielem pojazdu, a następnie do oceny ich wiarygodności, mając na względzie uzupełniony materiał dowodowy, a także materiał dowodowy istniejący w sprawie od dnia [...] lutego 2013 r. Analiza wszystkich uzyskanych w sprawie dowodów, zdaniem Kolegium, prowadzi do wniosku, że G. P. w dniu [...] lutego 2013 r. był nadal właścicielem pojazdu, zaś przedstawiana przez niego wersja, iż przed tą datą zbył pojazd, jest niewiarygodna i ma zmierzać jedynie do uniknięcia odpowiedzialności za poniesienie kosztów nałożonych decyzją w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania prowadzonego tak przez Komendę Powiatową Policji w K. jak i Starostę [...] skarżący każdorazowo potwierdzał własnoręcznym podpisem korespondencję do niego kierowaną nie zaprzeczając, że nie jest świadomy konsekwencji związanych z kosztami związanymi z usunięciem pojazdu z drogi jak i jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym oraz postępowania sądowego związanego z przejęciem pojazdu na rzecz Starostwa Powiatowego w K.. O konsekwencjach tych każdorazowo odwołujący był pouczany. Ponadto, o braku wiarygodności twierdzeń G. P. co do pobytu po zdarzeniu w szpitalu i co do jego ciężkiego stanu po wypadku z dnia [...] lutego 2013 r. (oświadczenie w toku postępowania przed WSA o wstrząśnieniu mózgu i obrażeniach głowy, co wiązało się z pobytem w szpitalu) świadczy okoliczność, iż w dniu 14 lutego 2013 r. osobiście pokwitował on powiadomienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Komendy Powiatowej Policji w K., a także zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego - przekazane mu przez Policję. Zdaniem Kolegium, świadczy to o tym, że wówczas nie był w ciężkim stanie, ale ponadto - że nie kwestionował bycia właścicielem pojazdu. W ocenie organu nie jest logicznym, by po zbyciu pojazdu, a następnie po wypadku, w którym - jak strona twierdzi, była jedynie pasażerem pojazdu, nie zakwestionować tego, że powiadomienie Policji, a przede wszystkim zezwolenie na odbiór pojazdu winno być skierowane do innej osoby. W sytuacji bowiem zbycia pojazdu na rzecz B. K., G. P. byłby osobą nieuprawnioną do odbioru tego pojazdu. Organ podkreślił, że budzi wątpliwości okoliczność, że pojazdem zabezpieczonym przez Policję nie zainteresował się nabywca, który zapłacił za niego [...] zł. Dodatkowo, organ II instancji wskazał, że G. P. nie odpowiedział na pisma kierowane do niego w kwietniu i maju 2021 r. odnośnie udokumentowania pobytu w szpitalu w K., lub z jakiegokolwiek leczenia w związku z wypadkiem (kolizją) zaistniałą dnia [...] lutego 2013 r. Fakt braku jakiejkolwiek odpowiedzi w powiązaniu ze zdarzeniami z dnia [...] lutego 2013 r. doprowadził organ do wniosku, że G. P. był właścicielem pojazdu w dniu zdarzenia, a zaczął kwestionować ten fakt dopiero w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w K. o orzeczenie jego przepadku. Przy czym wcześniej osobiście odbierał zawiadomienia i pouczenia, jak już wyżej wskazano, oprócz tych z dnia [...] lutego 2013 r., w dniu [...] marca 2014 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2014 r. Nie zareagował na nie w żaden sposób. Pierwsza reakcja, w postaci zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w K., nastąpiła wówczas, gdy Sąd obciążył go kosztami postępowania. Nadto Kolegium przeanalizowało dokumentację medyczną przedłożoną przez stronę w toku postępowania przed WSA w Szczecinie. Z dokumentacji tej wynika, że nie ma ona związku ze zdarzeniem z dnia [...] lutego 2013 r. Dotyczy ona bowiem leczenia psychiatrycznego - zaburzeń depresyjnych nawracających, które - jak wynika z zaświadczenia występowały u strony już w 2007 r., do 2020 r. i nadal. Kolegium podkreśliło, że gdyby strona leczyła się także po zdarzeniu, to przedłożyłaby dokumentację z tego leczenia lub ewentualnie dokładną informację, gdzie i kiedy się leczyła w związku ze wstrząśnieniem mózgu i obrażeniami głowy, na które wskazała, jakie leki przyjmowała. Biorąc jednak pod uwagę, iż strona uczestniczyła w czynnościach wykonywanych przez Policję w dniu [...] lutego 2013 r., to zdaniem Kolegium oświadczenie o jej stanie zdrowia po wypadku nie jest wiarygodne. Odnosząc się nadto do samej umowy datowanej na [...] lutego 2013 r., oprócz dokonania jej oceny i wiarygodności w sposób opisany powyżej, organ II instancji wskazał, iż dalsze jej zweryfikowanie nie jest możliwe, z uwagi na ustalenie, że w dniu [...] września 2014 r. B. K. zmarła. Niemniej jednak, ani G. P. nie zawiadomił Starosty o zbyciu pojazdu, ani B. K. nie zawiadomiła o nabyciu pojazdu. