II SA/Sz 114/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Ł. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz skarżącego Ł. P. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., przywoływanej dalej jako: u.d.i.p."), art. 293 § 1 w zw. z § 2 pkt 3, art. 298 i art. 299 § 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2018 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej jako: "o.p."), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej jako: "organ I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku Ł. P. z dnia [...] grudnia 2020 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej przekazania kopii dokumentów związanych ze skargą złożoną przez T. Spółka z o.o. na pracowników komórki kontroli organu. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wyjaśnił, że Ł. P. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1. udostępnienia kopii skargi złożonej w lutym 2016 r. przez T. spółkę z o.o. na pracowników komórki kontroli [...] Urzędu Skarbowego w K. w związku z nienależytym wykonaniem ustawowych obowiązków służbowych i naruszeniem dóbr osobistych ww. Spółki w sposób narażający ją na szkodę wielkich rozmiarów, a w szczególności podczas kontroli podatkowej przeprowadzonej na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz z dnia [...] lutego 2015 r. 2. udzielenia informacji w jaki sposób ww. skarga została rozpatrzona, w tym przekazanie kopii pism Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. lub innego właściwego organu stanowiącego odpowiedź na skargę, rozstrzygnięcie w jej przedmiocie, a także protokołu ze spotkania, które w sprawie ww. skargi odbyło się w siedzibie [...] Urzędu Skarbowego w K.. Organ wskazał, że wniosek w części dotyczącej udzielenia informacji o sposobie rozpatrzenia wskazanej skargi został załatwiony pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] Natomiast w pozostałej części (pkt 1 wniosku), po zapoznaniu się z treścią wniosku oraz żądanymi dokumentami, odmówił udostępnienia informacji publicznej. Jak wskazał organ I instancji, art. 5 u.d.i.p. ogranicza możliwość udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę informacji niejawnych jak również na ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych, w tym tajemnicy skarbowej. Dane w postaci kopii dokumentów, o których udostępnienie wnosi wnioskodawca mają charakter indywidualny i stanowią tajemnicę skarbową (art. 293 § 1 o.p.). W trybie ustawy u.d.i.p. mogą być udzielane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach. Nie mogą być natomiast udostępniane żadne informacje indywidualne. Odwołanie od ww. decyzji złożył wnioskodawca, domagając się uchylenia decyzji, której zarzucił naruszenie: 1. art. 293 § 1 w zw. z § 2 pkt 3, art. 298 i art. 299 § 1-3 o.p. w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że dokumenty objęte wnioskiem o dostęp do informacji publicznej stanowią tajemnicą skarbową, 2. art. 1 o.p., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że przepisy o.p., w tym przepisy o tajemnicy skarbowej nie odnoszą się do spraw, do których nie stosuje się przepisów o.p., w tym nie stosuje się ich do skarg składanych w trybie art. 227 k.p.a. w zw. z art. 229 pkt 7 i art. 9 k.p.a., 3. art. 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie, podczas gdy z jego treści wprost wynika, że to k.p.a., a nie o.p. normuje postępowanie w sprawie skarg i wniosków (Dział VIII) przed organami państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji społecznych. Wskazał, że przedmiotem wniosku były dokumenty dotyczące skargi na pracowników Urzędu Skarbowego, złożonej w trybie art. 227 w zw. z art. 229 pkt 7 i art. 9 k.p.a. Dlatego też w jego ocenie do wnioskowanych informacji nie mają zastosowania przepisy o.p. (w tym o tajemnicy skarbowej), tylko przepisy k.p.a., który nie zastrzega żadnej tajemnicy w tym zakresie. Skarga dotyczyła nienależytego wykonywania pracy przez pracowników Urzędu Skarbowego, a nie zawierała informacji podatkowych. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2020 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak argumentował organ odwoławczy, przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. Żądana przez wnioskodawcę skarga z lutego 2016 r. złożona w trybie art. 227 w zw. z art. 229 pkt 7 i art. 9 k.p.a., nie była wytworzona przez organ władzy publicznej. Została sporządzona i podpisana przez osobę prywatną, co oznacza, że nie spełnia kryteriów dokumentu urzędowego i nie zawiera treści, której należałoby przypisać walor informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, że objęta wnioskiem informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Nie jest to też dokument dotyczący informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie zachodzą zatem przesłanki do udostępnienia wnioskowanego dokumentu zgodnie z przepisami. Informacją publiczną w tym przypadku jest jedynie sam fakt wniesienia skargi przez ww. Spółkę, a nie treść skargi, bowiem nie wszystkie dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, stanowią informację publiczną. Zdaniem organu II instancji, skoro wnioskowana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie u.d.i.p., to w rozpoznawanej przez organ I instancji sprawie nie mogło dojść ani do jej udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno-technicznej, ani też do odmowy jej udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej, organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie tego typu dokumentu prywatnego, powinien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa i utrwaloną linię orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jak również rodzaj informacji podlegających udostępnieniu, organ odwoławczy stwierdził, że organ zobowiązany powinien ponownie przeprowadzić postępowanie dotyczące udostępnienia informacji publicznej na wniosek, informując o zaistniałych faktach. Ł. P. wystąpił ze sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu II instancji z dnia [...] stycznia 2021 r. wnosząc o uchylenie jej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2020 r. