II SA/Sz 1105/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy o d d a l a skargę. Podaniem z dnia [...] P. B., działając przez pełnomocnika T. B., zwrócił się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu lokalu handlowo-usługowego na parterze z wejściem i witryną od ulicy. Planowana inwestycja zlokalizowana ma być przy ul. [...] w [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], ustalił warunki zabudowy dla terenu położonego przy ul. [...] w [...] – działka nr [...] z obrębu [...], dla inwestycji opisanej w sposób następujący: przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania lokalu biurowego na lokal usługowo handlowy (nieuciążliwy) w parterze kamienicy w zakresie wykonania witryny i wejścia do lokalu z poziomu chodnika, przy zachowaniu wejścia do lokalu użytkowego w piwnicy, dotyczącej lokalu położonego w [...] przy ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył, działając przez pełnomocnika, P. B.. Decyzji zarzucił, iż nie daje inwestorowi możliwości zrealizowania inwestycji, bowiem nie stwarza warunków do jej realizacji. Przeszkodą do realizacji inwestycji jest, obecność na ścianie frontowej kamienicy samowoli budowlanej - witryny lokalu usługowego znajdującego się w piwnicy budynku. Decyzja powinna określać jednoznacznie kiedy będzie umożliwiony dostęp do ściany frontowej budynku, rozstrzygać kto i w jakim zakresie jest zobowiązany do likwidacji tej samowoli, jak również regulować kwestię niezbędnego wypełnienia stropu w przestrzeni pomiędzy lokalem na parterze, a lokalem położonym w piwnicy budynku celem dostosowania pomieszczeń parteru na lokal handlowy. W odwołaniu pełnomocnik podniósł również sprawę sprzedaży przez gminę lokalu użytkowego w piwnicy, która w jego ocenie była wadliwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia odwołania P. B., działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), decyzją z dnia [...]r., Nr [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podał, że z akt organu pierwszej instancji wynika, iż budynek położony przy ul. [...] w [...] jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Pomimo tego projekt decyzji o warunkach zabudowy nie został uzgodniony z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Ponadto same postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji poprzedzające wydanie decyzji, nie zostało prawidłowo przeprowadzone. Z akt sprawy nie wynika aby projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządziła uprawniona osoba. Akta postępowania nie zawierają analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), dla inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. W aktach znajduje się jedynie nieopisana dokumentacja fotograficzna oraz analiza opisowa dla zamierzenia określonego inaczej, niż to objęte treścią ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy regulują przepisy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz.1589), które nie przewidują w decyzji zapisu ustaleń dotyczących samowoli budowlanych. Sprawy samowoli budowlanych rozstrzyga inny organ - właściwy organ nadzoru budowlanego, który w samodzielnym postępowaniu i w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane nakazuje określonemu podmiotowi usuniecie samowoli budowlanej. Organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej, a Prezydent Miasta nie jest uprawniony do rozstrzygania w postępowaniu o warunkach zabudowy kwestii usunięcia samowoli budowlanej. P. B., działając przez pełnomocnika T. B., zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że decyzja Kolegium koncentruje się na mało istotnych uchybieniach formalnych organu pierwszej instancji, a pomija kwestie istotne, a mianowicie sprawę samowoli budowlanej oraz prywatyzacji lokalu w piwnicy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z przepisami prawa doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja nie narusza przepisów prawa proceduralnego, ani materialnego. Zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. ma charakter kasacyjny. Przesłanką wydania takiej decyzji jest zakres czynności postępowania wyjaśniającego, które należy przeprowadzić. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. określa zakres tych czynności stanowiąc "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części". Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem prawa, w tym w sytuacji, gdy naruszenie to nie może być sanowane. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Decyzja kasacyjna jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy ustalił brak uzgodnienia projektu decyzji przez organ współdziałający, co w istocie nie jest kwestionowane, uniemożliwiło to rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez ten organ. Słusznie też organ odwoławczy uznał, że postępowanie poprzedzajże wydanie decyzji organu pierwszej instancji nie zostało przeprowadzone prawidłowo i wymaga powtórzenia z zachowaniem wymagań wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast zarzut skargi stawiane organowi odwoławczemu należy uznać za nie trafne, bowiem jak słusznie organ ten wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kwestii togo rodzaju nie rozstrzyga się w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Mając na względzie wszystkie wyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.