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez stronę przed WSA w Szczecinie, Kolegium wskazało, iż z art. 78 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, iż w przypadku obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, obowiązek ten w istocie ciąży na byłym właścicielu. Inna interpretacja omawianego przepisu prowadziłaby do sytuacji, że ta jego część, odnosząca się do zbywcy byłaby "martwa", gdyż żaden podmiot nie posiadałby obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a to byłoby sprzeczne z ratio legis tej regulacji. Interpretacja sprowadzająca się do stanowiska, że przeniesienie własności pojazdu zwalnia zbywcę z obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu, skutkowałoby tym, że obowiązek taki nigdy by się nie aktualizował, a wręcz przeciwnie - w momencie podpisania umowy ulegałby (po stronie zbywcy) dezaktualizacji. Tym samym przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. byłby pozbawiony racji bytu. Zdaniem Kolegium, skoro strona ani nie zgłosiła zbycia pojazdu, ani nie wspomniała o zbyciu przy czynnościach wykonywanych w dniu [...] lutego 2013 r., a przy tym B. K. nie zgłosiła nabycia tego pojazdu i nie wykazała nim żadnego zainteresowania, chęci odbioru (w sytuacji zapłaty za pojazd [...] zł), to wynika z tego, że G. P. nie zbył przedmiotowego pojazdu przed zdarzeniem. W związku z powyższym, Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie Starosta był nie tyle uprawniony, co zobligowany do wydania decyzji o obciążeniu skarżącego kosztami przechowania pojazdu. Stwierdziło, że wskazana przez organ I instancji kwota [...]zł z rozbiciem na poszczególne koszty została obliczona prawidłowo, z uwzględnieniem przepisów prawa miejscowego obowiązującego od 2013 r. Pismem z dnia 10 września 2021 r., uzupełnionym pismem pełnomocnika z urzędu z dnia 29 czerwca 2022 r., G. P. wniósł skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że fakt zawarcia umowy sprzedaży samochodu nie miał miejsca, podczas gdy istniejące dowody wskazują, że taka umowa została zawarta, - art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4) k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy postępowanie toczy się wobec osoby, która nie jest już właścicielem samochodu, a tym samym nie jest stroną postępowania. - art. 7 i art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a. polegające na: 1) nieprzeprowadzeniu dowodów z dokumentów dotyczących wypadku z [...] lutego 2013 r., 2) nieustaleniu osób biorących udział w wypadku w dniu [...] lutego 2013 r., 3) nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania osób biorących udział w wypadku z [...] lutego 2013 r., 4) nieustaleniu, czy nabywczyni samochodu opłaciła podatek od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawarcia umowy kupna samochodu w dniu [...] lutego 2013 r., 5) niepodjęciu próby zdobycia próbek pisma stron umowy sprzedaży samochodu, a następnie nieustaleniu autentyczności podpisów stron umowy, 6) niezwróceniu się do Szpitala w K. w celu ustalenia, czy w dniu [...] lutego 2013 r. G. P. był hospitalizowany, które to dowody w sposób bezpośredni mogły przesądzić o stanie faktycznym, w tym o decydującym fakcie bycia lub nie właścicielem pojazdu, którego dotyczy postępowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a", sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Skarga okazała się zasadna. Na wstępie podkreślić należy, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania Sądu, który wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 275/20, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, wskazując na konieczność dokonania dodatkowych ustaleń w sprawie. Zatem – stosownie