II SA/Sz 1113/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), odmówił T. S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku warsztatowo-usługowego oraz samoobsługowej myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną; zewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową i energetyczną, zlokalizowanych na dz. nr [...] w obrębie ewidencyjnym M. Swoją decyzję organ I instancji uzasadnił tym, że inwestor nie usunął wszystkich wskazanych postanowieniem z dnia 8 marca 2013 r. nieprawidłowości, tj.: • nie dostarczył projektu kanalizacji deszczowej z włączeniem do zewnętrznej instalacji deszczowej ani warunków przyłączenia projektowanych obiektów do sieci kanalizacji deszczowej, • nie uzupełnił projektu zagospodarowania terenu o układ komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, • nie uzupełnił planu zagospodarowania terenu branży sanitarnej o sposób włączenia projektowanych zbiorników na wodę deszczową i zewnętrznej instalacji deszczowej do odpowiednich sieci zewnętrznych, • nie dostosował projektu zagospodarowania działki do zapisów § 5 ust. 2 pkt 1b uchwały nr XXX/300/2001 Rady Miejskiej w Moryniu z dnia 4 października 2001 r. w sprawie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta M. zgodnie z którym teren zieleni izolacyjnej urządzony w formie zieleni wysokiej, średniej i niskiej należy projektować i wykonać jako urządzony szpaler (pojedynczy lub podwójny) obrzeżny zieleni wysokiej z możliwością uporządkowanego wprowadzenia zieleni średniej i niskiej. Przedłożony projekt zieleni izolacyjnej nie spełnia tego warunku, gdyż nie zaprojektowano w nim zieleni izolacyjnej od ul. [...] ani nie przewidziano zieleni wysokiej wymaganej planem miejscowym. W odwołaniu od tej decyzji T. S. wyjaśnił, że nie ma możliwości podłączenia kanalizacji deszczowej do kanalizacji w ul. [...] ze względu na jej brak w drodze, a tym samym nie ma do kogo występować o wydanie warunków technicznych przyłączenia. Wskazał, że wykonał zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej do granicy swojej działki, w trakcie realizacji poprzedniej inwestycji. W celu rozwiązania sytuacji spowodowanej brakiem kanalizacji deszczowej przewidzianej w obowiązującym planie miejscowym, osoba sporządzająca projekt budowlany zaproponowała wybudowanie zbiorników szczelnych do gromadzenia wód opadowych, a następnie wykorzystanie zgromadzonej w nich wody do podlewania trawy oraz do wykorzystania jej przy wstępnym myciu samochodów w nowo projektowanej myjni samochodowej, a także do prac porządkowych w budynku i otoczeniu. Woda po wykorzystaniu odprowadzana będzie do kanalizacji sanitarnej. Plan miejscowy nie zabrania odprowadzania wody kanalizacją ściekową, odprowadzanie wody deszczowej w formie ścieków jest więc zgodne z planem. Odnosząc się do obowiązku wprowadzenia zieleni wysokiej, średniej i niskiej, inwestor podniósł, iż po przeprowadzeniu analizy hałasu stwierdzono, że projektowana forma prowadzenia przez niego działalności gospodarczej nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnej emisji hałasu, jak również nie wpłynie na pogorszenie warunków użytkowych sąsiednich działek. Podstawą tworzenia szpalerów muszą być badania akustyczne. Tymczasem nie ma możliwości, by planowana inwestycja przekraczała normy hałasu w obrębie działki inwestycyjnej jak i działek sąsiednich. Budowa ekranu jest więc bezcelowa ponieważ tło hałasu występujące w ulicy [...] jest wyższe niż przewidywane na terenie działki nr [...] i wybudowanie go od strony ulicy będzie powodowało wzrost tła hałasu na ulicy [...] (brak możliwości rozprzestrzeniania się hałasu, hałas będzie się odbijał od ekranu). Postawienie ekranu spowoduje też wzrost hałasu na działkach sąsiadujących z drogą. Budowa ekranów naturalnych bądź sztucznych musi być uzasadniona, gdyż w przeciwnym razie, będzie to oznaczało niegospodarność wynikającą z mylnych decyzji urzędników. Odwołujący się wyjaśnił też, że miasto M. jest miastem o małym natężeniu ruchu samochodowego i nie ma konieczności nadmiernego rozbudowywania układu komunikacyjnego w obrębie działki inwestycyjnej. Nadmierna rozbudowa dróg wewnętrznych na tej działce jest niepotrzebna i szkodliwa, ograniczy możliwość rozbudowy działki, zmniejszy teren zieleni, spowoduje niepotrzebne wydatki na infrastrukturę. W dniu [...] r. inwestor przedłożył organowi odwoławczemu analizę akustyczną z której wynika, że hałas wokół projektowanej inwestycji nie będzie uciążliwy pod względem akustycznym dla terenów sąsiednich. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [...] r. dotyczył pozwolenia na budowę budynku warsztatowo-usługowego oraz samoobsługowej myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną, zewnętrzną instalacją wodno-kanalizacyjną, energetyczną, kanalizacją deszczową zlokalizowaną na dz. nr [...] w obrębie M. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości m.in. przez dostarczenie warunków przyłączenia obiektów do sieci kanalizacji deszczowej, uzupełnienie planu zagospodarowania terenu zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z uwzględnieniem § 5 ust. 5 pkt 1 Uchwały nr XXX/300/2001 Rady Miejskiej w Moryniu z dnia 4 października 2001 r. w sprawie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta M. , poprzez uzupełnienie planu zagospodarowania terenu m.in. o układ komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, uzupełnienie planu zagospodarowania terenu branży sanitarnej zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wskazując, że w części rysunkowej branży sanitarnej nie uwzględniono zbiornika retencyjnego, ponadto wykazanie warunku wynikającego z § 5 ust. 2 pkt lb miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego wprowadzenia uporządkowanego szpaleru zieleni wysokiej, średniej i niskiej. Wojewoda wyjaśnił, że z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowa inwestycja obejmować będzie trzy programy użytkowe. W budynku głównym projektuje się pomieszczenia socjalno-bytowe myjni samochodowej, warsztat samochodowy znajdujący się w centralnej części budynku wraz z myjnią samoobsługową oraz sklep jako trzeci program użytkowy. Na projekcie zagospodarowania terenu (rys nr 1) wskazano 4 miejsca parkingowe, utwardzenie terenu wokół projektowanych budynków myjni i warsztatu wraz z wejściami do budynku warsztatowego i wjazdem do budynków oraz teren zielony przy nowo projektowanych budynkach. Jak wskazano w opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu na terenie objętym opracowaniem znajduje się budynek stacji paliw i budynki towarzyszące. Komunikacja z drogą publiczną realizowana będzie poprzez istniejący zjazd indywidualny znajdujący się w północno- wschodniej części działki. Projekt instalacji sanitarnych przewiduje wykonanie zewnętrznych instalacji wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej oraz kanału ciepłowniczego do projektowanej myjni dwustanowiskowej oraz do warsztatu samochodowego. Z projektu branży "instalacje sanitarne" opracowanego w [...] r. wynika, że projekt przewiduje wykonanie kanalizacji deszczowej za pomocą rur PCV, które będą odprowadzać wodę deszczową z połaci dachowych poprzez rynny i rury spustowe do istniejącej studni kanalizacyjnej. Wokół warsztatu zaprojektowano instalację zbierającą deszczówkę przewodem. W projekcie wskazano, że odprowadzenie wody deszczowej do zbiornika retencyjnego jest rozwiązaniem tymczasowym do czasu wybudowania kolektora deszczowego w drodze stanowiącej dz. nr 389/1. W teczce branży "instalacje sanitarne" opracowanie z [...] r. wynika, że projekt przewiduje wykonanie zbiorników na wodę deszczową wykorzystaną do celów roboczych w myjni oraz warsztacie. Zbiorniki zostaną włączone do zewnętrznej instalacji deszczowej objętej odrębnym opracowaniem. Według projektu woda ma służyć do nawadniania trawników, spłukiwania urządzeń sanitarnych, prac porządkowych w budynkach i otoczeniu, mycia samochodów. Ponadto przedmiotowy projekt budowlany przewiduje wykonanie zewnętrznej i wewnętrznej instalacji elektrycznej dla której inwestor przedłożył warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej E. z dnia [...] r. oraz umowę o przyłączenie do sieci. Do projektu budowlanego załączono ponadto pismo Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w M. z dnia [...] r. o braku zastrzeżeń do projektowanej sieci wodno-kanalizacyjnej oraz zaprojektowania separatorów typu HD 3 PK zlokalizowanych przy projektowanym budynku warsztatu oraz budynku myjni. Załączono również umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Inwestor przedłożył również postanowienie Burmistrza M. z dnia 1 kwietnia 2014 r. opiniujące pozytywnie wniosek w sprawie odprowadzenia wód opadowych z działki nr [...] , oświadczenie Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] opiniujące pozytywnie układ komunikacyjny dla dz. nr [...] do budynku warsztatowo- usługowego i myjni samochodowej w oparciu o istniejący zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] (dz. nr [...] ), postanowienie Burmistrza M. z dnia [...] r. nie nakładające na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Teren inwestycji położony jest na obszarze objętym uchwałą Nr XXX/300/2001 Rady Miejskiej w Moryniu z dnia 4 października 2001 r. w sprawie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta M. Działka nr [...] oznaczona jest w planie jako SI-KS - stała stacja paliw z obiektami towarzyszącymi. Przepisy szczegółowe planu dla tego terenu (§ 5 ust. 1 pkt. 1) określają obszar jako: - teren usług komunikacyjnych, stacja paliw płynnych i olei oraz stacja gazu płynnego z usługami handlu, gastronomii i turystyki, w tym obiekty usługowe i motel lub zajazd; - teren zieleni izolacyjnej urządzony w formie zieleni wysokiej, średniej i niskiej. Zasady zagospodarowania terenu SI-KS (§ 5 ust. 2 pkt 1 uchwały) wskazują, że teren zieleni izolacyjnej ma być urządzony w formie zieleni wysokiej, średniej i niskiej, zaprojektowany jako uporządkowany szpaler (pojedynczy lub podwójny), obrzeżny zieleni wysokiej (z zachowaniem równych odległości pomiędzy drzewami), z możliwością uporządkowanego wprowadzenia zieleni średniej i niskiej. Załącznik graficzny do uchwały Nr XXX/300/2001 obrazuje w których miejscach należy przewidzieć zieleń średnią i niską - izolacyjną, a w których zieleń wysoką Przedłożony projekt budowlany, teczka branży "architektura" projekt zieleni izolacyjnej, zakłada zieleń izolacyjną od strony zachodniej dz. nr [...] , gęste nasadzenia zieleni wysokiej w dwóch rzędach (żywotnika kolumnowego i jałowca stricte), ale takiego nasadzenia zieleni nie nakazują zapisy planu miejscowego. Nasadzenia zieleni zaprojektowano również od strony północnej i częściowo od strony południowo-zachodniej tj. dz. Nr [...] . Należy wskazać, że miejscowy plan przewiduje zieleń izolacyjną (nie wysoką) od strony ul. [...] (dz. nr [...] ) oraz od strony dz. nr [...] , zaś zieleń wysoką przewiduje wyłącznie od południa tj. od strony dz. nr [...] Zapisy planu nie nakładają obowiązku budowy sztucznych ekranów, o których w odwołaniu wspomniał inwestor. Przedłożona przez niego, w toku prowadzonego postępowania, analiza akustyczna z której wynika, że hałas wokół projektowanej inwestycji nie będzie uciążliwy dla terenów sąsiednich, nie ma wpływu na ustalenia planu. Plan określa sposób projektowania zieleni na przedmiotowej działce, dlatego przeprowadzona analiza hałasu nie zwalnia inwestora z obowiązku zaprojektowania zieleni w ten właśnie sposób. Odnosząc się do wyjaśnień odwołującego się co do braku konieczności rozbudowywania nadmiernie układu komunikacyjnego, organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2012 r. poz. 462 ze zm.) wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Część rysunkowa, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać: 2) granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Odnosząc się do projektowanej kanalizacji deszczowej organ odwoławczy wyjaśnił, że zapis § 5 ust. 4 pkt 4 planu miejscowego przewiduje, że odprowadzanie wód opadowych będzie następować do projektowanej kanalizacji deszczowej. Przedłożony projekt, przy tak zaprojektowanej kanalizacji deszczowej, nie spełnia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Informacja zawarta w projekcie instalacje sanitarne, zgodnie z którą odprowadzanie wody deszczowej do zewnętrznej instalacji deszczowej określi odrębne opracowanie, nie jest wystarczająca. W projekcie budowlanym nie przedstawiono bowiem połączenia z projektowaną w ul. [...] kanalizacją deszczową. Brak jest też oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o odbiorze deszczówki oraz warunków przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej. Przewidziane w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe dotyczące instalacji deszczowej nie są przewidziane zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) co oznacza, że ma moc wiążąca, tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony. Ustalenia zawarte w planie miejscowym wiążą organy administracji budowlanej (art. 35 ust. 1 pkt. 1). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję T. S. wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. • § 5 ust. 4 pkt 4 uchwały nr XXX/300/2001 Rady Miejskiej w Moryniu przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż rozwiązanie zaproponowane przez inwestora jest niezgodne z tym przepisem, • § 5 ust. 2 pkt lb oraz § 5 ust. 3 pkt 1 a wraz z załącznikiem graficznym do ww. uchwały przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż zieleń izolacyjna od ulicy [...] powinna być zielenią wysoką oraz przez przyjęcie, iż załącznik graficzny określa w jakich miejscach powinna być zieleń niska, a w jakich średnia, podczas gdy zieleni izolacyjnej nie stanowi jedynie zieleń wysoka, zaś załącznik graficzny dokonuje rozróżnienia na zieleń izolacyjną i wysoką, • § 7 ust. 1 oraz § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię i nieuwzględnienie charakteru oraz sposobu korzystania z inwestycji w odniesieniu do potrzeb układu komunikacyjnego, • art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 lit a ustawy Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestor zobowiązany był do dostarczenia oświadczenia organów o odbiorze ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych i kanalizacyjnych w sytuacji, gdy inwestor zaproponował rozwiązanie zgodnie z którym odbiór nie wymagałby takiego oświadczenia, jak również w sytuacji, gdy przedmiotowa kanalizacja nie została wybudowana przez właściwą gminę co uniemożliwia uzyskanie oświadczenia, • art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, iż rozwiązania proponowane przez inwestora są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy są one odmienne od ustaleń planu, ale nie są z nim niezgodne. Zarzucił także wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 i 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji w sposób nieprawidłowy, a także naruszenie art. 138 ust.1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi T. S. ponowienie wyjaśnił, że dla nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie została wybudowana kanalizacja umożliwiająca realizację tego zapisu planu. W ocenie skarżącego zaproponowane przez niego rozwiązanie spełnia wymogi miejscowego planu, ponieważ odpowiednia kanalizacja gminna nie została zbudowana. Nie ma więc możliwości korzystania z niej ani uzyskania warunków przyłączenia się do czegoś, co nie istnieje. Skarżący zarzucił, że organ, stwierdzając, iż miejscowy plan przewiduje zieleń izolacyjną (nie wysoką) od strony ul. [...] w sposób nieprawidłowy dokonał interpretacji zapisów planu dotyczących zieleni. W § 5 ust. 2 pkt 1b zawarto definicję zieleni izolacyjnej zgodnie z którą "teren zieleni izolacyjnej urządzony w formie zieleni wysokiej, średniej i niskiej, należy projektować i wykonać jako uporządkowany szpaler (pojedynczy lub podwójny) obrzeżny zieleni wysokiej (z zachowaniem równych odległości pomiędzy drzewami), z możliwością uporządkowanego wprowadzenia zieleni średniej i niskiej". Tym samym zieleń izolacyjną stanowi zieleń wysoka, średnia i niska nasadzona w odpowiedni sposób. Przeważające znaczenie ma w tym wypadku zieleń wysoka, ale definicja zieleni izolacyjnej nie ogranicza się jedynie do zieleni wysokiej. Decydujące znaczenie ma tutaj sposób nasadzenia zieleni, jej ułożenia. Gdyby zieleń izolacyjna była równoważna z zielenią wysoką wówczas załącznik graficzny do planu nie przewidywałby podziału na zieleń wysoką oraz izolacyjną. O rodzaju zieleni, która powinna być zastosowana od strony ul. [...] stanowi § 5 ust. 3 pkt 1 planu, zgodnie z którym dla całego obszaru zmiany w planie przewiduje się urządzenie i utrzymanie zieleni izolacyjnej wysokiej i średniej od ul. [...] Dodatkowo organ w uzasadnieniu podniósł, iż załącznik graficzny do planu wskazuje w których miejscach należy przewidzieć zieleń średnią i niską – izolacyjną, a w których zieleń wysoką. Tymczasem w załączniku graficznym uwzględniono jedynie podział na zieleń izolacyjną oraz zieleń wysoką. Załącznik graficzny nie przewiduje zieleni izolacyjnej niskiej i średniej. W dalszej kolejności skarżący wywiódł, że analiza hałasu wykazała, że przy tej formie prowadzenia działalności gospodarczej nie dojdzie do przekroczeń emisji hałasu, jak również innych uciążliwości mogących mieć wpływ na pogorszenie warunków użytkowych sąsiednich działek. Tworzenie uporządkowanych szpalerów w formie nasadzeń wysokich, średnich i niskich ma zalety w razie konieczności ograniczenia emisji hałasu. Jednakże szpalery mają też sporo wad, w tym ograniczają doświetlenie działki, ograniczają widoczność i naturalną wentylację działki. Szpalery takie tworzą pełne ogrodzenie, które jest uzasadnione przy konieczności zastosowania naturalnych ekranów akustycznych. W okresie opracowywania planu miejscowego sprawy ochrony akustycznej i sposobu badania oddziaływania hałasu były mało znane i wszędzie zalecano budowę naturalnych barier dźwiękochłonnych. Konieczność budowy takich ekranów musi wynikać z rzeczywistego oddziaływania prowadzonej działalności gospodarczej w obrębie działki. Problem budowy ekranów naturalnych i sztucznych został szeroko omówiony przez instytucje europejskie w kontekście stosowania ich w Polsce i okazało się, że w Polsce nadużywa się budowy ekranów naturalnych i sztucznych w obrębie całego kraju. Nadmierne stosowanie wymagań w tym kierunku szkodzi architektonicznie i powoduje niepotrzebne wydatki na budowę i utrzymanie ekranów. Szczególnie drogie są ekrany naturalne, które należy utrzymywać w należytym porządku przez cały okres ich istnienia (przycinanie, usuwanie gałęzi, spadających liści, nawożenie, uzupełnianie nasadzeń). Nasadzenia takie powodują również zagrożenie pożarowe, a co za tym idzie w obrębie stosowania takich nasadzeń należy pamiętać o ochronie pożarowej. Podstawą wymagania tworzenia szpalerów muszą być badania akustyczne, w przeciwnym wypadku cała inwestycja jest bezcelowa. Projektowany warsztat samochodowy będzie wykonywał prace remontowe w obrębie budynku bez otwierania bram garażowych. Nie ma zatem możliwości, by do przekroczeń hałasu doszło w obrębie działki, jak i działek sąsiednich. Tło hałasu występujące w ulicy [...] (ruch uliczny) będzie wyższe niż przewidywane na terenie prowadzonej działalności gospodarczej. Budowa ekranu jest bezcelowa, ponieważ wybudowanie ekranu od strony ulicy będzie powodowało wzrost tła hałasu na niej samej (brak możliwości rozprzestrzenienia się hałasu na sąsiedniej działce, hałas odbijał się będzie od ekranu). Postawienie ekranu spowoduje wzrost hałasu na działkach sąsiadujących z drogą. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów w zakresie układu komunikacyjnego, ale nie wskazał dlaczego projekt wymagań tych nie spełnia. Organ ograniczył się do przytoczenia przepisów stosownego rozporządzenia bez odniesienia ich treści do stanu faktycznego sprawy. Skarżący potwierdził prawidłowość dojazdu (wjazdu i wyjazdu) na teren nieruchomości przez uzyskanie pozytywnej opinii Zarządu Dróg Wojewódzkich Powyższe przemawia za przyjęciem, iż doszło do przedstawienia układu komunikacyjnego w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, co więcej doszło do jej uzgodnienia. Skarżący wskazał, że organ II instancji w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy i nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego jej wyjaśnienia mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Skarżący w toku postępowania wielokrotnie powoływał się na okoliczność braku odpowiedniej kanalizacji jako przyczynę niemożności pozyskania żądanego oświadczenia. Mimo tego organ nie przedsięwziął żadnych korków zmierzających do wyjaśnienia, czy stanowisko skarżącego jest zasadne. Wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi pozostał w sprawie bierny. W konsekwencji nie doszło do ustalenia w sposób prawidłowy czy skarżący miał możliwość uzyskania wymaganego od niego oświadczenia. Mimo tego, że skarżący przedstawił organowi alternatywną koncepcję dotyczącą odprowadzania wody opadowej, organ nie przeprowadził gruntownej analizy zaproponowanego rozwiązania ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż nie jest to koncepcja akceptowalna przez plan miejscowy. Skarżący zarzucił Wojewodzie że nie odniósł się do jego poglądu dotyczącego braku konieczności stosowania ekranów akustycznych w postaci zieleni izolacyjnej, co oznacza, że nie rozpatrzył całości materiału dowodowego, naruszając art. 107 § 3 K.p.a. Organ wskazał przepisy na których opiera swoje stanowisko, ale nie wyjaśnił ich treści w powiązaniu z sytuacją faktyczną, nie dokonał ich interpretacji. Wojewoda udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku kanalizacji deszczowej w ul. [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że nie podważa zaprojektowania zbiorników retencyjnych, z których inwestor może stosować wodę deszczową do celów gospodarczych, ale opracowanie projektowe nie zawiera projektu odprowadzenia wody deszczowej do projektowanej kanalizacji deszczowej. Na planie zagospodarowania terenu w ul. [...] widnieje sieć kd [...] Inwestor nie wykazał w sposób jednoznaczny, że może odstąpić od realizacji kanalizacji deszczowej, nie przedłożył żadnych uzgodnień bądź oświadczeń gestora sieci które wskazywałyby, że w związku z brakiem kanalizacji deszczowej w ul. [...] inwestor może odstąpić od przyłączenia się do projektowanej kanalizacji deszczowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty wydano na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 1 ustawy stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przepisie tym określono więc czynności sprawdzające, jakich powinien dokonać organ w zakresie kompletności wniosku (co do formy i wymaganej prawem treści) oraz jego zgodności z przepisami prawa. Z jego treści wynika, iż w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami planu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to obowiązujący plan miejscowy określa w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Realizując ten obowiązek organy orzekające w sprawie uznały, że obowiązujący na przedmiotowym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Moryniu z dnia 4 października 2001 r. w sprawie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Moryń (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 39 poz. 931) uniemożliwia zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Organy wyjaśniły, że inwestycja realizowana ma być na działce nr [...] w obrębie 2 miasta M. i dotyczy budowy budynku warsztatowo-usługowego oraz samoobsługowej myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną, zewnętrzną instalacją wodno-kanalizacyjną, energetyczną i kanalizacją deszczową. Na działce tej funkcjonuje już stacja paliw. Organ I instancji postanowieniem z dnia 8 marca 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w określonym terminie, warunków przyłączenia obiektów do sieci kanalizacji deszczowej, uzupełnienie planu zagospodarowania terenu o układ komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, oraz do dostosowania projektu zagospodarowania zieleni do wymagań planu miejscowego. Zgodnie z zapisem zawartym w § 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jego uchwalenie miało na celu umożliwienie realizacji zamierzeń inwestycyjnych, prowadzących do uaktywnienia rozwoju gospodarczego na obszarze objętym zmianą planu. Obszar objęty uchwałą nr XXX/300/2001 Rady Miejskiej w Moryniu podzielony został na dwa obszary funkcjonalne określone symbolami SI-KS i SII-PP. Całość obszaru SI-KS zajmuje działka nr 467 przeznaczona pod stację paliw z obiektami towarzyszącymi, usługi komunikacyjne, stację paliw płynnych i olei, stację gazu płynnego z usługami handlu, gastronomi i turystyki, w tym pod obiekty usługowe i motel lub zajazd (§ 5 ust. 1 pkt 1 lit. a). Zatem niewątpliwie zamierzenie inwestycyjne objęte przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym jest zgodne z przeznaczeniem tego terenu określonym w planie miejscowym. Plan określa także zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej dla strefy funkcjonalnej SI-KS i stanowi, że odprowadzenie wód opadowych odbywać się będzie do projektowanej kanalizacji deszczowej, przy czym wylot kolektora należy wyposażyć w urządzenie podczyszczające. Należy jednak pamiętać, że plan miejscowy jest aktem planistycznym i określa obowiązujące na przyszłość zasady zagospodarowania terenów, w tym planowane sieci uzbrojenia terenów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może jednak uzależniać i nie czyni tego omawiana uchwała, warunków zabudowy i zagospodarowania danego terenu od zdarzenia przyszłego i niepewnego, jak budowa określonej sieci uzbrojenia terenu. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że zaproponowane przez inwestora rozwiązanie techniczne dotyczące kanalizacji deszczowej w postaci studni kanalizacji deszczowej jest tymczasowe, do czasu wybudowania kolektora deszczowego w działce drogowej nr [...] . Mimo tego organ I instancji zażądał od inwestora warunków przyłączenia obiektów do kanalizacji deszczowej. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący sieci uzbrojenia terenu, a także stosownie do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych dotyczące warunków przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych i kanalizacyjnych. W przepisie tym chodzi jednak o istniejące sieci uzbrojenia terenu i o jednostki organizacyjne zarządzające tymi sieciami. Skoro z projektu budowanego oraz oświadczeń inwestora składanych na wezwanie organu wynikało, że kanalizacja deszczowa przewidziana w planie miejscowym w drodze publicznej nie została dotychczas wybudowana, żądanie od inwestora przedłożenia projektu przyłączenia do tej kanalizacji i warunków technicznych przyłączenia jest niezrozumiałe. Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym może być przeznaczony pod budowę warsztatu samochodowego i myjni samochodowej, a obowiązkiem organów administracji budowlanej było sprawdzenie projektu budowlanego pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ww. ustawy, z uwzględnieniem istniejących sieci uzbrojenia terenu. Wojewoda podzielił pogląd organu I instancji, że przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania działki nr [...] nie odpowiada ustaleniom dotyczącym układu komunikacyjnego zawartym w planie miejscowym, nie precyzując jednak, na czym dokładnie niezgodność ta polega. Plan zawiera następujące ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej tej działki (§ 5 ust. 5 pkt 1 planu): - wjazd i wyjazd od ulicy [...] - granica strefy zabudowy 15 m od osi drogi wojewódzkiej, - zabezpieczenie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla samochodów na terenie odpowiedniej strefy funkcjonalnej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że komunikacja działki inwestycyjnej z ul. [...] stanowiącą drogę publiczną, odbywać się będzie przez istniejący zjazd indywidualny znajdujący się w północno-wschodniej części działki. