II SA/Sz 1109/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, II. zasądza na rzecz skarżącej D. P. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., nr[...] , po rozpatrzeniu wniosku D. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 3 sierpnia 2010 r., nr[...] , odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] z dnia 7 listopada 2003 r., nr[...] , ustalającej M. Z. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego w zakresie nadbudowy pomieszczenia na cele mieszkalne położonego na działce nr [...] , przy ul. [...] w [...] . W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż decyzją z dnia 6 stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po wszczęciu postępowania z wniosku D. P. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] . Kolegium uznało, że Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy opierając się na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] , zatwierdzonego uchwałą Nr VII/37/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia 27 czerwca 1989 r. (Dz. U. Woj. Szczecińskiego Nr 18, poz. 214). Przy czym Burmistrz prawidłowo działał na podstawie art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymagała zmiana sposobu zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jednakże bez konieczności spełnienia tzw. dobrego sąsiedztwa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. P. zarzuciła, że do decyzji nr [...] z dnia 7 listopada 2003 r. Burmistrz [...] dołączył kopię mapy zasadniczej z zaznaczonym terenem objętym wnioskiem, a nie wyrys z miejscowego planu zagospodarowania, co wskazuje, że plan utracił ważność i nie obowiązywał w dacie wydania decyzji. Dalej we wniosku wskazała, że plan ogólny dla terenu oznaczonego symbolem [...] dla zabudowy wzdłuż ul. [...] , obowiązywał do roku 2000 - § 1 Uchwały nr VII/37/89. W związku z tym należało prowadzić postępowanie jak dla sytuacji, w której brak jest planów miejscowych (zasadniczych) tj. w oparciu o przepisy art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 2 oraz art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; ustalając szczegółowe wytyczne oraz uzyskując wymagane uzgodnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] , rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzupełniło postępowanie dowodowe o wypis i wyrys z planu ogólnego zagospodarowania miasta [...] , uchwalonego Uchwałą Nr VII/37/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia 27 czerwca 1989 r. dla obszaru, na którym zlokalizowana jest działka nr [...] (ul. [...] ). Z nadesłanej dokumentacji wynika, że działka nr [...] znajduje się na terenie elementarnym o symbolu 27 MJ/17 RI i I nieobowiązującego aktualnie planu. Teren ten został zaznaczony kolorem żółtym na wyrysie z przedmiotowego planu. Brak jakichkolwiek uzasadnionych podstaw do kwestionowania tych dokumentów. Nie jest też zasadny zarzut, że plan ten obowiązywał tylko do 2000 r., bowiem Kolegium w obecnym składzie podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 3 sierpnia 2010 r., że Burmistrz [...] ustalając w dniu 17 listopada 2003 r. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego (nadbudowa) z przeznaczeniem na cele mieszkalne działał prawidłowo na podstawie art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymagała zmiana sposobu zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jednakże bez konieczności spełnienia tzw. dobrego sąsiedztwa. Oznacza to, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy było przede wszystkim określenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami aktualnego planu dla danego terenu. Analiza taka została przed wydaniem kwestionowanej decyzji dokonana. W ocenie Kolegium, wskazane w uzasadnieniu decyzji ustalenia ogólne i szczegółowe aktualnego planu nie sprzeciwiały się realizacji wnioskowanej przez inwestora nadbudowie budynku gospodarczego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wniosła D. P. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 i 156 § 1 K.p.a., a sprowadzającej się do przyjęcia i zaakceptowania, iż w dniu wydania przez [...] decyzji nr 136/XI/03, obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta [...] , zatwierdzony uchwałą Nr VII/137/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia 27 czerwca 1989 r., podczas gdy § 1 przywołanej uchwały stanowi, iż miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązywał jedynie do 2000 r. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że ostatnie plany miejscowe uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. utraciły moc obowiązująca z dniem 1 stycznia 2004 r. – jeśli w terminie przed końcem 2002 r. uchwalono dla danego terenu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany (art. 67 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zdaniem Kolegium termin ważności planów uchwalonych przed 1995 r. został przedłużony na podstawie przepisu art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ma przy tym znaczenia zapis § 1 Uchwały Nr VII/37/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] dotyczący obszaru obowiązywania planu, sporządzonego w 1989 r., skoro przed jego upływem ustawodawca sam określił ważność planów uchwalonych przed 1995 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działania administracji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przy wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 6 stycznia 2010 r. doszło do naruszenia przepisów prawa, które uznać należy za mające wpływ na wynik postępowania. Słusznie skarżąca zarzuca, że Kolegium rozpatrując sprawę z jej wniosku z dnia 11 sierpnia 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] z dnia 7 listopada 2003 r., nr 136/XI/03, nie wyjaśniło mającej kluczowe znaczenie w sprawie okoliczności, a mianowicie czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą z dnia 27 czerwca 1989 r. Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] Nr VII/37/89 (Dz. U. Woj. Szczecińskiego Nr 18, poz. 214) obowiązywał w dacie wydania decyzji przez [...] . Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie w sprawie, bowiem decyzja [...] wydana została na podstawie zawartego w przepisach przejściowych art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej zwana ustawą. Przepis ten nakazywał aby w okresie od chwili wejścia w życie tej ustawy do dnia 31 grudnia 2003 r., warunki zabudowy dla zmiany sposobu zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy, ustalane były w drodze decyzji nawet jeżeli na terenie tym obowiązywał plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., z tym że przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosowało się. Nie budzi również wątpliwości, że jeżeli żaden plan nie obowiązywał, to ustalenie warunków zabudowy winno nastąpić z zachowaniem procedury przewidzianej w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy. Dlatego tak istotne było wyjaśnienie czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązywał w dniu 7listopda 2003 r. Okoliczność ta nie jest tak bezsporna, jak podaje to Kolegium w odpowiedzi na skargę. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że przepis art. 67 ust. 1a ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) przedłużył ważność nieobowiązujących planów miejscowych. Przepis ten ustalał graniczną datę utraty mocy planów obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy. W żadnym przypadku nie może być odczytywany w ten sposób, że przedłużał ważność planów miejscowych, które wcześniej straciły moc. Tymczasem w § 1 Uchwały Nr VII/37/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia 27 czerwca 1989 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. U. Woj. Szczecińskiego Nr 18, poz. 214) zawarto zapis: "Uchwala się miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta [...] do 2000 r. obejmujący obszar miasta w granicach administracyjnych, z treścią merytoryczną zawartą na rysunku planu w skali 1: 5000 oraz ustaleniach ogólnych szczegółowych stanowiących jego integralną część." Taki zapis należy odczytywać jako ustalający dzień 31 grudnia 2000 r. graniczną datą utraty ważności uchwalonego planu. Zdaniem Sądu tylko Rada Miasta i Gminy [...] mogła podjąć uchwałę w sprawie przedłużenia mocy obowiązywania planu miejscowego uchwalonego w 1989 r. Z nadesłanych akt sprawy nie wynika aby okoliczność ta była wyjaśniana w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczy w [...] . Bez wykazanie, że termin obowiązywania planu miejscowego został przedłużony, Kolegium nie miało podstaw do stwierdzenia, że decyzja [...] z dnia 7 listopada 2003 r., nr 136/XI/03, nie narusza przepisu art. 86 ustawy. Wskazane powyżej uchybienia pozwalają stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i [...] K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152, a o kosztach na podstawie art. 200 ww. ustawy.