II SA/Sz 1128/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 października 2019 r. M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wyjaśnił, że sprawa ze skargi M. K. była już rozpoznawana w postępowaniu przed sądem dwukrotnie (sygn. akt II SA/Sz 1264/18 oraz sygn. akt II SA/Sz 458/19), zaś obecne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest trzecim złożonym w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), którą poza przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego znowelizowano również ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w art. 9) oraz ustawę o samorządzie województwa (w art. 6). W myśl jednak art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 25 czerwca 2013 r., co oznacza, że skargę na ten akt sąd zobowiązany jest rozpoznać przy uwzględnieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a.") jak i przepisów ustawy o samorządzie województwa (dalej "u.s.w.") w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. Przepis art. 90 ust. 1 u.s.w. przed 1 czerwca 2017 r. stanowił, że skargę na przepis aktu prawa miejscowego podjęty przez organ samorządu województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu ww. organu do usunięcia naruszenia prawa, wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone danym przepisem. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy do środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 p.p.s.a. Natomiast 53 § 1 p.p.s.a. przed nowelizacją przewidywał, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazany w wyżej cytowanym przepisie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie powinna być wniesiona skarga (zob. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. II OPS 2/07, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zauważyć należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ, że uchwała była już dwukrotnie przedmiotem skargi M. K.. Obie skargi zostały przez sąd prawomocnie odrzucone, najpierw z powodu nieuiszczenia w prawidłowej wysokości wpisu (postanowienie z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1264/18), a następnie z powodu uchybienia terminu do wniesienia skargi (postanowienie z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 458/19). Każda z tych skarg była poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a zatem załączone do akt administracyjnych niniejszej sprawy wezwanie z dnia 16 września 2019 r. jest już trzecim. Pierwsze wezwanie miało miejsce pismem z dnia 5 września 2018 r., a drugie pismem z dnia 28 lutego 2019 r. Przy czym wszystkie te wezwania oparto na tych samych okolicznościach (są tożsame co do treści). W postanowieniu z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 458/19 sąd wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga M. K. wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona. Stanowisko te zachowuje aktualność również na gruncie rozpoznanej sprawy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wezwanie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę za przyczyną której to się stało. Zatem, nie można tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owe wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13). Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że tylko pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa opatrzone datą 5 września 2018 r. stanowiło o wyczerpaniu przysługującego skarżącej środku zaskarżenia i wyznaczało termin, w którym dopuszczalne było zaskarżenie uchwały. Wystosowanie zatem przed wniesieniem niniejszej skargi kolejnego wezwania pismem z dania 16 września 2019 r. nie mogło być uznane za prawnie skutecznie. W tych okolicznościach nie ulega więc wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a., co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.