II SA/Sz 1111/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. B. i H. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu [...] r. J. i R. B. złożyli w Starostwie wniosek o pozwolenie na budowę zadaszenia tarasu na istniejącym budynku mieszkalnym przy ul. [...] z. nr [...] w [...] . Zawiadomieniem z dnia [...] r. organ I instancji poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami i wniesienia zastrzeżeń w sprawie. W dniu [...] r. swoje uwagi wnieśli H. i W. B. . Decyzją nr [...] z dnia [...] r. nr [...] Starosta zatwierdził dla R. i J B. projekt budowlany i udzielił pozwolenie na zadaszenie tarasu istniejącego budynku mieszkalnego przy ul.[...] , w [...]. na dz. nr [...] w obrębie[...] , odnosząc się w decyzji do zarzutów H. i W.B. . Od powyższej decyzji odwołanie złożyli H. i W. B. , reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W ww. piśmie podniesiono, że budynek mieszkalny usytuowany przy ul.[...] w [..] stanowi współwłasność R. i J. B. oraz H. i W. B. , którzy użytkują parter, zaś inwestorzy użytkują piętro. Zdaniem odwołujących się, wbrew ustaleniom organu I instancji, wnioskodawcy są współwłaścicielami segmentu mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej i ze względu na powyższe zastosowanie mają odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności art. 195, 199, 200, 201 k.c, a wykonanie zadaszenia stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. Organ I instancji błędnie przyjął, że inwestorzy są jedynymi właścicielami budynku i posiadają legitymację do wystąpienia ze stosownym wnioskiem oraz do podjęcia prac budowlanych. Zarzucono inwestorom, że nie wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a wniosek o zadaszenie istniejącego tarasu powinni złożyć wszyscy współwłaściciele. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż przedmiotem inwestycji jest projekt drewnianej konstrukcji zadaszenia o wymiarach 3 m x 1,51 m i wysokości 1,87 m i 2,80 m, posadowionej na istniejącym tarasie budynku mieszkalnego na pierwszym piętrze. Konstrukcja zadaszenia wsparta jest na słupach drewnianych o wymiarach 10x14 cm. Dach jednospadowy, pokrycie dachu stanowią: blacha dachowa, folia szczelna przymocowane do krokwi o wymiarach 5x12 cm. Cały taras jest ograniczony balustradą drewnianą o wys. 1,10 m. Połączenia za pomocą złącz ciesielskich. Z rysunku rzutu dachu i przekroju A-A rys. 3 wynika, że konstrukcja zadaszenia nie będzie mocowana w żaden sposób do ścian budynku. Odprowadzenie wód opadowych ma nastąpić za pomocą rynny i rury spustowej. R. B. i J.B., jako właściciele dz. nr [...] i mieszkania przy ul. [...] w [..] - (piętra budynku), jak wynika z opisu i z części rysunkowej projektu budowlanego nie ingerują w części wspólne budynku. Zatem zgoda H. i W. B. jako współwłaścicieli nieruchomości nie jest potrzebna. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma art. 198 Kodeksu cywilnego, który mówi, iż każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Zatem zadaszenie części budynku nad tarasem (na piętrze) nie narusza prawa własności skarżących i przedmiotową inwestycję inwestorzy mogą wykonać bez zgody współwłaścicieli. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że zadaszenie będzie przesłaniało okno łazienki państwa B. . Będzie bowiem umieszczone nad tarasem, który znajduje się nad gankiem-wejściem do budynku, nie zaś nad oknem łazienki na parterze. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz.1623 ze zm.) inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył: cztery egzemplarze projektu opracowane na podstawie decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy nr [...] z dnia[...] r. . nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji obejmującej nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie zadaszenia tarasu na dz. nr [...] w [..] obręb[...] , oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz zaświadczenia projektantów, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualne na dzień opracowania projektu, jak również oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wynikające z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zatem organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budową dla przedmiotowej inwestycji - stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, gdyż inwestor spełnił warunki wynikające z przepisów tej ustawy. Pismem z dnia [...] r. H. i W.B. , reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 4 w związku z art. 3 pkt 14 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że wnioskodawca posiada wyłączne prawo do dysponowania nieruchomością budynkową na cele budowlane, podczas gdy budynek jest przedmiotem współwłasności, co oznacza, że na wykonanie robót budowlanych konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, podczas gdy pozostali współwłaściciele nie wyrazili takiej zgody, - art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę mimo braku wykazania przez wnioskodawców prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, wniesiono o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w zasobach Urzędu Miasta, Powiatowego Nadzoru Budowlanego dotyczących ww. nieruchomości oraz przeprowadzenie wizji lokalnej na jej terenie. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury celowościowej czy słusznościowej. Badana jest wyłącznie legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organów obu instancji, w której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę zadaszenia tarasu istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] , w [..] . W przedmiotowej sprawie jest okolicznością bezsporną, że budynek mieszkalny usytuowany przy ul. [...] w [..] stanowi współwłasność R. i J. B. oraz H. i W. B. . Przy czym pp. B. – inwestorzy użytkują piętro budynku, a pp. B. użytkują parter budynku. Zdaniem Sądu organy administracji poczyniły w oparciu o zebrany materiał dowodowy, błędne ustalenia w okresie ingerencji przedmiotowej inwestycji w części wspólne budynku. Tylko taka, w ocenie Sądu, ingerencja związana z robotami budowlanymi, która nie dotyczy części wspólnych budynku i związana jest np. z remontem użytkowej części nie wymagałaby zgody współwłaścicieli. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jak też ustalenia Sądu poczynione na rozprawie w dniu [...] r. wskazują, że daszek nad tarasem, będzie przymocowany do balustrady werandy znajdującej się na dachu ganku, będącego częścią wspólną budynku. W tej sytuacji ustalenie organu, że jak wynika z opisu i części rysunkowej projektu budowlanego inwestycja nie ingeruje w części wspólne budynku są nie do przyjęcia w świetle ustaleń Sądu. Nadto Sąd zwraca też uwagę na konieczność ponownej analizy kwestii dot. umocowania czy też przylegania daszku do ściany wspólnej budynku. W ocenie Sądu nawet gdyby przyjąć, że daszek nie zostanie na trwałe przymocowany do ściany wspólnej to trudno przyjąć, że inwestycja nie wywoła skutków co do wspomnianej ściany chociażby w zakresie jej zaciekania. W sprawie naruszony został przepis art. 7 i 80 k.p.a., gdyż organy administracji zebrały materiał dowodowy i poddały go swobodnej ocenie jak stanowi wspomniany art. 80 k.p.a. jednak ocena ta musi być związana z ustaleniami faktycznymi, zaś w przedmiotowej sprawie nastąpiła ocena, którą organy przyjęły w oderwaniu od faktów bądź też pominęły istotne okoliczności dotyczące inwestycji. Organy administracji architektoniczo – budowlanej wezmą pod uwagę powyższe rozważania Sądu rozpatrując ponownie sprawę. Sąd oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika skarżących, gdyż żądanie dopuszczenia dowodu ze znajdujących się w zasobach Urzędu Miasta dokumentów oraz w aktach sprawy prowadzonej przez Urząd Wojewódzki nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Oddalono też wniosek w przedmiocie przeprowadzenia wizji lokalnej ze względu na to, że nie pozwalają na to przepisy p.p.s.a. (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 tej ustawy decyzję organu I instancji. Sąd orzekł też o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.