II SA/Sz 1141/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Ł. J. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 96 ust. 2 pkt 7, art. 218 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1427, zwanej dalej: "u.s.w."), Dyrektor Aresztu Śledczego w S. zwolnił z dniem [...] sierpnia 2019 roku młodszego chorążego Ł. J. (zwanego dalej: "skarżącym" lub "stroną") ze służby w związku z upływem 12 - miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że skarżący, będący kierowcą działu kwatermistrzowskiego Aresztu Śledczego w S., został zatrzymany w dniu 8 sierpnia 2018 r. na terenie Aresztu Śledczego w S. przez funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w S., w związku z nadzorowanymi przez Prokuraturę Okręgową w S. czynnościami w sprawie przekroczenia uprawnień przez skarżącego jako funkcjonariusza Służby Więziennej tj. o czyn z art. 231 kodeksu karnego. W toku wykonywanych czynności ustalono, że ze służbowego komputera zlokalizowanego w AŚ w S., z konta służbowego strony kontaktowano się z żoną jednego z osadzonych w AŚ podejrzanych, który w tym czasie przebywał w tej jednostce jako tymczasowo aresztowany, co uzasadnia podejrzenie, że mógł on przekazywać informacje objęte tajemnicą prowadzonego postępowania przygotowawczego lub inne informacje służbowe osobie nieuprawnionej. W tych okolicznościach Dyrektor Aresztu Śledczego w S. z dniem 9 sierpnia 2018 r. wszczął wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej i decyzją personalną Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r. Z kolei Prokuratura Okręgowa w S. zawiadomiła Dyrektora Aresztu Śledczego w S. o wszczęciu postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r. śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez skarżącego. Dodatkowo poinformowałao zastosowanych wobec funkcjonariusza środkach zapobiegawczych nałożonych postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r. w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w strukturach Służby Więziennej i zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z osobami osadzonymi w Areszcie Śledczym w S. oraz personelem tej jednostki penitencjarnej, z wyłączeniem spraw administracyjno - kadrowych. Organ I instancji wyjaśnił dalej, że z uwagi na zatrzymanie strony przez funkcjonariuszy Policji oraz na zawieszenie w czynnościach służbowych, postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r. zawieszono wszczęte wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne w związku z zaistnieniem długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania dyscyplinarnego tj. zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego. W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że uwzględniając informację Prokuratora Prokuratury Okręgowej odnośnie braku zakończenia śledztwa toczącego się w sprawie skarżącego, kolejnymi decyzjami przedłużano zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych na dalsze okresy (odpowiednio decyzja z dnia [...] listopada 2018 r. przedłużająca okres zawieszenia na okres od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] lutego 2019 r., decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. przedłużająca okres zawieszenia na okres od dnia [...] lutego do [...] maja 2019 r.; decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 r. przedłużająca okres zawieszenia na okres od dnia [...] maja do [...] sierpnia 2019 r.). Mając na względzie toczące się przeciwko funkcjonariuszowi śledztwo, z dniem 30 lipca 2019 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w związku z upływem 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w., zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ ustalił, że skarżący jest funkcjonariuszem Służby Więziennej z dziewięcioletnim stażem w służbie, z dobrymi opiniami służbowymi, przydatnym na zajmowanym stanowisku. W pierwszych latach służby nagradzany przez przełożonych. Pomimo, że okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych przekroczył maksymalny 12 - miesięczny termin, to jednak przesłanki przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza w czynnościach służbowych są wedle organu nadal aktualne, bowiem postępowanie przygotowawcze w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza nie zostało zakończone. Nadto nie został uchylony wobec niego środek zapobiegawczy miedzy innymi w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w strukturach Służby Więziennej oraz zakaz kontaktowania się w jakikolwiek sposób z osobami osadzonymi w Areszcie Śledczym w S. i personelem tej jednostki penitencjarnej, z wyłączeniem spraw administracyjno - kadrowych. Organ I instancji wskazał dalej, że podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie organ miał również na względzie to, że zarzucanego przestępstwa skarżący dopuścił się w związku z pełnieniem obowiązków służbowych w strukturach Służby Więziennej i w związku z tym istnieje uzasadniona obawa, że dalsze zajmowanie stanowiska służbowego, przynajmniej do czasu rozstrzygnięcia w powyższej sprawie, zagraża istotnym dobrom chronionym prawem, jakim w rozpatrywanym przypadku jest ochrona dokumentów urzędowych, w tym danych osobowych, jak też obowiązek powstrzymywania się od kontaktów z osadzonymi, znanymi funkcjonariuszowi, który to obowiązek ma na celu wzmocnienie gwarancji zachowania w tajemnicy informacji związanych z postępowaniami przygotowawczymi. Nadto nieobecność funkcjonariusza, który