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie w szczególności: 1) art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nie jest informacją publiczną kopia skargi złożonej na pracowników komórki kontroli organu I instancji, ponieważ nie jest to dokument urzędowy, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dla traktowania informacji jako publicznej decydujące znaczenie ma nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została uzyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych; przy takim szerokim ujmowaniu informacji publicznych nie można ich sprowadzać tylko do dokumentów urzędowych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 114/15) i tak też jest w praktyce powszechnie rozumiany ten przepis przez organy władzy publicznej, które udostępniają różnego rodzaju wnioski, np. o pozwolenie na budowę, o warunki zabudowy itp., 2) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 i art. 10-14 u.d.i.p., poprzez całkowite pominięcie i nie odniesienie się przez organ II instancji do kwestii udostępnienia informacji publicznej w postaci kopii pism organu I instancji lub innego właściwego organu stanowiącego odpowiedź na ww. skargę T. Sp. z o.o. na pracowników komórki kontroli organu I instancji, rozstrzygnięcie w jej przedmiocie, a także protokołu ze spotkania, które w sprawie ww. skargi odbyło się w siedzibie organu, 3) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, podczas gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie uzasadniał zastosowania tego przepisu i pozwalał organowi II instancji rozstrzygnąć sprawę co do istoty. W uzasadnieniu skargi wnoszący ją argumentował, że dla prawidłowej oceny działań organu władzy publicznej należy porównać wydany dokument urzędowy stanowiący rozstrzygnięcie w sprawie ze złożonym wnioskiem, który tę sprawę zainicjował, wszczął określając zakres działań organu w danej sprawie. Podanie wyznacza bowiem granice sprawy. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do drugiego żądania wnioskodawcy, tj. do udostępnienia dokumentów urzędowych w postaci kopii pism organu I instancji lub innego właściwego organu stanowiącego odpowiedź na skargę/rozstrzygnięcie w jej przedmiocie, a także protokołu ze spotkania, które w sprawie ww. skargi odbyło się w siedzibie tut. Organu I instancji. Bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego jest odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, wynikających z przepisów z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., w myśl którego, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. określony został w art. 64e p.p.s.a. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.), zaś w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a zatem odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Kontrola oparta na wskazanych wyżej kryteriach doprowadziła do Sądu stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym uwzględnienie sprzeciwu, jednakże z innych przyczyn niż podniesionych zarzutami sprzeciwu. Należy uwzględnić, że art. 138 § 2 k.p.a., znalazł zastosowanie przez organ odwoławczy w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, do którego stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy. Jak wynika z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. W świetle tej ustawy, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Odmiennie zaś przedstawia się sytuacja, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I OSK 268/17, opubl. w internetowej bazie - orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie kończące się odmową udzielenia informacji publicznej, ma miejsce np. wówczas, gdy organ stwierdzi, że zachodzą przesłanki do takiej odmowy ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 u.d.i.p. lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych. Odbywa się ono w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, przy uwzględnieniu zmian wprowadzonych w art. 16 ust. 2 ww. ustawy. Może toczyć się w dwóch instancjach. Kończy się zawsze wydaniem decyzji administracyjnej, która może mieć charakter merytoryczny – przewidywać odmowę udzielenia informacji z uwagi na pewne chronione dobra, bądź formalny, w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60). Obowiązek wydania takiej decyzji występuje jednakże dopiero wówczas, gdy spełniony jest warunek przedmiotowy – żądana informacja ma charakter informacji publicznej, i podmiotowy – istnieje podmiot zobowiązany. Ustawodawca przewidział w ustawie zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. W określonych przypadkach, na które wskazuje doktryna, na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy, 