II SA/Sz 1106/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /spr./ Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255), po rozpatrzeniu odwołania Z. D. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. znak: [...], odmawiającej przyznania ww. zasiłku pielęgnacyjnego, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podał, że wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego, albowiem posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, która powstała po ukończeniu przez nią 21 roku życia. Od decyzji tej, jak wskazano w dalszym ciągu uzasadnienia omawianej decyzji ostatecznej, Z. D. odwołała się podnosząc, że ubiega się o zasiłek pielęgnacyjny, a nie o rentę socjalną, jak wynika z tej decyzji. Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasiłek pielęgnacyjny odwołującej się nie przysługuje, gdyż warunkiem jego przyznania, zgodnie z treścią art. 16 ust. 3 ustawy oświadczeniach rodzinnych, jest legitymowanie się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, która powstała przed ukończeniem 21 roku życia. Z tego względu, odwołanie Z. D. nie mogło zostać uwzględnione. Ponadto, odnosząc zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest kwestia przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, a nie renty socjalnej, w której to sprawie organem właściwym byłby Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Z. D. złożyła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której wniosła o uchylenie zarówno decyzji ostatecznej, jak i decyzji organu pierwszej instancji, a także o przyznanie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od [...] r. do [...] r. Ponadto, uzasadniając powyższy wniosek, skarżąca podniosła, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej oraz organ drugiej instancji błędnie zastosowały przepisy o rencie socjalnej z ustawy z 1994 r. oraz z 2003 r., a nie o zasiłku pielęgnacyjnym, o który się ona ubiega. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Natomiast, jak stanowi art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny, "uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach." W przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151). Mając na uwadze powyższe, odnosząc się do wniosku skarżącej o przyznanie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od [...] r., podkreślić zatem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny do orzekania merytorycznego w kwestii przyznania lub odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego czy też innych świadczeń, gdyż sądowa kontrola zaskarżonych decyzji ostatecznych sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. I tak, kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według ww. kryterium, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255), którą, wbrew twierdzeniu skarżącej, prawidłowo zastosowały organy w niniejszej sprawie, "zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat". Ponadto, jak stanowi ust. 3 ww. art. 16 "zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia." Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, załączonego przez skarżącą do wniosku o ustalenie uprawnień do zasiłku pielęgnacyjnego, wynika, że zaliczono ją do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (pkt [...] orzeczenia) i jednocześnie ustalono, że ww. stopień niepełnosprawności datuje się od [...] r. (pkt [...] orzeczenia). Z. D. urodziła się [...] r., a zatem w dniu [...] r. skarżąca miała ukończone [...] lata. Mając na uwadze powyższe, w świetle przytoczonego powyżej przepisu art. 16 ust. 3 ustawy oświadczeniach rodzinnych, uznać należy za prawidłowe stanowisko zarówno organu pierwszej instancji, jaki i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że skarżąca nie spełnia warunków do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego albowiem umiarkowany stopień niepełnosprawności, do którego ją zaliczono, powstał po ukończeniu przez nią 21 lat. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).