II SA/Sz 1135/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. U.-B. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Starosta K., na podstawie art. 1 ust. 1, ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. (sygn. akt K 29/13) odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonej w obrębie D. przy ul. [...], gmina D., stanowiącej własność Skarbu Państwa, przysługującego małżonkom A.B. i M.U. – B. w prawo własności. W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że wnioskodawcy prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha i stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności budynek biurowy i budynek świetlicy, położone w obrębie D. przy ul. [...], gmina D. nabyli w dniu [...] r. aktem notarialnym Rep. A [...]. Na przedmiotowych działkach znajdują się także domki campingowe. Organ zaznaczył, że na przedmiotowej nieruchomości od [...] r. prowadzona jest działalność gospodarcza co potwierdza wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej – pod nazwą PHU [...]. Wpis w CEIDG do dnia dzisiejszego jest aktywny. Wobec tego Starosta uznał, że A.B. jeszcze przed nabyciem wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości, prowadził na niej działalność gospodarczą. Z chwilą nabycia nieruchomości wnioskodawcy uiszczali opłaty za użytkowanie wieczyste ze stawką procentową w wysokości 3 %. W [...] r. została zmieniona stawka procentowa z 3 % na 2 % w związku z prowadzoną na tej nieruchomości działalnością turystyczną. Z tych względów, organ uznał, że wnioskodawcy przedmiotową nieruchomość wykorzystywali do celów prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z powyższym przyjęto, że w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 13 października 2005 r. A.B. i M.U. – B. nie byli wieczystymi użytkownikami nieruchomości zabudowanej na cele mieszkalne, ponieważ w tym dniu nieruchomość była wykorzystywana i przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej. A.B. i M.U. – B. złożyli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegającą na niewłaściwym wyjaśnieniu przesłanek decyzji odmownej co wynikło między innymi z faktu, że dowolnie zinterpretowano istniejący stan faktyczny pomijając przy jego rozpoznaniu istotne fakty i okoliczności wskazujące bezpośrednio na to, że opisana na wstępie nieruchomość z istoty swojej jest wykorzystywana całorocznie na cele mieszkaniowe stron, które przekształciły faktycznie istniejącą zabudowę stałą (dawniej biurową) na cele mieszkaniowe i tak ją wykorzystują prowadząc sezonowo działalność gospodarczą w oparciu o zabudowę nietrwale związaną z gruntem w postaci letnich domków kempingowych, co w konsekwencji dało podstawę do odmownej decyzji administracyjnej dotyczącej wnioskowanego przekształcenia własnościowego ze szkodą dla istotnych interesów tak gospodarczych jak i osobistych stron. W uzasadnieniu odwołania skarżący podnieśli, że Starosta K., pomimo zaleceń wskazanych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. uchylającej uprzednio zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] r., praktycznie oparł się na tych samych przesłankach dodając do uzasadnienia skondensowany opis treści uzasadnienia Wojewody, a pominął pozostałe przesłanki decydujące o uchyleniu pierwszej decyzji. Zdaniem skarżących, fakt, że w ewidencji geodezyjnej powiatu ich budynek mieszkalny figuruje jako inne zabudowanie oznaczone symbolem "Bi" ma znaczenie czysto statystyczne. Są stałymi mieszkańcami D. zamieszkałymi faktycznie w budynku przebudowanym na standardowe mieszkanie i tam też są zameldowani na pobyt stały. W ich ocenie powyższe świadczy o tym, że nieruchomość jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe jak wymaga tego ustawa stanowiąca podstawę do przekształcenia własnościowego. Okoliczność w postaci użytkowania rzeczonej nieruchomości do sezonowej działalności gospodarczej i ujęcie tego faktu w wykazie działalności prowadzonej przez stosowne organy, nie ma dla sprawy decydującego znaczenia w odniesieniu do formy własności. Jest oczywiste, że skarżący wykorzystują istniejącą stałą infrastrukturę dla celów mieszkaniowych. Pozostałe zabudowania jako nietrwale związane z gruntem nie mogą mieć decydującego wpływu przy określeniu klasyfikacji nieruchomości jak tego chce Starosta K., stąd decyzja winna być zmieniona, a co najmniej uchylona, o co skarżący wnoszą. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że bezsporny jest fakt, że na dzień [...] r. wnioskodawcy byli użytkownikami wieczystymi przedmiotowych działek gruntu. Jednak decydującą kwestią w niniejszym przypadku jest zbadanie, czy na dzień [...] r. działki nr [...] stanowiły nieruchomość zabudowaną na cele mieszkalne lub zabudowaną garażami albo przeznaczoną pod tego typu zabudowę, bądź stanowiły nieruchomość rolną. Zdaniem organu odwoławczego, wnioskodawcy nie są uprawnieni do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, ponieważ w dniu [...]r. nie byli użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanej ani też przeznaczonej na cele mieszkaniowe lub garaże, a ponadto nie stanowiła ona nieruchomości rolnej. W akcie notarialnym z dnia [...] r., na podstawie którego Przedsiębiorstwo [...] w [...] Sprzedało Z.N. i Z.L.N. prawo użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego m.in. działki nr [...] wraz z prawem własności zabudowań, zawarto oświadczenie, z którego wynika, że "opisane budynki wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz gruntem stanowią obecnie ośrodek wczasowo-kolonijny, na ten cel wykorzystywany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa państwowego. (...) Zabudowania na wskazanym gruncie tworzą: - na działce nr [...] – budynek jednokondygnacyjny, murowany, niepodpiwniczony, z dachem czterospadowym, o kubaturze zrembu budynku [...] m3 i powierzchni zabudowy [...] m2, oraz budynek drewniany jednokondygnacyjny, o kubaturze [...] m3 i powierzchni zabudowy [...] m2, - na działce nr [...] – budynek jednokondygnacyjny murowany /natryski/, o kubaturze zrembu [...] m3 i powierzchni zabudowy [...] m2 oraz budynek jednokondygnacyjny murowany niepodpiwniczony /sanitariat/, o kubaturze zrembu budynku [...] m3 i powierzchni zabudowy - [...] m2." Wojewoda zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią wypisu z rejestru gruntów według stanu na [...] r., działki nr [...] stanowiły inne tereny zabudowane o symbolu użytku Bi. W związku z powyższym, organ przyjął, że na dzień [...] r., grunt oznaczony jako działki nr [...] stanowił zorganizowany ośrodek wczasowy niezabudowany budynkami mieszkalnymi ani garażami, ani też nie stanowił nieruchomości rolnej. Odnosząc się do twierdzenia skarżących zawartego w odwołaniu w zakresie "faktycznej przebudowy budynku na standardowe mieszkanie" Wojewoda stwierdził, że powyższa okoliczność nie została w żaden sposób udowodniona, bowiem dokumenty określające zarówno stan faktyczny jak też stan prawny nieruchomości tego nie uwzględniają. Natomiast fakt prowadzenia na ww. nieruchomości działalności gospodarczej w dacie [...] r. w postaci wynajmu domków campingowych potwierdza zaświadczenie Burmistrza D. z [...] r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosła M.U.-B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów k.p.a. a w szczególności art. 7 poprzez niedostateczne wyjaśnienie i niezbadanie kwestii spełnienia przesłanki z art. 1 ust. 1 i 3 ustawy mówiącej o zabudowie mieszkaniowej lub garażowej i przeznaczonej na te cele, - naruszenie "art. 77" poprzez pominięcie faktu zameldowania A.B. w D. przy ul. [...] w dniu [...] r. a więc w dacie orzekania przez Trybunał Konstytucyjny o niekonstytucyjności niektórych przepisów ustawy z dnia 29 listopada 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i nieuwzględnienie, że nieruchomość zabudowana usytuowana na działce nr [...], w której skarżący jest zameldowany przeznaczona jest na cele mieszkalne, - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie tego faktu w ocenie całokształtu materiału dowodowego pomimo, że zdaniem skarżącej, dana okoliczność została udowodniona a tym samym: - naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności poprzez niezastosowanie przepisów mówiących o możliwości nabycia tego prawa w sytuacji gdy nieruchomość spełnia funkcję zabudowy mieszkaniowej i nadanie wbrew dowodom nadmiernej rangi oznaczeniu nieruchomości symbolem Bi (z ewidencji gruntów) w sytuacji gdy stan faktyczny jest zgoła odmienny albowiem wieczyści użytkownicy zamieszkują w przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że chociaż organ podjął pewne czynności zmierzające do wyjaśnienia charakteru prawnego nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] obręb D. jednakże wnioski do jakich doszedł pozostają w sprzeczności z innymi dowodami, w świetle których małżonkowie B. nie tylko są zameldowani ale i zamieszkują na terenie nieruchomości. Zdaniem skarżącej, w celu ostatecznego i jednoznacznego wyjaśnienia kwestii charakteru prawnego działki zasadnym byłoby przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu nieruchomości, ewentualnie z wizji lokalnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej precyzując wniosek dowodowy zawarty w skardze wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność charakteru mieszkalnego działki nr [...]. Dodatkowo pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie na okoliczność wskazaną powyżej także dowodu z operatu szacunkowego części nieruchomości gruntowej zabudowanej nr [...] położonej w D. przy ul. [...]. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z uwagi na to, że zgodnie z cytowanym przepisem sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle tego przepisu brak jest zatem możliwości powołania biegłego celem sporządzenia stosownej opinii. Sąd postanowił ponadto przeprowadzić dowód z przedstawionego przez stronę "Operatu szacunkowego części nieruchomości gruntowej zabudowanej nr [...] położonej w D. przy ul. [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga M.U. – B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, która weszła w życie w dniu 13 października 2005 r. w pierwotnym brzmieniu w art. 1, umożliwiała dokonanie przekształcenia osobom fizycznym, które w dniu jej wejścia w życie były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych (w odniesieniu do tych ostatnich przekształcenie było wyłączone, w razie przeznaczenia ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne). Ponadto o przekształcenie mogły wnosić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po 13 października 2005 r., oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Ustawa prawo takie przyznawała również osobom fizycznym i prawnym będącym następcami prawnymi tych podmiotów. Krąg podmiotów mogących żądać przekształcenia został rozszerzony ustawą z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1371). Na jej podstawie przekształcenia mogły również żądać osoby fizyczne, które w dniu 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed 5 grudnia 1990 r., a także na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Kolejne rozszerzenie kręgu osób mogących ubiegać się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nastąpiło w ustawie z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu z 2005 r., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r., osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogły wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 wskazanej ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogły również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art.1 ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu z 2005 r. Wyrokiem z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 (opublikowanym w Dzienniku Ustaw w dniu 17 marca 2015 r. pod poz. 373) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w zakresie, w jakim przyznaje prawo do przekształcenia osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 187, po. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji orzeczenie to weszło w życie z dniem 17 marca 2015 r. i z tym dniem przepisy ustawy we wskazanym zakresie utraciły moc obowiązującą. W tak określonych warunkach prawnych organy orzekające w sprawie prawidłowo – zdaniem Sądu – uznały, że skutkiem przywołanego orzeczenia Trybunału jest powrót do zakresu podmiotowego ustawy przekształceniowej z 29 lipca 2005 r. ukształtowanego poprzez katalog podmiotów uprawnionych do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności obowiązujący do dnia 8 października 2011 r., czyli do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Ustalając katalog tych podmiotów ustawodawca zastosował kryterium funkcji nieruchomości i potraktował w sposób uprzywilejowany użytkowników wieczystych nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami (jako obiektami towarzyszącymi zabudowie mieszkaniowej) oraz przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę, a także nieruchomości rolnych z wyłączeniem tych, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy zostały przeznaczone na cele inne niż rolne. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób bezsporny, że skarżąca oraz jej mąż w dniu [...] r. zakupili od Z.N. prawo wieczystego użytkowania działek nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2 oraz własność stanowiących odrębną nieruchomość budynków biurowego i świetlicy, położonych w D., gmina D. Z kolei Z.N. zakupiła w dniu [...] r. od Przedsiębiorstwa [...] w [...] prawo wieczystego użytkowania działek gruntu nr [...] o łącznym obszarze [...] m2, położonych w D. wraz ze związaną z tym prawem własnością budynków i urządzeń – w tym budynku jednokondygnacyjnego, murowanego podpiwniczonego, z dachem czterospadowym, o kubaturze zrembu budynku [...]m3 i powierzchni zabudowy [...] m2 oraz budynku drewnianego jednokondygnacyjnego, o kubaturze [...] m3 i powierzchni zabudowy [...] m2 (na działce nr [...]) a nadto budynku jednokondygnacyjnego murowanego (natryski), o kubaturze zrembu [...] m3 i powierzchni zabudowy [...] m2 oraz budynku jednokondygnacyjnego murowanego niepodpiwniczonego (sanitariat), o kubaturze zrembu budynku [...] m2 i powierzchni zabudowy [...] m2 (na działce nr [...]) – oraz ze wszelkimi częściami składowymi, przynależnościami, a także prawami i obowiązkami, to jest jako zespół składników materialnych i niematerialnych, tworzących wyodrębnioną, zorganizowaną część przedsiębiorstwa państwowego. Opisane wyżej budynki wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz gruntem tworzyły wówczas ośrodek wczasowo-kolonijny, na ten cel wykorzystywany – jako zorganizowana część przedsiębiorstwa państwowego. Z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. wynika, że Przedsiębiorstwo [...] w [...] nabyło prawo wieczystego użytkowania gruntu składającego się m.in. z działek nr [...] z mocy prawa, z dniem [...] r. Opisany wyżej grunt oznaczony został w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi – inne tereny zabudowane. W aktualnej treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działek nr [...] istnieją wpisy dotyczące budynku biurowego i świetlicy. Brak jest jakichkolwiek wpisów dotyczących budynków mieszkalnych. Dodatkowo z pisma A.B. z dnia [...] r. skierowanego do Starostwa Powiatowego w K. wynika, że w roku [...] zaciągnął on kredyt na sfinansowanie zakupu ośrodka wypoczynkowego, przy czym spłatę należności, o których mowa w tym piśmie planuje on zrealizować z dochodów jakie będzie osiągał z wynajmu miejsc noclegowych w sezonie letnim (ośrodek posiada [...] miejsc). Okoliczność prowadzenia przez skarżącego m.in. na terenie działek nr [...] w D. - działalności – ośrodka campingowego wynika ponadto z pisma A.B. z dnia [...] r., skierowanego do Starosty Powiatu K. – z wnioskiem o przesunięcie terminu płatności związanych z wieczystym użytkowaniem ww. działek. W pismach tych A.B. nie wskazuje na usytuowanie na tych działkach jakichkolwiek budynków mieszkalnych. Po raz pierwszy tego typu informacja została zawarta dopiero w piśmie do Starosty K. z dnia [...] r. Zdaniem Sądu powyższe wskazuje, że według stanu na dzień 13 października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość nie była zabudowana budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Prawidłowo przy tym, organy uznały, że dla oceny możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości, kluczowe znaczenie ma - stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. - ustalenie jej przeznaczenia we wskazanej wyżej dacie. Bezspornym jest w sprawie, że w dniu 13 października 2005 r., nieruchomość nie była objęta planem miejscowym. Oznacza to, że we wspomnianej wyżej dacie nie istniał akt wymieniony w art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesądzający o przeznaczeniu nieruchomości objętej wnioskiem o przekształcenie. Nieruchomość nie stanowiła także terenu rolnego. Do chwili obecnej nie nastąpiła też zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków odnośnie dotychczasowego oznaczenia rodzaju użytków dla przedmiotowych działek – Bi – inne tereny zabudowane. Działki w dniu 13 października 2005 r. nie były też wykorzystywana rolniczo, czego nie kwestionuje skarżąca podnosząc, jej zdaniem, mieszkaniowe (a nie rolnicze), przeznaczenie terenu. W konsekwencji podzielić należy stanowisko orzekających w sprawie organów, że wobec niemożności dokonania pozytywnej weryfikacji spełnienia przesłanki przekształcenia w postaci określonego w art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. przeznaczenia nieruchomości - nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności tej nieruchomości. Powyższego nie zmienia przywołana w przedstawionym przez stronę "Operacie szacunkowym części nieruchomości gruntowej zabudowanej nr [...] położonej w D. przy ul. [...]" okoliczność przeznaczenia spornej nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania - pod zabudowę wypoczynkowo - mieszkalną. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, ale studium nie jest aktem prawa miejscowego. Tym samym studium nie wpływa na sytuację prawną podmiotów; nie kształtuje ich praw i w konsekwencji nie rozstrzyga o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania terenu, gdyż to następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ww. ustawy). Z tego też względu zapisy studium nie mogły stanowić podstawy do przyjęcia, że sporna nieruchomość miała w 2005 r. przeznaczenie mieszkaniowe (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1127/15, wyrok WSA w Opolu z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Op 439/15, wyrok WSA w Opolu z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Op 426/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2011 r.sygn. akt I SA/Wa 1215/11). Prawidłowo zatem co do meritum organ I instancji odmówił dokonania wnioskowanego przekształcenia, zaś Wojewoda [...] rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. Zarówno postępowanie przed organem I instancji, jak też postępowanie odwoławcze odpowiadały wymogom k.p.a., w tym skarżącym, zgodnie z art. 10 k.p.a. zapewniono możliwość czynnego udziału. Nie zasługują w tej mierze na uwzględnienie zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez orzekające w sprawie organy, bowiem materiał sprawy został zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, wszystkie istotne w sprawie okoliczności zostały wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości, a organy nie uchybiły żadnej z zasad postępowania, stosując się do wymogu praworządnego działania. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ miał na uwadze okoliczność, że A.B. był zameldowany w dniu [...] r. w D. przy ul. [...], jednak w ocenie tego organu powyższe nie przesądza o zabudowie nieruchomości na cele mieszkaniowe. Przede wszystkim z przyczyn, o których była mowa powyżej, dla poczynienia istotnych w sprawie ustaleń istotny jest stan prawny nieruchomości na dzień 13 października 2005 r. nie zaś [...] r. Dodatkowo wskazywanemu przez stronę przeznaczeniu nieruchomości (na dzień 13 października 2005 r.) przeczą zapisy w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości, w ewidencji gruntów i budynków jak również treść pism samego A.B., o których była mowa powyżej, a które wskazują na prowadzenie na nieruchomości działalności gospodarczej oraz brak budynków przeznaczonych na cele mieszkaniowe. Należy też w pełni podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r. (sygn. akt I OSK 824/11), zgodnie z którym przeznaczenia na cele mieszkaniowe nie można oprzeć na woli podmiotu, któremu przysługuje prawo użytkowania wieczystego. Również czynności podjęte po wejściu w życie ustawy nie mogą mieć znaczenia prawnego dla spełnienia przesłanki przedmiotowej. Nieruchomość przeznaczona, w dniu wejścia w życie ustawy, na inny cel niż mieszkaniowy nie podlegała przekształceniu w trybie ustawy z dnia 19 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Wobec powyższego, podstawą do ustalenia spełnienia tej przedmiotowej przesłanki nie może być przedstawiony przez stronę operat szacunkowy z grudnia [...] r. ani też wyciąg z kartoteki budynku z [...] r. Z akt sprawy nie wynika by strona wystąpiła do dnia 13 października 2005 r. do właściwego organu z wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania budynków położonych na działce nr [...], natomiast wszczęcie w [...] r. postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie, ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w D. nie może mieć dla sprawy znaczenia. Jak już była o tym mowa, tego typu zmiana miałaby znaczenie tylko wtedy gdyby nastąpiła przed 13 października 2005 r. Mając powyższe na uwadze przyjąć należało, że zasadnie organy obu instancji odmówiły skarżącym przekształcenia prawa wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości w prawo własności, wobec czego działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę jako bezzasadną.