do art. 153 p.p.s.a. organ, ponownie rozpoznając sprawę winien zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym orzeczeniu. Natomiast rzeczą Sądu rozpoznającego skargę wniesioną na decyzję wydaną na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy było w pierwszej kolejności zbadanie, czy organ odwoławczy (bowiem to jego decyzję Sąd poprzednio uchylił), zastosował się do wytycznych, zawartych w wyroku. Analiza akt sprawy wykazała, że wytyczne Sądu zostały zrealizowane częściowo. Nie wyjaśniono bowiem w sposób wystarczający, czy doszło do zbycia pojazdu, którego przechowanie wygenerowało koszty, do których poniesienia został zobowiązany skarżący. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżący zakwestionował zasadność obciążenia go kosztami przechowania pojazdu, wywodząc, że w dniu [...] lutego 2013 r. samochód zbył, a następnie w dniu [...] lutego 2013 r. pojazd ten, kierowany przez znajomą osoby, która pojazd nabyła, uczestniczył w wypadku, na skutek którego został on umieszczony na parkingu strzeżonym. Skarżący twierdził, że był wówczas pasażerem pojazdu. Na potwierdzenie okoliczności zbycia pojazdu, w postępowaniu przez Sądem, skarżący przedłożył sporządzoną odręcznie umowę sprzedaży pojazdu B. K.. W związku z brakiem zgłoszenia przez skarżącego zbycia pojazdu, które wbrew twierdzeniom jego pełnomocnika było obligatoryjne, co wyczerpująco wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również brakiem zgłoszenia jego nabycia przez B. K., organ nie uznał okoliczności tej za udowodnioną. Zwłaszcza, że wyjaśnienie tej kwestii bezpośrednio z nabywczynią pojazdu okazało się niemożliwe, z uwagi na to, że B. K. zmarła w dniu [...] września 2014 r., w [...]. Okoliczność ta skłoniła organ do dokonania analizy zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcia, że do zbycia pojazdu nie doszło oraz uznania, że przytaczane przez skarżącego fakty, świadczące w jego ocenie o tym, iż w dacie umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym nie był jego właścicielem nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu ocena ta została dokonana przedwcześnie. Jakkolwiek nie ma już możliwości przesłuchania B. K., to jednak nie wszystkie możliwości dowodowe zostały przez organ wykorzystane. Skoro skarżący podaje, że w dniu [...] lutego 2013 r. był pasażerem pojazdu, którym kierowała znajoma nabywczyni i pojazd ten uległ wypadkowi, na skutek którego skarżący trafił z obrażeniami do szpitala, to organ powinien podjąć próbę ustalenia, czy w sprawie tej zachowała się dokumentacja we właściwej jednostce Policji. Jak wynika bowiem z akt postępowania zlecenie umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym wydał funkcjonariusz Policji. Zatem organ winien się zwrócić do Policji o udzielenie informacji, czy zachowała się jakakolwiek dokumentacja, która potwierdzałaby przedstawioną przez skarżącego wersję, a także ustalić w ten sposób dane kierowcy pojazdu w dniu [...] lutego 2013 r. i przesłuchać go na okoliczności związane z nabyciem pojazdu przez B. K.. Wskazanym byłoby również ustalenie, czy nabywczyni pojazdu uiściła należny podatek od czynności cywilnoprawnych. Po uzupełnieniu materiału dowodowego organ winien dokonać jego oceny stosowanie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i wydać decyzję w sprawie. Końcowo Sąd pragnie podkreślić, że – wbrew wywodom skarżącego, spoczywa na nim wynikający z art. 7 k.p.a. obowiązek współdziałania z organem i naprowadzania dowodów z których wywodzi skutki prawne. Bierność skarżącego w tym zakresie może wywołać niekorzystne dla niego skutki. Dotyczy to w szczególności podnoszonej przez skarżącego okoliczności pobytu w szpitalu bezpośrednio po wypadku, który miał miejsce w dniu [...] lutego 2013 r. Skoro skarżący twierdzi, że przebywał w szpitalu i jest to w jego ocenie okoliczność istotna, to winien ją udokumentować przedkładając wypis ze szpitala. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, a uznając, że zakres koniecznych do wyjaśnienia okoliczności wykracza poza zakres określony art. 136 § 1 k.p.a., również o uchyleniu decyzji ją poprzedzającej.