II SA/Sz 1107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. G., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego D. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., którą organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie do gry, poza kasynem gry. W skardze pełnomocnik strony sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska, co do charakteru gier na automatach oraz różną praktykę organu w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotnymi wątpliwościami co do waloru dowodowego opinii biegłego. Nadto pełnomocnik wskazał na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w ostatnim czasie w jedenastu sprawach uwzględnił skargi. Pełnomocnik skarżącego powołał się również na orzeczenia sądów administracyjnych, w których, w tożsamych sprawach, wstrzymano wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej. Zdaniem pełnomocnika powyższe orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na zasadność przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu o wstrzymaniu wykonania aktu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne, w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji, będącej przedmiotem wniesionej skargi. Stąd też wyroki sądów administracyjnych uwzględniające skargi w podobnych sprawach nie mogą stanowić argumentu na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Według orzecznictwa sądów administracyjnych "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki z kolei to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem Sądu, fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie skarżącemu zwrócona. Powyższa okoliczność nie musi również wywołać niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, skoro skarżący nie wskazał, jak nałożona kara wpłynie na jego sytuację finansową, życiową, majątkową. Podkreślić należy, że bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena tego rodzaju wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności, przede wszystkim dotyczących kondycji finansowej strony, rodziny, czy firmy, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania obowiązku zapłaty jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W aktach niniejszej sprawy brak jest dokumentów, które uprawdopodabniałyby okoliczność, że zapłata kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej na skarżącego (prowadzącego działalność gospodarczą) w postępowaniu administracyjnym, przed rozpoznaniem skargi, doprowadzi do zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już wskazano pełnomocnik skarżącego również nie podał konkretnych okoliczności związanych z działalnością gospodarczą skarżącego i jego rodzinną, bytową i materialną sytuacją. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może rzeczywiście prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.