II SA/Sz 1127/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrz na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić sprzeciw; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]([...]) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu sprawy w związku z wniesieniem odwołania przez N. K., od decyzji Burmistrza B. z dnia [...] października 2020 r. nr [...], odmawiającej udostępnienia informacji publicznej - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Burmistrz B. - organ I instancji wniósł sprzeciw do tutejszego Sądu na powyżej wskazaną decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2020 r. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jego odrzucenie wskazując między innymi, że Burmistrz nie miał przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprzeciw jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Zgodnie z art. 64 a ustawy z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwana dalej: "p.p.s.a." od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie natomiast do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 16 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej przywoływanej jako "u.d.i.p.") odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust .2). Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny sprzeciwu sąd obowiązany jest zbadać czy zostały spełnione wymogi pozwalające na jej dokonanie. Do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest wystąpienie ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot. W ocenie Sądu, zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie poglądem, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stroną takiego postępowania czynią jedynie wnioskodawcę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1860/12 oraz z 5 marca 2013 r., I OSK 298/13). Przywołana ustawa, jako regulacja szczegółowa, wyłącza dopuszczalność stosowania unormowań o charakterze ogólnym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wyłącza dopuszczalność stosowania art. 28 k.p.a., stanowiącego, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nie można zatem uznać, aby ktokolwiek poza podmiotem składającym wniosek o udostępnienie informacji publicznej miał interes prawny uprawniający do złożenia skargi (sprzeciwu) na decyzję w przedmiocie informacji publicznej. Przepisem szczególnym wobec art. 28 k.p.a. jest art. 2 ust. 1 u.d.i.p., w myśl którego każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Zawarta w ww. przepisie norma zawęża krąg osób uprawnionych do występowania w charakterze strony, w toczącym się w tym przedmiocie postępowaniu, którym również wyłącznie przysługuje legitymacja do zaskarżenia do sądu administracyjnego wydanych w jego toku rozstrzygnięć (por. Wyrok NSA z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 3937/18). W tym miejscu należy również wskazać, na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt II GSK 1092/20, iż na gruncie art. 64a p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przysługuje tylko stronie postępowania administracyjnego, jeżeli jest ona niezadowolona z treści takiego rozstrzygnięcia. Podmiotowego zakresu korzystania z tej instytucji nie zmienia treść art. 64b § 1 p.p.s.a., który nakazuje odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze, zatem nie zmienia tego zakresu treść art. 50 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest także ten podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze odnosić się może tylko do formalnych, a nie podmiotowych wymogów sprzeciwu. Mając zatem na uwadze stanowczą treść art. 64a p.p.s.a. a także okoliczność, że przepisy dotyczące sprzeciwu będącego szczególną instytucją prawną nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej przyjąć należy, że podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest jedynie "strona niezadowolona z decyzji". Uwzględniając także umiejscowienie poszczególnych przepisów dotyczących sprzeciwu w ustawie procesowej podkreślić należy, że w pierwszej kolejności ustawodawca uregulował podstawowe zagadnienia: zatem przedmiot sprzeciwu oraz jego stronę podmiotową, czyli wskazał kto jest uprawniony do korzystania z tej instytucji procesowej i w jakim zakresie. W dalszej zaś kolejności, w odrębnej jednostce redakcyjnej, umieścił uregulowanie dotyczące odpowiedniego stosowania przepisów o skardze oraz wymogów formalnych sprzeciwu – art. 64b p.p.s.a. Zatem nie sposób twierdzić, że owo odpowiednie zastosowanie odnosić się może do kontekstu podmiotowego, a więc do kwestii legitymacji do wniesienia sprzeciwu, która została w sposób zupełny uregulowana w art. 64a p.p.s.a. W ocenie Sądu sprzeciw Burmistrza B. podlegał odrzuceniu, ponieważ podmiot ten nie posiadał legitymacji do jego wniesienia nie będąc stroną w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego oraz nie będąc stroną postępowania na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, zauważenia wymaga, że stworzenie organowi I instancji możliwości prawnej dochodzenia swego interesu przed sądem administracyjnym przeciwko interesowi prawnemu obywatela, który był przedmiotem decyzji wydanej w pierwszej instancji naruszałoby standardy demokratycznego państwa prawnego ponieważ postępowanie takie nie zapewniałoby równości broni jego stronom oraz podważałoby zaufanie do organów władzy publicznej (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 16 lutego 2016, sygn. I OPS 2/15). W tym stanie rzeczy, sprzeciw jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64a § 1 p.p.s.a. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.