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej) i tylko do tej ostatniej mają zastosowanie przepisy k.p.a. Ocena prawidłowości sposobu działania organu, do którego wpłynął wniosek wymaga więc stwierdzenia, czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a następnie, czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej Sąd zauważa, że żądanie skarżącego poddane rozpoznaniu zaskarżoną decyzją dotyczy pkt 1 wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r., tj. udostępnienia kopii skargi złożonej w lutym 2016 r. przez T. Spółkę z o.o. na pracowników komórki kontroli [...] Urzędu Skarbowego w K.. Adresatem żądania informacji był organ administracji publicznej. Kwestia ww. organu jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, której jest dysponentem nie jest na gruncie sprawy sporna. Sporna jest natomiast kwestia charakteru żądanego dokumentu, który według skarżącego podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Sąd w pełni podziela stanowisko przyjęte przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że na gruncie sprawy mamy do czynienia z żądaniem udostępnienia dokumentu prywatnego, którym była skarga podmiotu skierowana do organu w trybie art. 227 i następne k.p.a. Przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Przymiotu informacji publicznej nie mają natomiast dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 189/11; z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 814/16, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest informacją publiczną wniosek w sprawie indywidualnej, stanowiący dokument prywatny (zob. wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 180/02; z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1797/10; postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2154/11), jak i inne pisma procesowe stron (zob. wyrok NSA z 22 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2487/11). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że "Wniosek osoby fizycznej jest dokumentem prywatnym. (...) Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej. (...) Dokument prywatny, skierowany do organu administracji publicznej, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Wniosek w sprawie indywidualnej stanowi dowód na okoliczność, że podmiot ten ubiega się np. skargi na działanie organu, a więc składa oświadczenie woli. Oświadczenie to nie stanowi informacji publicznej. Informacją publiczną może być dopiero rozstrzygnięcie wniosku przez uprawniony organ" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 26, Lex 2018). Kierując się powyższymi wywodami, Sąd nie podziela odmiennego stanowiska skarżącego co do charakteru pisma adresowanego do organu I instancji z lutego 2016 r. przez podmiot prywatny. Nie sposób uznać natomiast prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy zaskarżoną decyzją w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., w świetle wniosków przyjętych przez organ odwoławczy co do charakteru żądanej informacji. Skoro bowiem informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, to oznacza, że zakończenie sprawy winno nastąpić w formie zwykłego pisma zawiadamiającego wnioskodawcę o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej. W takim przypadku nie mają, o czym była wyżej mowa, zastosowania przepisy k.p.a. Mamy wówczas do czynienia z sytuacją bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania przez organ i rozstrzygania sprawy merytorycznie z zastosowaniem przepisów k.p.a. W opisanej wyżej sytuacji właściwym sposobem zakończenia sprawy winno być wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Stosownie do wskazanego przepisu, organ odwoławczy może wydać decyzję, w której uchyla kwestionowaną odwołaniem decyzję w całości (lub w części) i umarza postępowanie w pierwszej instancji w całości lub w części. Będzie to miało miejsce m.in. w sytuacji, gdy organ I instancji wydał decyzję w przypadku, gdy takiej formy rozpoznania żądania nie przewidują przepisy materialnoprawe ani procesowe. Przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. stanowi exspressis verbis o umorzeniu postępowania pierwszej instancji. Niezasadna jest na gruncie sprawy argumentacja sprzeciwu, o tym, że organ nie udostępnił skarżącemu dodatkowych dokumentów, o których mowa w pkt 2 wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. Zaznaczyć należy, że we wskazanej części toczyło się odrębne postępowanie zakończone wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. Prawidłowość rozpoznania żądania skarżącego w ww. mierze wykracza poza granice niniejszej sprawy. Podsumowując, sprzeciw z przyczyn wskazanych przez Sąd zasługiwał na uwzględnienie, co czyni koniecznym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrujący sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić w swym badaniu przedstawioną przez Sąd ocenę prawną co do dopuszczalnych granic zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji prawidłowo stwierdzonego przez ten organ braku przymiotu informacji publicznej żądanego dokumentu, organ winien zastosować ww. przepis uwzględniając, że w sprawie zaszła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego przed organem I instancji (art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.). Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., orzekł w pkt I sentencji wyroku – o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy.