II SA/Sz 1115/11

Dnia 18 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R. D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi i garażami na działce nr [...] w obrębie [...] w gminie [...]. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że brak ochrony tymczasowej spowoduje, iż inwestor uzyska pozwolenie na budowę, a następnie zabuduje działkę nr [...], co w konsekwencji spowoduje nieodwracalne skutki prawne i faktyczne uniemożliwiające wykonanie ewentualnego korzystnego dla skarżącej wyroku sądowego. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie podlega wykonaniu, a to ze względu na jej przedmiot. Mimo tego, że decyzja taka może stanowić podstawę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji udzielającej pozwolenie na budowę, to sama w sobie nie może powodować takich skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Decyzja o warunkach zabudowy nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi po stronie inwestora żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest to jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych. Natomiast ewentualna decyzja o pozwoleniu na budowę, jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Wobec tego odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje ujemnych skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie