II SA/Sz 111/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na czynność Starosty z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę 2) zwrócić A. D. kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi A.D. wnioskiem z dnia [...] zwrócił się do Starosty Powiatu [...] o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 stwierdzającym niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu w zakresie nieprawidłowo ustalonej wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu. Ustosunkowując się do powyższego żądania, organ pismem z dnia [...] Nr [...] (doręczonym w dniu [...]) poinformował A.D., że koszty poniesione przez stronę w związku z wydaniem karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium RP zostały pobrane w odpowiedniej wysokości, tj. [...] zł na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, w związku z powyższym brak jest podstaw do dokonania zwrotu wnioskowanej opłaty. Jednocześnie organ pouczył stronę, że przysługuje jej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Starosty Powiatu [...], po uprzednim wezwaniu organu na piśmie w terminie czternastu dni, od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto wskazano, że skargę można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Na stanowisko Starosty Powiatu [...] zawarte w powyższym piśmie A.D. wniósł skargę (opatrzoną datą [...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zarządzeniem z dnia [...] Sąd wezwał skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do Starosty Powiatu [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa . W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie, skarżący stwierdził, że wyczerpał przysługujące środki zaskarżenia, gdyż dwukrotnie wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa tj. pismem z dnia [...] oraz pismem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa właściwego organu w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Należy wskazać, że w sprawie będącej przedmiotem skargi, pismo odmawiające zwrotu opłaty jest niewątpliwie czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, opubl. ONSAiWSA 2008 nr 2, poz. 21), wobec tego wniesienie skargi jest uzależnione od wcześniejszego skorzystania przez skarżącego z uprawnienia wskazanego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Dokonując oceny w powyższym zakresie, należy wskazać, że skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi, wystosował do Starosty Powiatu [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego odmową zwrotu opłaty za kartę pojazdu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi środek prawny służący zakwestionowaniu określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizyjnych własnego działania przez ten organ, który podjął lub dokonał kwestionowanej czynności i tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska s. 274-275). W orzecznictwie podnosi się, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest surogatem środka odwoławczego. Przy czym dopiero podjęcie czynności przez organ, umożliwia złożenie wezwania jako środka poprzedzającego wniesienie skargi. W przedmiotowej sprawie czynnością organu, podlegającą kognicji sądu administracyjnego, jest pismo Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] zawierające odpowiedź organu na żądanie skarżącego zawarte we wniosku z dnia [...]. Tak więc co do tej czynności, należało złożyć wezwanie w przypisanym terminie, którego treścią powinno być zakwestionowanie przedstawionego poglądu organu, polegającego na odmowie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący takie pismo złożył. W tym względzie należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżącego, za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie można uznać jego pisma z dnia [...], albowiem stanowiło ono (jak już wyżej wskazano) żądanie skierowane do organu o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu. Żądanie te zainicjowało czynność Starosty, która jest przedmiotem niniejszej sprawy. Należy podkreślić, iż nie sposób zakwalifikować pisma jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji gdy pismo zostało złożone w organie, w dacie wcześniejszej niż podjęta przez organ czynność mogąca być przedmiotem skargi do sądu. Tymczasem jak wynika z akt sprawy pismo skarżącego wpłynęło do organu w dniu [...] (data prezentaty Starostwa Powiatowego w [...]), zaś zaskarżone stanowisko organu przedstawiono w piśmie z dnia [...]. Pismo organu doręczono stronie w dniu [...] i od tego dnia rozpoczął bieg 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nie termin do wniesienia skargi. Również wskazane przez skarżącego pismo z dnia [...] nie stanowi o wyczerpaniu przez skarżącego trybu zaskarżenia. Wprawdzie zostało skierowane i złożone do Starosty Powiatu [...], po dokonaniu przez organ zaskarżonej czynności, jednakże – jak wynika to z tytułu pisma i uzasadnienia - w istocie jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, co wyklucza możliwość uznania tego pisma za wymagane prawem wezwanie. Reasumując należy stwierdzić, że skoro skarga, pomimo prawidłowego pouczenia przez organ, nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to nie można ją uznać za skutecznie wniesioną. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odrzucić skargę. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy.