II SA/Sz 1136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy K. , na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f, ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c, art. 16 ust. 2 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji - w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031 ze zm.), zwaną dalej "specustawą", oraz art. 123 ust. 2 i art. 124 ust. 4 r ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. "budowa drogi, polegająca na wykonaniu połączenia drogowego w obrębie U. od drogi krajowej nr [...] do ul. [...] w S., na terenie działek nr ewid. [...] położonych w U. , gmina K.". Organ ustalił, że inwestycja obejmuje: - budowę drogi - przebudowę istniejącej drogi (działka nr ewid.[...] w U. , gmina K.), - budowę chodników, - budowę zjazdów,- - budowę miejsc postojowych, - budowę zbiornika retencyjnego /jako elementu sieci kanalizacji deszczowej w projektowanym pasie drogowym/ - budowę sieci: kanalizacji- deszczowej wraz z przyłączami, wodociągowej wraz z przyłączami, kanalizacji technologicznej (pod sieć oświetleniową), - przebudowę istniejącej sieci kanalizacji deszczowej, - wycinkę kolidujących drzew, - likwidację istniejących ogrodzeń kolidujących z inwestycją - rozbiórkę istniejącej nawierzchni, - rozbiórkę istniejącej szklarni kolidującej z inwestycją - likwidację istniejących sieci kolidujących z inwestycją W decyzji określono: 1. Wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 2. Linie rozgraniczające teren inwestycji; 3. Oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 4. Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska; 5. Warunki wynikające z potrzeb ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej; 6. Warunki wynikające z potrzeb obronności państwa - nie określa się; 7. Wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 8. Zatwierdzenie podziału nieruchomości; 9. Zatwierdzenie projektu budowlanego; 10. Ustalenia dotyczące obowiązków: budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, budowy lub przebudowy zjazdów; 11. Ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków dotyczących: budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy lub przebudowy urządzeń wodnych/ lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, budowy lub przebudowy zjazdów; 12. Zezwolenie na wykonanie obowiązków dotyczących: budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy lub przebudowy urządzeń wodnych/ lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, budowy lub przebudowy zjazdów; 13. Termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym niniejsza decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że złożony wniosek o wydanie decyzji został uzupełniony, a także uzupełniony został projekt budowlany. Do wniosku załączono wymagane opinie: - Zarządu Województwa - postanowienie z dnia [...] r., [...] - Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - pismo z dnia [...] r., znak: [...] - Wójta Gminy K. - postanowienie z dnia [...] r., znak: [...] - Zarządu Powiatu w P. - zgodnie z art. 11b ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Zarząd Powiatu w P. w terminie14 dni od dnia zwrócenia się przez Wójta Gminy K. o wyrażenie opinii w zakresie przedmiotowej inwestycji nie wydał opinii. Wobec powyższego sprawy potraktowano jako brak zastrzeżeń do wniosku, - Dyrektora Regionalnego Zarządu. Gospodarki Wodnej w S. - postanowienie z dnia [...] r. znak: [...] Ponadto, zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy do wniosku załączono ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], o pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie urządzenia wodnego - zbiornika retencyjnego oraz ostateczną decyzję Wójta Gminy K. z [...] r., znak: [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Przedmiotowe zamierzenie budowlane zostało uzgodnione na naradzie koordynacyjnej w Wydziale Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w P. - protokół narady koordynacyjnej z dnia [...] r., znak: [...] Na podstawie art. 11d ust. 5 specustawy oraz art. 10 i art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organ zapewnił stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji umożliwił im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów. Stronom, o których mowa w art. 11d ust. 5 specustawy, wysłano zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczeń Starosty [...]: - na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy K. ([...].), - na stronie internetowej Urzędu Gminy K. (opublikowano [...].), - na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P. ([...] r,), - na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w P. (opublikowano [...] r.), - w prasie lokalnej - Kurier S. (zamieszczono [...] r.) Dokumentację załączoną do wniosku, w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, udostępniono do wglądu w siedzibie Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w P.. Stosownie do art. 1 ust 1 ustawy specustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r.: o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 460, ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, jako drogę rozumie się budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Pasem ruchu, zgodnie z art. 4 pkt 3 ww. ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt waz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia, związane z potrzebami zarządzania drogą. Budowa urządzenia jakim jest zbiornik na wody opadowe w pasie drogowym w celu zabezpieczenia wód odpadowych z projektowanej drogi jest urządzeniem infrastruktury technicznej niezwiązanym z funkcją komunikacyjną drogi, ale związanym z potrzebami zarządzania drogą oraz jej zabezpieczeniem. Przedmiotowe urządzenie zostało zaprojektowane w liniach rozgraniczających projektowaną drogę, co jest zgodne z specustawą, jak również z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Podział nieruchomości i przejście, wskazanych w niniejszej decyzji działek, na własność Gminy K. nie narusza zasady uzasadnionych interesów osób trzecich. Podział związany jest z wybranym rozwiązaniem technicznym i przebiegiem drogi, mającym na celu polepszenie warunków komunikacyjnych, w tym dostępu do drogi. Realizacja inwestycji drogowych z reguły wiąże się z ograniczeniem a często z odebraniem praw do nieruchomości. Zmiana przebiegu planowanej drogi mająca na celu polepszenie sytuacji jednych właścicieli następuje zawsze kosztem drugich. Ich interesy są najczęściej sprzeczne i trudne do pogodzenia. Zawarty, w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, należy interpretować w taki sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione (por. Wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2013 r. II OSK 762/13). Organ ustalił, że na terenie przedmiotowej inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Uchwała Nr XV/139/2015 Rady Gminy Kołbaskowo z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w części obrębów Przecław, Ustowo i Warzymice w gminie Kołbaskowo (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 8 lutego 2016 r., poz. 663), w którym zaplanowano przedmiotową drogę (teren o symbolu [...]) w kształcie odpowiadającym projektowi budowlanemu zatwierdzonemu niniejszą decyzją. W § 23 ust. 2 pkt 2 ww., uchwały, ustalono szerokość w liniach rozgraniczających drogi o symbolu [...] zmienną od 12,0 m do 100,0 m (poszerzenie na zbiornik retencyjny), zgodnie z rysunkiem planu. Podkreślił, że mimo, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zobowiązany do zbadania zgodności planowanej inwestycji drogowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to występująca w niniejszej sprawie zgodność planowanej inwestycji drogowej z ustaleniami miejscowego planu w zakresie przebiegu drogi, choć niewymagana dodatkowo wzmacnia argumentację przemawiającą za uznaniem, iż na skutek jej realizacji, nie dojdzie do pogorszenia sytuacji skarżących w stosunku do sytuacji określonej ustaleniami planu (por. Wyrok NSA w Warszawie z dnia.26 lipca 2013 r. II OSK 762/13). Podział nieruchomości dokonany w związku z budową drogi jest zgodny z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, ustalonymi w niniejszej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Podział nieruchomości podlega dyspozycji art. 12 specustawy oraz art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, ze zm.). Od ww. decyzji odwołanie wniosła Sp. z o.o. [...], A. K., M. M. oraz B. K.. M. M. i B. K., współwłaścicielki nieruchomości nr [...] i nr [...], zarzuciły decyzji, że narusza ich interesy, poprzez narzucanie ograniczenia korzystania z nieruchomości, w dotychczasowy sposób, ponadto inwestycja spowoduje spadek wartości nieruchomości, której są współwłaścicielkami. A. K. wniosła o zmianę decyzji, poprzez umiejscowienie zbiornika retencyjnego w innym miejscu, zmianę podziału nieruchomości, określenie w częściach ułamkowych zakresu współwłasności poszczególnych współwłaścicieli działek. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 9, art. 7, art. 77 K.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, zaniechanie dokładnego zebrania materiału i wyjaśnienia istoty sprawy, w szczególności co do możliwości przeniesienia zbiornika retencyjnego na obszar działki gminnej. Zarzut dotyczy również naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 1 specustawy, poprzez brak wskazania wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 2, poprzez brak wskazania (opisania) linii rozgraniczających teren inwestycji, naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 3, poprzez brak stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także nieokreślenie warunków wynikających z potrzeb obronności państwa. W ocenie skarżącej, organ nieprawidłowo poinformował strony, wysyłając korespondencję na adres siedzib spółek nieposiadających osobowości prawnej. Podobne zarzuty sformułowała w odwołaniu spółka [...]. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., numer [...] po rozpatrzeniu odwołań M. M., B. K., A. K., [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania stwierdzając, że zawiadomieniem z [...] r. organ poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W toku postępowania uwagi do projektu wniosły niektóre ze stron, zatem organ postanowieniem z [...] r. zobowiązał inwestora do ustosunkowania się do wniesionych uwag. Decyzją nr [...] z [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wójtowi Gminy K. pozwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na wykonaniu połączenia drogowego w obrębie U. od drogi krajowej nr [...] do ul. [...], na terenie działek nr [...] w U. , Gmina K., po czym zawiadomieniem z [...] r. organ poinformował strony o wydaniu decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią. Od decyzji nr [...] Starosty [...] odwołanie wniosły strony postępowania, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. i inni współwłaściciele nieruchomości objętych inwestycją nr [...] i nr [...]. Decyzją z [...] r. znak: [...] Wojewoda uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę Staroście [...] do ponownego rozpatrzenia. Stosownie do rozstrzygnięcia Wojewody, zawiadomieniem z [...] r. Starosta [...] poinformował strony o ponownym prowadzeniu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na realizację ww. inwestycji drogowej. Zawiadomieniem z [...] r. organ poinformował strony o ponownie toczącym się postępowaniu w sprawie przedmiotowej inwestycji drogowej oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Zawiadomieniem z [...] r. organ poinformował strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznana się z materiałem przed wydaniem rozstrzygnięcia. Pismem z [...] r. strona postępowania A. K. wniosła uwagi do projektu, w szczególności zastrzeżenia do zbiornika retencyjnego na wody opadowe, który ma zostać usytuowany na powstałej po podziale działce nr [...]. Inwestor odniósł się do uwag strony, w tym również do miejsca usytuowania zbiornika, organ przekazał zainteresowanej stronie wyjaśnienia inwestora. Decyzją nr [...], z dnia [...] r. Starosta [...] udzielił Wójtowi Gminy K. pozwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. budowa drogi polegająca na wykonaniu połączenia drogowego w obrębie U. od drogi krajowej nr [...] do ul F. K. w S., na terenie działek nr [...], położonych w U. , w gminie K.. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że zakres inwestycji obejmuje trzy nieruchomości, nr [...], nr [...] i nr [...], z których pierwsza (działka drogowa nr [...]) jest własnością Gminy K., dwie pozostałe (nr [...] i nr [...]) pozostają we współwłasności osób fizycznych i innych podmiotów, w tym we współwłasności odwołujących się. Zdaniem Wojewody, ocena materiału zgromadzonego w sprawie nie potwierdza zarzutów podnoszonych przez odwołujących się. Organ I instancji przy ponownie prowadzonym postępowaniu wziął pod uwagę nieprawidłowości, które Wojewoda wykazał w swojej decyzji z [...] r. Przede wszystkim, w decyzji, ściśle w tabelach dotyczących podziałów nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję drogową - nr [...] i nr [...], prawidłowo wykazał wszystkich współwłaścicieli, osoby prawne i konkretne osoby fizyczne, ujawnione w katastrze nieruchomości. Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera m.in. oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Art. 12 ust. 1 ustawy stanowi, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza podział nieruchomości. Z art. 12 ust. 3 wynika, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Wbrew temu co twierdzi jedna ze stron skarżących, decyzja nie określa w częściach ułamkowych zakresu współwłasności poszczególnych współwłaścicieli działek. Decyzja nr [...] Starosty [...] zatwierdza podział nieruchomości, wskazuje powierzchnie wyodrębnionych po podziale działek, natomiast wskazane w katastrze wysokości udziałów poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości pozostają na dotychczasowym poziomie, odnosząc się do każdej części nieruchomości. Precyzyjne wyliczenie dotyczące każdego ze współwłaścicieli wskazanych w katastrze nieruchomości odbywa w odrębnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w organie, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 4a specustawy), w wydziale zajmującym się gospodarką nieruchomościami, na zasadach określonych w ustawie drogowej (do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami). Właściciel drogi występuje z wnioskiem o wpis do księgi wieczystej, dołączając przede wszystkim ostateczną decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w której widnieją wszyscy właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, a także wypis i wyrys z ewidencji nieruchomości, który wskazuje na wysokość udziałów poszczególnych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości. Jeżeli księga wieczysta dotychczas prowadzona dla nieruchomości objętych inwestycją nr [...] i nr [...], (KW [...]) zawiera nieścisłości co do wielkości udziałów przysługujących wszystkim współwłaścicielom, zgodnie z ostrzeżeniem w dziale III księgi, to właściwym do uzgodnienia treści księgi ze stanem rzeczywistym nie jest organ wydający decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Wojewoda podkreślił, że organ wydający decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej nie może ingerować w rozwiązania projektowe, o ile są one zgodne z innymi obowiązującymi przepisami. Organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności, czy też słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. W obu postępowaniach prowadzonych w organie I instancji podnoszona była kwestia zmiany lokalizacji zbiornika retencyjnego. W postępowaniu ponownym organ zobowiązał inwestora do wyjaśnienia zasadności takiego usytuowania zbiornika retencyjnego oraz rozważenia możliwości jego przeniesienia na inną działkę należącą do Gminy K.. Projektant w kolejnych pismach (pisma z [...] r. oraz [...] r.) przedstawił obszerne wyjaśnienia dotyczące usytuowania zbiornika. Zaprojektowany zbiornik retencyjny wód opadowych ma za zadanie ograniczyć wielkość zrzutu wód opadowych i roztopowych do istniejącej kanalizacji deszczowej. Inwestor wyjaśnił, że taka lokalizacja zbiornika retencyjnego ogranicza do minimum zakres przebudowy istniejącej infrastruktury oraz budowy dodatkowego uzbrojenia niezbędnego do jego funkcjonowania, ponadto eliminuje konieczność przebudowy istniejącego kolektora deszczowego oraz budowy dodatkowych dróg dojazdowych do jego obsługi. Projektowaną lokalizację zbiornika uzasadniają zatem aspekty techniczno-ekonomiczne. Wojewoda dodał, że taką lokalizację zbiornika przewiduje nawet miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr XV/139/2015 z 29 grudnia 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 8 lutego 2016 r., poz. 663). Niezależnie od powyższego, każda inwestycja na działce stanowiącej współwłasność kilkudziesięciu osób fizycznych bądź prawnych, w tym również Gminy K., wymagałaby zgody każdej z nich, w ramach wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o jakim mowa w art. 3 pkt 11 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Wojewoda za nieuzasadniony uznał zarzut strony skarżącej co do naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 specustawy drogowej. Wbrew temu co twierdzi strona odwołująca się, w projekcie określono linie rozgraniczające teren inwestycji (rys. [...] projekt zagospodarowania terenu) oraz wskazano powiązania z drogami publicznymi, w tym z drogą kategorii krajowej nr [...]. Początek trasy zlokalizowano w miejscu włączenia do skrzyżowania z drogą krajową nr [...] (działka nr [...] ), koniec zaś na skrzyżowaniu z ul. [...] (działka nr [...]). Zaproponowane rozwiązania projektowe w części graficznej znalazły potwierdzenie w części opisowej - Projektowana droga w planie str. [...] projektu. W odniesieniu do zarzutu braku przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko Wojewoda stwierdził, że wiążąca dla organu jest decyzja Wójta Gminy K. z [...] r., znak [...], orzekająca o braku potrzeby przeprowadzania takiej oceny. Niemniej jednak organ wyjaśnił, że w czasie procedowania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej właściwym do wydania decyzji środowiskowej był Wójt Gminy K. , co wynikało z treści art. 75 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dla potwierdzenia takiego stanowiska zainteresowane strony, w tym strony skarżące, uzyskały opinię Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w tym zakresie - pismo z [...] r. znak: [...] w aktach sprawy I instancji. Po znowelizowaniu ustawy z 1 stycznia 2017 r., w przypadku przedsięwzięć, dla których wnioskodawcą jest jednostka samorządu terytorialnego, dla której organem wykonawczym jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzję środowiskową wydaje właściwy terytorialnie regionalny dyrektor ochrony środowiska, o czym stanowi przepis art. 75 ust. 1 lit. 1 w powiązaniu z art. 75 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.). Pozostająca w obrocie prawnym decyzja Wójta Gminy [...] orzekająca o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, wiązała organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Do podnoszonej w odwołaniu kwestii braku określenia w dokumentacji warunków wynikających z potrzeb obronności państwa odnosił się projektant w przebiegu postępowania. Teren planowanej inwestycji leży poza wojskowymi terenami zamkniętymi, w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego brak jest wskazania terenów o znaczeniu dla obronności państwa. Niemniej jednak w przebiegu postępowania odwoławczego inwestor przedłożył organowi uzgodnienie przebiegu projektowanej drogi z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w S. - uzgodnienie z [...] r. Wojewoda nie podzielił zarzutów odwołujących się dotyczących wprowadzenia, poprzez realizację inwestycji, ograniczeń możliwości dojazdów do prowadzonych działalności na działkach inwestycyjnych. Projekt przewiduje szereg zjazdów z realizowanej drogi, która spełniając wymogi ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) osiągnie kategorię drogi gminnej. Z projektu zagospodarowania terenu (rys. [...]) wynika, że zjazdy zaprojektowano z uwzględnieniem występujących na działkach nr [...] i [...] działalności. W miejscach o większym zagęszczeniu obiektów prowadzących działalność, zwłaszcza na działce nr [...], odpowiednio zaprojektowano większą liczbę zjazdów, co obrazuje projekt zagospodarowania terenu, rys. nr [...]. Rozwiązania komunikacyjne w granicach nieruchomości prywatnych, pozostają już w gestii ich właścicieli. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewłaściwych doręczeń zawiadomień stronom postępowania, organ zwrócił uwagę na treść specustawy z założenia wprowadzającą uproszczoną procedurę administracyjną. Wskazania wymaga, że przepisy art. 11d ust. 5 i 11f ust. 3 ww. ustawy przez wprowadzenie daleko idących odstępstw od zasady oficjalności doręczeń, istotnie ograniczają stosowanie ogólnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązek doręczenia zawiadomień na adres strony wskazany w katastrze nieruchomości powoduje, że doręczenia nie mogą być dokonane na inny adres, nawet jeśli jest on organowi znany. Ww. przepisy obligują organy do ustalenia właścicieli nieruchomości w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów - według katastru nieruchomości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt IIOSK 1536/13). Wojewoda nie podzielił także zarzutów podnoszonych w odwołaniu jakoby organ I instancji nieprawidłowo kierował korespondencją jedynie na adres nieposiadającej osobowości prawnej spółki cywilnej [...], bez ustalania miejsc zamieszkania jej wspólników. W katastrze nieruchomości widnieje adres owej spółki oraz adresy dwóch tworzących spółkę wspólników. Organ wystosował pisma zarówno na adres samej spółki [...], jak i na adres każdego ze wspólników z osobna, co zaświadczają widniejące w aktach organu I instancji zwrotne potwierdzenia odbioru. Co prawda organ różnicując w rozdzielniku osoby fizyczne od spółek i innych podmiotów, nie wymienił przy spółce [...] jej wspólników, jak to uczynił w przypadku innej spółki cywilnej [...], jednakże wspólnicy ci znaleźli się wśród wymienionych w rozdzielniku osób fizycznych. Organ odwoławczy nie doszukał się nieprawidłowości w procedurze powiadamiania stron postępowania, określonej w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Strony brały udział w postępowaniu - zostały zawiadomione o przystąpieniu organu do ponownego postępowania w sprawie wniosku o pozwolenie na realizację inwestycji drogowej, pozostałe strony zawiadomiono w formie obwieszczeń umieszczonych na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy K. i Starostwa Powiatowego w P. oraz na stronach internetowych obu organów. Kilka z zainteresowanych inwestycją stron postępowania stawiało się w organie, wnosząc swoje uwagi, do których ustosunkowywał się inwestor. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia, po którym raz jeszcze zawiadomił strony o wydłużeniu terminu do wydania decyzji, z uwagi na konieczność rozpatrzenia uwag wniesionych przez strony. Strony zostały prawidłowo powiadomione o wydaniu zaskarżonej decyzji nr [...] z [...] r., poprzez indywidualne zawiadomienia na adres widniejący w katastrze nieruchomości oraz przez obwieszczenie umieszczone na tablicy ogłoszeń, Biuletynie Informacji Publicznej obu organów oraz w prasie lokalnej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez realizację inwestycji drogowej interesu prywatnego właścicieli nieruchomości, nawiązując do odwołań M. M. i B. K., Wojewoda zauważył, że z założenia specustawa drogowa przyznaje prymat interesowi publicznemu w miejsce interesu prywatnego poszczególnych właścicieli nieruchomości wydzielonych pod planowaną inwestycję drogową, chyba, że naruszenie ich interesu prawnego ma miejsce w sposób niezgodny z prawem. W ocenie organu, w badanej sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w rozumieniu przepisów administracyjnych. Organ orzekający w sprawie inwestycji drogowej nie może odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej, jeżeli wersja ta nie narusza obowiązującego prawa. Procedura odszkodowawcza za nieruchomości bądź ich części, które stały się własnością jednostki samorządu terytorialnego, w tym przypadku Gminy K., jest odrębnym postępowaniem, leżącym poza kompetencjami wojewody jako organu administracji architektoniczno-budowlanej. Powyższa decyzja została zaskarżona przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji, względnie, o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez: - zmianę lokalizacji zbiornika retencyjnego, poza obszar planowanej działki nr [...] (aktualnie części działki [...]) i umiejscowienie go w miejsce pierwotnie funkcjonującego zbiornika retencyjnego na terenie działki działek nr [...], [...], [...] obręb U., KW nr [...], stanowiących własność Gminy K. - zmianę podziału nieruchomości, - określenie, w częściach ułamkowych, zakresu współwłasności poszczególnych współwłaścicieli działek, albowiem decyzja stanowi podstawę wpisów w księdze wieczystej, zaś bez określenia udziałów poszczególnych podmiotów i osób nie jest możliwe przeniesienie własności nieruchomości i późniejsze określenie odszkodowania, bowiem podmioty oraz osoby fizyczne nie są współwłaścicielami nieruchomości w częściach równych. Skarżąca stwierdziła, iż przeciwko decyzji podnosi wszystkie możliwe zarzuty, w szczególności zarzuca: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego; tj. art. 9 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady informowania stron i zasady zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu, na etapie postępowania odwoławczego, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ II instancji i uzupełnienie materiału dowodowego z przedłożonego w organie uzgodnienia przebiegu drogi z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym, bez zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z dowodem oraz możliwości wypowiedzenia się o dowodach, jak również na etapie postępowania odwoławczego, poprzez brak prawidłowego zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z dowodem oraz możliwości wypowiedzenia się o dowodach.; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 K.p.a. i 77 K.p.a. i wyrażonych tam zasad prawdy obiektywnej, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia istoty sprawy i okoliczności faktycznych, jak również prawidłowego zebrania materiału dowodowego, w tym w szczególności poprzez przeprowadzenie dowodów służących weryfikacji stanowiska wnioskodawcy, które jest gołosłowne i nie poparte jakimikolwiek argumentami, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z wyceny (kosztorysu) prac, celem ustalenia, czy rzeczywiście przeniesienie zbiornika retencyjnego na teren Gminy wymaga dużych kosztów, skoro miejsce po istniejącym wcześniej zbiorniku, znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości będącej przedmiotem decyzji, zaś obok tamtego miejsca i tak jest projektowany dojazd; 3. naruszenie zasady ochrony interesu prywatnego; 4. naruszenie przepisu art. 11 f ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej; 5. naruszenie przepisu art. 11 f ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej; 6. naruszenia przepisu art. 11 f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej; 7. naruszenia przepisu art. 11 f ust. 1 pkt 5 i 6 specustawy drogowej; 8. naruszenia przepisu art. 30 K.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała, iż zaplanowany przebieg inwestycji w sposób rażący narusza interes prywatny, m.in. poprzez usytuowanie zbiornika retencyjnego na gruncie skarżącej, w sytuacji, gdy w bezpośredniej bliskości inwestycji, znajduje się nieruchomość stanowiąca przedmiot własności Gminy K., gdzie usytuowany był zbiornik retencyjny i gdzie ten zbiornik powinien być usytuowany, co pozwoliłoby uniknąć konieczności ingerencji w prawo własności nieruchomości, na której skarżąca zaplanowała budowę hal magazynowych, a więc źródło dochodów, a nadto taka lokalizacja, prowadzi do wybudowania obiektu uciążliwego jakim jest zbiornik retencyjny, w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących zabudowań, w tym budynku biurowego. Zdaniem skarżącej, Starosta [...] nie przeprowadził należytej analizy i oceny, nie przeprowadził dowodów, które pozwalałyby na określenie, czy argumentacja wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie, w tym nie zażądał przedstawienia np. kosztorysów prac, w obu wariantach. Skarżąca stwierdziła, że projektant w ogóle nie przewidział rozwiązania dojazdu do istniejących hal magazynowych, zaś organy w ogóle nie wypowiedziały się w tym przedmiocie, nie przeprowadziły oględzin, czy wizji lokalnej, nie zbadały zasadności argumentów stron. Skarżąca wskazała także, że organ zaniedbał zawiadomienia wszystkich stron o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w sprawie i możliwości wypowiedzenia się o tym materiale. Jak wskazał Wojewoda, w toku postępowania przed organem II instancji wnioskodawca przedłożył uzgodnienie przebiegu projektowanej drogi z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w S., i o tym fakcie organ nie zawiadomił stron. Zdaniem skarżącej, organ I instancji nie przeprowadził dokładnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w tym w szczególności analiz dotyczących rozwiązań projektowych, naruszenia interesu prywatnego na gruncie planowanej inwestycji. Pominął szereg istotnych kwestii, argumentów stron, w tym m.in. dotyczący dojazdu do istniejących obiektów, stworzenia wyjątkowo ograniczonej liczby miejsc parkingowych. W ocenie skarżącej, naruszenie przepisu art. 11f ust. 1 pkt 1 z.r.i.d. polega na braku wskazania wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Skoro mowa jest w ustawie o wymaganiach to znaczy, że decyzja musi je określać w sposób jednoznaczny, nie wystarczy zatem wskazać, że droga łączy się z taką a taką drogą o takiej kategorii, jak to zostało uczynione, lecz należy w sposób szczegółowy wskazać, w jaki sposób te drogi mają się łączyć, jakie warunki mają być spełnione, bowiem tak należy rozumieć, określone przez ustawodawcę wymagania. Naruszenie przepisu art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej polega na nie wskazaniu w decyzji (braku opisania) linii rozgraniczających teren inwestycji. Ustawodawca, skoro wskazał, że decyzja ma obejmować określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, to tym samym, w samej decyzji muszą być one określone w sposób opisowy i jasny. Takiego warunku nie spełnia decyzja, które po pierwsze nie zawiera opisu linii rozgraniczenia, a po drugie, odsyła do niesprecyzowanego załącznika do decyzji. Z wydanej decyzji, w żaden sposób nie wynika, w jakiej części tracą swoją własność współwłaściciele, a pamiętać należy, że nie są oni współwłaścicielami w częściach równych, lecz różnych. Dodać należy, że istotne znaczenie ma również fakt, iż część nieruchomości przeznaczona jest do wyłącznego korzystania dla niektórych współwłaścicieli, przez co uprawnieni są oni do wykonywania samodzielnego zarządu. Naruszenie przepisu art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej, w zakresie potrzeb ochrony środowiska, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że nie stwierdzono potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy stwierdzenie to nastąpiło nieprawidłowo, bowiem decyzję o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji wydał Wójt Gminy [...], w sytuacji, gdy organ ten powinien być wyłączony od wydania takiej decyzji, bowiem decyzja ta dotyczy bezpośrednio tej Gminy i Wójt wydał decyzję "we własnej sprawie", co jest niedopuszczalne. Naruszenie przepisu art. 11f ust. 1 pkt 5 i 6 specustawy drogowej, w zakresie oznaczenia nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W decyzji w ogóle nie określono, które nieruchomości bądź ich części staną się własnością jednostki samorządu terytorialnego. Podział w ogóle nie wskazuje, nieruchomości których podmiotów mają ulec podziałowi, przy czym koniecznym jest wskazanie konkretnych podmiotów, które są właścicielami nieruchomości i przede wszystkim udziałów tych osób - jak w samej decyzji wskazano, ostateczna decyzja jest podstawą wpisów w księdze wieczystej, gdzie wymagane jest dokładne określenie części poszczególnych współwłaścicieli, przed podziałem i po podziale. Zarzut niewłaściwego zawiadomienie o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji skarżąca oparła na tym, że organ I instancji określił jako stronę postępowania [...] s.c., w sytuacji gdy ten podmiot nie posiada osobowości prawnej, jak również zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnej, co stanowi naruszenie art. 30 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że do większości zarzutów odniósł się w zaskarżonej decyzji. Dodał, że art. 12 ust. 1 specustawy drogowej stanowi, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza podział nieruchomości. Z art. 12 ust. 3 wynika, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, decyzja nie określa w częściach ułamkowych zakresu współwłasności poszczególnych współwłaścicieli działek. Decyzja nr [...] Starosty [...] zatwierdza podział nieruchomości, wskazuje powierzchnie wyodrębnionych po podziale działek, natomiast wskazane w katastrze wysokości udziałów poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości pozostają na dotychczasowym poziomie, odnosząc się do każdej części nieruchomości. Precyzyjne wyliczenia dotyczące każdego ze współwłaścicieli wskazanych w katastrze nieruchomości odbywa w odrębnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w organie, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 4a specustawy drogowej), w wydziale zajmującym się gospodarką nieruchomościami. Za nieuzasadniony należy przyjąć zarzut strony skarżącej co do naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 specustawy drogowej. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, w projekcie określono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wskazano powiązania z drogami publicznymi, w tym z drogą kategorii krajowej nr [...]. Początek trasy zlokalizowano w miejscu włączenia do skrzyżowania z drogą krajową nr [...] (działka nr [...] ), koniec zaś na skrzyżowaniu z ul. [...] (działka nr [...]). Zaproponowane rozwiązania projektowe w części graficznej znalazły potwierdzenie w części opisowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 1369 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ prawa nie naruszył, w stopniu mogącym stanowić podstawę jego uchylenia. Wyjaśnić przy tym należy, że sądy administracyjne co do zasady nie rozstrzygają spraw merytorycznie. Mają jedynie ograniczone możliwości – jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy - wskazania sposobu załatwienia sprawy (art. 145a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszym postępowaniu taka możliwość nie zaistniała. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1496). Przedmiotowa decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ww. ustawy i zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Art. 11i specustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 11i specustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Rację należy zatem przyznać Wojewodzie, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są upoważnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też zmiany proponowanych w projekcie rozwiązań. Dodać należy, że inwestor przedstawił swoje uzasadnienie przyjętych rozwiązań. Inwestor ubiegając się o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej złożył wszystkie dokumenty wymienione w art. 11d ustawy. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiące integralną część decyzji. Decyzja zawiera także zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości (pkt [...] decyzji organu) wraz z odpowiednimi mapami stanowiącymi załącznik do decyzji z dnia [...] r. Strony postępowania zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wydaniu decyzji w formie obwieszczeń i doręczeń. Oceniając zarzuty skargi sąd nie znalazł podstaw prawnych do ich uwzględnienia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, sąd nie dopatrzył się naruszenia. Strony były informowane o prowadzonym postępowaniu i jego etapach, zostały także poinformowane o możliwości zapoznania się z dokumentacją. Rację należy przyznać Wojewodzie, że fakt niewymienienia w decyzji organu I instancji wspólników spółki cywilnej [...] jest nieprawidłowością, która jednakże nie stanowi podstaw do uchylenia decyzji z tej racji, że wspólnicy spółki figurują w ewidencji gruntów i faktycznie brali oni aktywny udział w postępowaniu administracyjnym. Tym samym naruszenie art. 30 K.p.a. nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Fakt, że skarżąca nie jest zadowolona z przyjętych rozwiązań projektowych nie mógł stanowić także podstawy uchylenia wydanych decyzji. Jeszcze raz należy stwierdzić, że organ orzekający w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej nie może modyfikować wniosku zarządcy drogi, ani też korygować jej przebiegu. Zatem, aby odmówić wydania stosownej decyzji w kształcie wnioskowanym przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Sąd podziela przedstawione uzasadnienie organów co do braku możliwości i celowości zmiany usytuowania zbiornika retencyjnego. Dodać należy, że Gmina uzyskała pozwolenie wodnoprawne na wykonanie przedmiotowego zbiornika retencyjnego( decyzja Starosty [...] z dnia [...] r.). Zarzuty dotyczące likwidacji dojazdu do istniejących obiektów o charakterze magazynowym nie zostały poparte konkretnymi dowodami. Zjazdy zaprojektowano z uwzględnieniem prowadzenia działalności gospodarczej na działkach nr [...] i [...] (co potwierdza rysunek [...] projektu) – duża ilość obiektów, w których prowadzona jest działalność, spowodowała odpowiednie zwiększenie zjazdów, co jednakże nie musi skutkować pozostawieniem wszystkich dotychczasowych zjazdów, ma jednakże zapewnić możliwość dojazdu do wszystkich działek, przy czym wewnętrzne drogi do zjazdów leżą w gestii współwłaścicieli działek. W wyniku przebudowy obecna droga dojazdowa stanie się drogą gminną, stąd przy projektowaniu zjazdów uwzględnić należało, przede wszystkim, bezpieczeństwo użytkowników drogi. Jeżeli natomiast w związku ze zmianą lokalizacji zjazdu strona uważa, że doznała szkody to może skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność powstałej szkody i jej wielkości. Argumentacja tego rodzaju w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma jednak charakter interesu faktycznego, a więc takiego, który nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej. Należy zwrócić uwagę na art. 136 K.p.a., zgodnie z którym, organ odwoławczy może przeprowadzić na wniosek strony albo z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów. Skoro na tym etapie postępowania administracyjnego zostało przedłożone przez inwestora pozytywne uzgodnienie projektu inwestycji z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w S., organ mógł włączyć je do akt sprawy. Dodać należy, że na tle stosowania art. 10 K.p.a., za jednolite należy uznać orzecznictwo sądów administracyjnych, że niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i w związku z tym pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do tego oraz składania wniosków mogłoby odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienie to nie pozwoliło jej na dokonanie konkretnych czynności procesowych. Z faktu uzgodnienia inwestycji z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w S. skarżąca nie wyprowadziła żadnych konkretnych zarzutów związanych z jej sytuacją procesową, tym samym naruszenie art. 10 K.p.a. nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu, zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 1 i 2 specustawy nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej składa się z części tekstowej i załączników do niej, tj. mapy z projektami podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych oraz projektu budowlanego inwestycji. Dla prawidłowego ustalenia treści decyzji konieczne jest odczytanie wszystkich trzech elementów. W projekcie określono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wskazano powiązania z drogami publicznymi, w tym z drogą krajową nr [...]. Początek trasy zlokalizowano na działce nr [...], w miejscu włączenia do skrzyżowania z drogą krajową nr [...], koniec zaś na skrzyżowaniu z ul. [...] – działka [...]. Również zarzut dotyczący naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej winna zawierać warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa. W ocenie sądu, decyzja zawiera wszystkie ww. warunki. Zdaniem skarżącej, nieprawidłowo decyzję o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wydał Wójt Gminy [...], w sytuacji, gdy organ ten winien być wyłączony jako inwestor. Skarżąca zakwestionowała także fakt, że decyzja, a następnie opinia samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. dotyczy inwestycji realizowanej nie przez Gminę K. , lecz przez osobę prywatną. Stosownie do art.11a ust. 4 specustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ono wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.). Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. stwierdzająca brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: Przebudowa drogi w obrębie U. od drogi krajowej nr [...] do ulicy [...] w S. (projekt zagospodarowania terenu). Jakkolwiek ze zdania pierwszego uzasadnienia decyzji wynika, że z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpiła E. J., jednakże z całości materiału wynika, że E. J. występowała w sprawie jako pełnomocnik Wójta Gminy [...] - właściwego zarządcy drogi – występującego jako inicjator postępowania w całym procesie dotyczącym realizacji przedsięwzięcia. Dodać należy, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji środowiskowej w takim przypadku jak w niniejszej sprawie, od 1 stycznia 2017 r. właściwym stał się regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. l w związku z art. 75 ust. 4). Zmiana przepisów w zakresie właściwości organów została wprowadzona ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936). Tak więc w dacie wydania decyzji z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] był właściwy także do wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko dla niniejszego przedsięwzięcia i w związku z tym, w zakresie warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska organy były związane ostateczną decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] r. Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 5 i 6 specustawy. Zgodnie z tymi przepisami decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej winna zawierać zatwierdzenie podziału nieruchomości oraz oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną( art. 196 § 1 K.c.). W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze współwłasnością w częściach ułamkowych. Zgodnie z art. 206 K.c. każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Prawo to cechuje jedność przedmiotu własności, wielość podmiotów i niepodzielność samego prawa. Niepodzielność prawa wyraża się w tym, że każdy ze współwłaścicieli ma prawo do całej rzeczy. W konsekwencji przy podziale nieruchomości stanowiącej współwłasność mamy do czynienia z sytuacją, że choć powierzchnia nieruchomości podlega zmniejszeniu, poprzez wydzielenie w tym przypadku części przechodzącej na własność Gminy K., udział każdego ze współwłaścicieli, stanowiący część ułamkową nieruchomości, pozostaje niezmieniony. W tej sytuacji w sposób jednoznaczny w decyzji organu I instancji dokonano zatwierdzenia podziału nieruchomości, wskazując powierzchnię i numery działek przed podziałem i po podziale, w tym także działek, które w oparciu o tę decyzję przeszły na własność Gminy K.. Za nieuzasadniony należało uznać także zarzut naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Jak wcześniej wyjaśniono organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są upoważnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też zmiany proponowanych w projekcie rozwiązań. Stąd decyzja wydawana jest w oparciu o dokumenty załączone do wniosku inwestora oraz zgromadzone w katastrze nieruchomości i księgi wieczyste. Zgromadzona w niniejszej sprawie dokumentacja była wystarczającą do wydania decyzji. Przeprowadzenie wizji lokalnej, czy też analiza i ocena stanowiska inwestora odnośnie do lokalizacji zbiornika retencyjnego, nie mogłaby stanowić podstawy skorygowania projektu przez organy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.