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że projekt zagospodarowania działki powinien zawierać układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, parkingów, placów i chodników, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Nie wskazał jednak jakiego rodzaju nieprawidłowość dotycząca komunikacji wewnętrznej występuje w projekcie budowlanym i który przepis obowiązującego planu miejscowego zapis ten narusza. Działka nr [...] przylega bezpośrednio do drogi wojewódzkiej, ma urządzony zjazd, który jest użytkowany. Inwestor, w odpowiedzi na zobowiązanie nałożone na niego postanowieniem organu I instancji z dnia [...] r., przedłożył oświadczenie Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] r. opiniujące pozytywnie układ komunikacyjny dla działki nr [...] do budynku warsztatowo-usługowego i myjni samochodowej w oparciu o istniejący zjazd z drogi wojewódzkiej (dz. [...] ). Zatem inwestor przedłożył wymagane przepisem art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy oświadczenie zarządy drogi dotyczące połączenia tej działki z drogą publiczną. Nie był więc uprawniony pogląd organu odwoławczego oraz organu I instancji, że inwestor nie usunął z projektu budowlanego nieprawidłowości dotyczącej komunikacji wewnętrznej działki inwestycyjnej. Odnosząc się natomiast do stwierdzonej przez organy obu instancji niezgodności dotyczącej zaprojektowanego układu zieleni i układu zieleni izolacyjnej przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należało uznać, że niezgodność ta rzeczywiście istnieje. Plan miejscowy przewiduje, że działka nr [...] czyli obszar SI-KS obejmuje oprócz usług komunikacyjnych teren zieleni izolacyjnej urządzony w formie zieleni wysokiej, średniej i niskiej (§ 5 ust. 1 pkt 1 lit. b). Plan określa uwarunkowania wynikające z ochrony środowiska dla całego obszaru zmiany w planie, tj. dla obydwu obszarów funkcjonalnych SI-KS i SII-PP w ten sposób, że przewiduje urządzenie i utrzymanie zieleni izolacyjnej wysokiej i średniej od strony ul. [...] a na granicy pomiędzy tymi obszarami wprowadzenie zieleni wysokiej. Z załącznika graficznego do planu niewątpliwie wynika, że od ul. [...] powinna być urządzona zieleń izolacyjna. Przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania zieleni w ogóle nie przewiduje zieleni izolacyjnej od ul.[...] . Nie przewiduje też zieleni izolacyjnej wysokiej na granicy obszarów funkcjonalnych SI-KS i SII-PP, z wyjątkiem niewielkiego odcinka przy granicy z działką [...] . Podnoszone przez inwestora argumenty dotyczące niecelowości, czy wręcz szkodliwości urządzania zieleni izolacyjnej od ul. [...] nie mogły zostać przez organy orzekające w sprawie uwzględnione, ponieważ organy te były związane ustaleniami zawartymi w planie miejscowym. Przedłożona przez inwestora analiza akustyczna nie mogła zmienić wymagań dotyczących zieleni izolacyjnej na działce jakim musi sprostać projekt budowlany. Organy administracji budowlanej są zobowiązane do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Nie mają natomiast uprawnień do kwestionowania celowości czy słuszności ustaleń zawartych w planie. Kompetencja w tym zakresie przysługuje właściwej rady gminy podczas procedury planistycznej i ewentualnie sądowi administracyjnemu w razie wniesienia skargi na plan miejscowy. Zatem argumenty podnoszone przez inwestora dotyczące zieleni izolacyjnej od ul. [...] mogłyby doprowadzić co najwyżej do uchylenia odpowiednich zapisów planu miejscowego, co jednak wykracza poza granice postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie pozwolenia na budowę. Niezgodność zaprojektowanego układu zieleni z planem miejscowym uzasadniała odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowę wydania pozwolenia na budowę. Mimo nieuzasadnionego poglądu organów orzekających w sprawie co do nieprawidłowości układu komunikacyjnego i braku połączenia z kanalizacją deszczową, zaprojektowanie układu zieleni izolacyjnej w sposób niezgodny z planem miejscowym uzasadniało uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Nie spełnienie choćby jednego z wymagań, przewidzianych planem miejscowym, dotyczących zasad zagospodarowania terenu, uzasadnia odmowę wydania pozwolenia na budowę. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przez organ odwoławczy innych przepisów prawa, w tym przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ nie wszystkie zarzuty skargi okazały się uzasadnione, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.