II SA/Sz 113/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski Asesor WSA Joanna Wojciechowska /spr./ Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję W. Z. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku o d d a l a skargę Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...]r. nr [...] powołując się na art. 132 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071 z póź. zm. / oraz art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / Dz. U. Nr 99 , poz. 1001 / po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji orzekł wobec T. S. o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] r. do [...] r. Wojewoda wskazał, że strona zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu [...] r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od [...]r. i złożyła oświadczenie, iż jest osobą nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej oraz nie pobiera nauki w szkole w systemie dziennym oraz zobowiązuje się do bezzwłocznego powiadamiania organu zatrudnienia o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej. Strona została również pouczona o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w przypadku niespełnienia warunków wymienionych w ustawie o zatrudnieniu i bezrobociu / dane z oświadczenia na karcie rejestracyjnej /. Organ I instancji ustalił, że T. S. w okresie od [...] r. do [...]r. był [...] [...] w [...] w systemie [...]. Wojewoda stwierdził, że wobec powyższych informacji Starosta [...] po wznowieniu postępowania prawidłowo odmówił uznania strony za osobę bezrobotną w dniu [...] r. z powodu nie spełnienia warunków wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z ww. przepisem bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym. Wojewoda uznał, że zasiłek dla bezrobotnych wypłacony stronie w okresie od [...]r. do [...] r. jest świadczeniem nienależnie pobranym w rozumieniu art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne obowiązana jest do zwrotu kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie uważa się zaś świadczenie wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. T. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję i zarzucił organom wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazał, że Wojewoda [...] podjął zaskarżoną decyzję przed rozstrzygnięciem sprawy w przedmiocie odmowy uznania go za osobę bezrobotną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podał, że nie ma stałego zatrudnienia ani [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentacje jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, uzasadnienie jej zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów. Starosta [...] po powzięciu wiadomości, że T. S. w okresie od [...] r. do [...] r. był [...] w [...] w systemie [...], wznowił postępowanie administracyjne i wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...]o uchyleniu decyzji z dnia [...]r. w przedmiocie uznania skarżącego za osobę [...]z dniem [...]r. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia [....]r., a także orzekł o odmowie uznania go za osobę [...]w dniu [...]r. z powodu pobierania nauki w systemie dziennym. Powyższa decyzję została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...]. W dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem sygn. akt [...] oddalił skargę T.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...]. Decyzja Wojewody z dnia [...] r. była ostateczna, pomimo, iż strona zaskarżyła ją do Sądu. Dlatego też, organ I instancji mógł wydać decyzję z dnia [...] r. nr [...] o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł. Ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...]z dnia [...]r. nr [...]. Organ administracji postąpił prawidłowo wydając decyzję o zwrocie kwoty pobranego przez T. S. zasiłku dla bezrobotnych, wobec ustalenia, że świadczenie pieniężne pobrane przez niego było nienależne w rozumieniu art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne obowiązana jest do zwrotu kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie uważa się zaś świadczenie wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Skarżący rejestrując się w urzędzie pracy w dniu [...] r. podpisał oświadczenie, że nie pobiera [...], pomimo, iż był w tym czasie [...] [...] w systemie [...]. Nadmienić należy, że w podstawie zaskarżonej decyzji wskazano art. 132 § 1 pkt 1 Kpa, lecz jest to oczywisty błąd pisarski, bowiem nie ma wątpliwości, iż chodziło o art. 138 §1 pkt 1 Kpa. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm. / orzekł jak w sentencji.