II SA/Sz 1142/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił G. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W dniach [...]r. pracownicy Urzędu Celnego w K. przeprowadzili kontrolę w punktach gier na automatach o niskich wygranych, prowadzonych przez Spółkę G. "U." obręb P. B., Hotel "P." ul. K. R., "R." ul. P. Podczas tej kontroli wykazano naruszenie art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, poprzez przekroczenie maksymalnej stawki za udział w jednej grze na automatach o niskich wygranych, zlokalizowanych w powyższych punktach gier. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie decyzji z dnia [...] r. na mocy której udzielono spółce "G." zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W dniu [...] r. Spółka złożyła wniosek o zawieszenie wszczętego postępowania z uwagi na: -wystąpienie przez WSA w Gdańsku w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 261/10, III SA/Gd 262/10, III SA/Gd 352/10 do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, z uwagi na precedensowy charakter tego orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na toczące się postępowanie. Również z uwagi na analogiczne sprawy, w których inne ośrodki WSA wypracowały już zgodną praktykę zawieszenia toczących się postępowań z uwagi na skierowanie wskazanego pytania prejudycjalnego. - wystąpienie przez WSA w Poznaniu w sprawie sygn. akt II SA/Po 549/10 do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem dotyczącym art. 15 ust. 2 ustawy o grach hazardowych do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości orzeczenia prejudycjalnego, a to z uwagi na precedensowy charakter tego orzeczenia mający bezpośredni wpływ na toczące się postępowanie. Ponadto wskazała, iż w sprawach cofnięcia zezwoleń Spółce na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, Dyrektor Izby Celej w K. zawiesił postępowania z uwagi na argumentację podniesioną wyżej. Po rozpatrzeniu wyżej wskazanego wniosku Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] odmówił zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) określający przypadki w których można zawiesić postępowanie wskazując, że przywołane przez stronę, postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych dotyczą innego przedmiotu postępowania i nie są zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie. Organ podał, że z treści pytań postawionych przez Sądy w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 261/10, III SA/Gd 262/10, III SA/Gd 352/10 i II SA/Po 549/10, wynika, że postawione zapytania w tych konkretnych sprawach odnoszą się do kwestii zakazu zmian lokalizacji, zakazu wydawania zezwoleń i zakazu przedłużania zezwoleń. Natomiast przedmiot postępowania w niniejszej sprawie dotyczy cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych z uwagi na rażące naruszenie warunków zezwolenia, regulaminu i ustawy. Zatem pytania prejudycjalne na które powołuje się skarżąca nie są warunkiem koniecznym i niezbędnym do rozpoznania sprawy. W ocenie organu kolejnym argumentem, że postępowania przed ETS nie mieszczą się w kategoriach zagadnienia wstępnego jest fakt, że ustawodawca w treści art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej używa określenia "inny organ" przez co należy rozumieć jako każdy inny organ państwowy uprawniony na podstawie przepisów prawa do podejmowania rozstrzygnięć prawnych w przewidzianej formie. Innym organem lub sądem nie będzie zatem Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który nie wydaje rozstrzygnięć a jedynie orzeka o wykładni przepisów prawa wspólnotowego. Natomiast sama interpretacja prawa nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym stanowi art. 201 § pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem organu fakt, iż w innej sprawie WSA wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o rozstrzygnięcie o konstytucyjności danego przepisu nie powoduje, że w niniejszej sprawie orzeczenie Trybunału stanowi przeszkodę tamującą bieg postępowania, gdyż samo wystąpienie nie pozbawia konstytucyjności przepisów których dotyczy, a organ działa na podstawie i w granicach prawa mającego zastosowanie w danej sprawie. Na powyższe postanowienie G. Spółka z o.o. wniosła zażalenie, zarzucając mu naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną jego wykładnię wskutek czego organ stwierdził brak przesłanek do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Powyższe postanowienie G. spółka z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie jak i poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji. W skardze podała, że zakres postępowania prowadzonego przez Trybunał Sprawiedliwości dotyczący odpowiedzi na trzy pytania prejudycjalne postawione przez WSA w Gdańsku obejmuje w istocie kontrolę legalności prawotwórczej działalności krajowego ustawodawcy na tle prawa Unii Europejskiej. Wyrok wydany w tej sprawie będzie zatem bez wątpienia obejmował swoim oddziaływaniem całą ustawę o grach hazardowych, tym samym także przepisy art. 59 pkt 2 oraz art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, które mogą stać się materialną podstawą orzeczenia wydanego sprawie o Nr [...]. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej determinuje to wniosek o konieczności zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie, ustosunkowując się do zarzutów skargi, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych podnosi się, że zagadnieniem wstępnym jest tylko takie postępowanie, którego wynik bezpośrednio wpłynie na treść rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne ( por. wyrok NSA z 14 lutego 2001 r., III SA 3226/99; wyrok NSA z 24 listopada 2004 r. sygn. GSK 1060/04). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu wydane w I instancji, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [. ..] r. na mocy której udzielono Spółce z o.o. G., zezwolenia na prowadzenie dzielności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w konsekwencji uznania, że wskazane przez Spółkę we wniosku o zawieszenie postępowania, pytania prejudycjalne postawione w sprawach toczących się przed WSA w Gdańsku, nie stanowią zagadnienia wstępnego w sprawie dotyczącej cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Odnosząc się do kwestii istnienia zagadnienia wstępnego i jego związku ze sprawą, wskazać należy, że dotyczy ono postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na skutek pytań prejudycjalnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w trzech sprawach. Przedmiot pytań prejudycjalnych był następujący: - w sprawie o sygn. III SA/Gd 261/10, czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca zmiany urządzania gry?; - w sprawie o sygn. III SA/Gd 262/10, czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?; - w sprawie o sygn. III SA/Gd 352/10, czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych? . Jak wynika z treści tych pytań oraz przedmiotów spraw, w których zostały one zadane, interpretacja wskazanego w nich art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy Nr 98/34/WE pozostaje w relacji do art. 129, art. 135 i art. 138 ustawy o grach hazardowych, regulujących procedurę wydawania, zmiany siedziby (miejsc urządzania gry) oraz przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest zaś procedura dotycząca wydawania, zmiany i przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jak wynika z akt sprawy, podstawę faktyczną wszczęcia postępowania stanowiły ustalenia kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego, które wskazywały na przekroczenie maksymalnej stawki za udział w jednej grze na automatach o niskich wygranych zlokalizowanych w wyszczególnionych punktach gier, prowadzonych przez spółkę z o.o. G., określonej w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Słusznie podniósł zatem organ odwoławczy, iż fakt wystosowania pytań prawnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz pytania do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nie stanowiły podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej cofnięcia zezwolenia dokonywanej na podstawie art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, gdyż dotyczyły one przepisów tej ustawy, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Reasumując Sąd stwierdza, że brak jest takiej zależności między rozstrzygnięciami owych pytań prawnych, a rozpatrzeniem i wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, aby można było mówić o istnieniu zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organy obu instancji w sposób prawidłowy i odpowiadający prawu odmówiły zawieszenia postępowania. W żadnym razie nie dopuściły się więc naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z tych względów sąd stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.