przez okres roku nie pełni służby, nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie jednostki, zatem Dyrektor, będąc organem realizującym politykę kadrową i czuwając nad zabezpieczeniem właściwej realizacji zadań nałożonych na tę służbę, uznał brak podstaw do dalszego pozostawania skarżącego w służbie. Dnia 27 sierpnia 2019 r. skarżący złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w niniejszym postępowaniu może on mieć zastosowanie w sytuacji, gdy upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia dyscyplinarnego nie może stanowić podstawy do zwolnienia ze służby w niniejszym przypadku, albowiem nie został on poprzedzony przeprowadzeniem postępowania dyscyplinarnego, a zatem zwolnienie ze służby stanowi wymierzenie kary bez przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, a nadto jest fakultatywną przesłanką zwolnienia funkcjonariusza ze służby i w niniejszej sprawie nie jest dostatecznie uzasadnione, a decyzja wydana została z przekroczeniem granic uznania administracyjnego; 2) art. 249 ust. 1 i 2 u.s.w. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że zasada domniemania niewinności obowiązuje jedynie w postępowaniu karnym, a nie administracyjnym, co stoi w całkowitej sprzeczności z treścią art. 249 ust. 2 u.s.w.; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiał dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez odwołującego się wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 2 sierpnia 2019 r.; 4) art. 11 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie wydanej decyzji bez przedstawienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, ograniczone jedynie do informacji uzyskanych od organów ścigania, a tym samym zaniechanie wyjaśnienia odwołującemu się zasadności wydanej decyzji; 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ do wniosków dowodowych zgłoszonych przez odwołującego się a tym samym nie wyjaśnienie przyczyn zaniechania ich przeprowadzenia. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 3, art. 96 ust. 2 pkt 7 i art. 218 u.s.w. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Nie zgodził się z zarzutem odwołania dotyczącym naruszenia art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w., bowiem - w jego ocenie - przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że funkcjonariusz, w stosunku do którego wydana została decyzja o zwolnieniu ze służby, był zawieszony w czynnościach służbowych, w związku z toczącą się przeciwko niemu sprawą karną o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przez okres powyżej 12 miesięcy. Nie ustały również przyczyny zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, gdyż postępowanie karne przeciwko funkcjonariuszowi toczy się nadal, nie zostało też uchylone postanowienie o zastosowaniu wobec odwołującego się środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w strukturach Służby Więziennej oraz zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z osobami osadzonymi w Areszcie Śledczym w S. oraz personelem tej jednostki. Organ II instancji zgodził się z oceną organu I instancji, że przedłużające się wobec skarżącego postępowanie karne oraz zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego, jak też długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych skutkujące uniemożliwieniem wykonywania zadań przypisanych służbie, przemawiały za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby. Powołując się na politykę kadrową i właściwy dobór osób pełniących służbę w Służbie Więziennej organ wskazał, że nieobecność funkcjonariusza, który przez okres roku nie pełni służby, nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie jednostki, w tym na obciążenie innych funkcjonariuszy dodatkowymi obowiązkami, które nie mogły być wykonywane przez odwołującego. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie naruszył granic uznania administracyjnego. Nie ma przy tym znaczenia zarzut dotyczący braku przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego przed zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, bowiem postępowanie w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby organ może prowadzić niezależnie od postępowania dyscyplinarnego. Wbrew zarzutom odwołującego się nie została naruszona zasada domniemania niewinności wyrażona w treści art. 249 ust. 1 i 2 u.s.w., bowiem zwolnienie funkcjonariusza na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w. następuje w związku z upływem 12 - miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i nie jest uzależnione od uznania winy funkcjonariusza w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Nadto organ II instancji nie uwzględnił zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w jego ocenie organ I instancji w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przytoczył istotne dla przedmiotowej sprawy wszelkie okoliczności faktyczne odnoszące się do okresu i przyczyn zawieszenia w czynnościach służbowych i na tej podstawie zasadnie przyjął, iż w interesie społecznym tożsamym z interesem służby, jest zwolnienie funkcjonariusza, który nie realizuje ustawowych zadań Służby Więziennej. Z uzasadnienia wydanej decyzji wynika, że organ uwzględnił interes społeczny i rozważył wszelkie okoliczności świadczące zarówno na korzyść, jak i niekorzyść funkcjonariusza. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją Ł. J., reprezentowany przez adwokata B. M., złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego wydana wobec niego decyzja stanowi obejście przepisów dotyczących postępowania dyscyplinarnego. Przesłanki określone w art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w. nie mogą bowiem zastępować ustaleń postępowania dyscyplinarnego, w tym dotyczących ewentualnej kary. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem granic uznania administracyjnego. Organ w sposób niewystarczający uwzględnił przy wydawaniu decyzji okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego. Brak analizy zarzutów i stanowiska samego skarżącego doprowadziło do naruszenia zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 249 ust. 1 i 2 u.s.w. Wedle skarżącego, zasada domniemania niewinności w postępowaniu administracyjnym doznaje jedynie ograniczeń, a nie wyłączenia. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że organ ustosunkował się jedynie do wniosku dowodowego skarżącego zawartego w pkt 3 pisma z dnia 2 sierpnia 2019 r. odmawiając przy tym jego przeprowadzenia, zaś w żaden sposób nie ustosunkował się do pozostałych wniosków, co oznacza, że nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 9 czerwca 2020 r. wpłynęło do Sądu postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w S. IV Wydziału Karnego z dnia [...] stycznia 2020 r. sygn. akt [...] uchylające wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w strukturach Służby Więziennej zastosowany postanowieniem Prokuratora Okręgowego w S. z dnia [...] sierpnia 2018 r. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wskazał na uchylenie przez Sąd Rejonowy środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, stało się to po wniesieniu skargi. Z kolei pełnomocnik organu powołując się na to samo orzeczenie Sądu wyjaśnił, że powodem uchylenia środka zapobiegawczego było zwolnienie skarżącego ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana przez sąd, według kryterium zgodności z prawem, ocena zarówno zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że nie naruszają one prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania stanowi przepis art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej. Stosownie do jego treści, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 - miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Przyjęta w art. 96 ust. 2 u.s.w. konstrukcja uznania administracyjnego pozwala organowi administracji (organowi służby więziennej) na wybór takiego rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze dla osiągnięcia celów funkcjonowania służby więziennej (w tym kreowanej przez ten organ polityki kadrowej), zarówno co do dalszego pozostawienia funkcjonariusza w służbie, mimo zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, jak i jego zwolnienia ze służby (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 28 stycznia 2020 r., II SA/Op 444/19, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznaniowy charakter decyzji nie zezwala organom administracji publicznej na całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy Służba Więzienna, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Służbie Więziennej, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby. Sprawowana przez sąd administracyjny kontrola decyzji opartych na konstrukcji uznania administracyjnego sprowadza się do badania, czy organy administracji publicznej nie przekroczyły granic tego uznania, a podjęta decyzja nie nosi cech dowolności. W takim przypadku kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Podkreślenia wymaga, że Sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., I OSK 247/17, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a ich rozstrzygnięcia nie posiadają znamion dowolności. W realiach rozpoznawanej sprawy funkcjonariusz został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 12 miesięcy na podstawie kolejno wydanych czterech decyzji, odpowiednio z dnia [...] sierpnia 2018 r. (na okres od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r.), z dnia [...] listopada 2018 r. (na okres od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] lutego 2019 r.), z dnia [...] stycznia 2019 r. (na okres od dnia [...] lutego 2019 r. do dnia [...] maja 2019 r.), z dnia [...] kwietnia 2019 r. (na okres od dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2019r.). W dacie wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w pierwszej instancji, czyli w dniu [...] sierpnia 2019 r. od momentu pierwszego zawieszenia w czynnościach służbowych, czyli od dnia [...] sierpnia 2018 r. upłynęło 12 miesięcy. Powyższe stwierdzenie stanowi o ziszczeniu się przesłanki formalnej - określonej w art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w. - do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Podkreślenia wymaga, że to upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych stanowił podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby, a nie jak twierdzi skarżący okres zawieszenia postępowania dyscyplinarnego. Zwrócić należy uwagę na odrębny charakter postępowań toczących się w sprawie dyscyplinarnej oraz zwolnienia ze służby. Odrębność ta polega również na tym, że wbrew argumentacji skarżącego, rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia ze służby nie musi zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dyscyplinarnego. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby organ może prowadzić niezależnie od tego, czy postępowanie dyscyplinarne się zakończyło, bowiem przesłanką formalną do jego prowadzenia jest upływ maksymalnego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Nadto przekonanie skarżącego o braku jego winy w związku z zarzucanym mu czynem nie ma znaczenia w postępowaniu o zwolnienie ze służby, a w rezultacie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności określonej w art. 249 ust. 1 i 2 u.s.w., umieszczonym w rozdziale 21 ustawy o Służbie Więziennej zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy", który to przepis z uwagi na podniesioną odrębność postępowania dyscyplinarnego oraz zwolnienia ze służby nie miał zastosowania w będącym przedmiotem oceny postępowaniu. Uzasadniając decyzję o zwolnieniu ze służby organ wskazał na niezakończone, prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne w sprawie przekroczenia przez niego uprawnień oraz nałożony środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w strukturach Służby Więziennej oraz zakaz kontaktowania się w jakikolwiek sposób z osobami osadzonymi w Areszcie Śledczym w S. oraz personelem tej jednostki penitencjarnej, z wyłączeniem spraw administracyjno-kadrowych. Ponadto za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby przemawiało długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych skutkujące uniemożliwieniem wykonywania zadań przypisanych służbie. Organ uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w tym zakresie zwrócił uwagę na zadania Służby Więziennej, jak również na jej politykę kadrową oraz właściwy dobór osób pełniących służbę w tej formacji. Za zasadne należy uznać też stanowisko organu, że nieobecność funkcjonariusza, który przez okres roku nie pełni służby, nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie jednostki, w tym na obciążenie innych funkcjonariuszy dodatkowymi obowiązkami, które nie mogły być przez niego wykonywane. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie organ wskazał na okoliczności, które powodują, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie jest ze względu na ważny interes Służby Więziennej niedopuszczalne. Bezspornie bowiem tak długa nieobecność funkcjonariusza miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki, w której pełni on służbę. Interes Służby Więziennej wiąże się przede wszystkim z zabezpieczeniem prawidłowego wykonywania zadań przez tą formację (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2018 r., I OSK 1635/18, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że okoliczność uchylenia środka zapobiegawczego wobec skarżącego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych zastosowany postanowieniem Prokuratora Okręgowego w S. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nie miała wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, bowiem - jak zostało to wyjaśnione wyżej - fakt zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach nie stanowił wyłącznej podstawy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mając powyższe na względzie, za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w., bowiem - w ocenie Sądu - organy rozstrzygające w sprawie prawidłowo go zastosowały. W decyzjach organów obu instancji została omówiona podstawa prawna rozstrzygnięcia, przytoczono istotne dla przedmiotowej sprawy okoliczności faktyczne, odnoszące się do faktu i okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Wskazano też racje, dla których zastosowano przepis art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w., które wbrew stanowisku skarżącego, nie dotyczyły tylko toczącego się wobec niego postępowania karnego, lecz, co istotne, odnosiły się do niemożności realizacji zadań przez zawieszonego w czynnościach służbowych skarżącego, co w rezultacie uniemożliwiło prawidłowe wykonywania zadań przez jednostkę, w której pełni on służbę. W tych okolicznościach należało przyjąć, że przedstawione przez organy argumenty są przekonujące oraz znajdują oparcie w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Oceniając legalność podjętych decyzji zdaniem Sądu, organy rozstrzygające w sprawie zgromadziły pełny materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły, że zostały spełnione przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasad regulujących postępowanie administracyjne, ponieważ dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń, co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany materiał dowodowy. Dokonana przez organy ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji, która spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, organy w uzasadnieniach prawidłowo wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu niniejszej sprawy, w szczególności organ II instancji szczegółowo odniósł się do argumentów odwołania, zatem brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 11 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu zaniechania przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącego wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 2 sierpnia 2019 r. wskazać należy, że Dyrektor Aresztu Śledczego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego zawartego w tym piśmie – jako nieprzydatnego. Sąd tę ocenę podziela. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie ustala się okoliczności, będących przedmiotem innych postępowań, w tym postępowania dyscyplinarnego. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.