II SA/Sz 1145/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy decyzją z dnia [...]na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), a także § 2 ust. 2 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej "Kpa"), po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa rozdzielni [...] ". Organ I instancji wskazał w decyzji, że projektowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącej stacji elektroenergetycznej [...], dalej SE, i realizowana będzie: - w gminie, w obrębie ewidencyjnym , na działkach nr: [...], obręb, - w gminie, w obrębie ewidencyjnym, na działkach nr: [...]. W kolejnych punktach decyzji organ ustalił (m.in.) warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, wykluczył możliwość wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisk, stwierdził brak konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej oraz nałożył obowiązek zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez zastosowanie rozwiązań chroniących środowisko, w tym ustalił wymóg kontrolnych pomiary poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną w odniesieniu do obowiązujących norm w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Nadto organ stwierdził brak konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania i brak konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, opisał planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane do przedsięwzięć zawsze mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przebieg postępowania w tej sprawie, w tym zastosowaną procedurę z udziałem społeczeństwa, ocenił merytoryczne aspekty sprawy, w tym przedstawił szczegółową analizę oddziaływań inwestycji środowisko z odniesieniem się do materiału dowodowego, w tym stanowisk organów, ocenił raport i jego uzupełnienie jako zgodne z przepisami ustawy o uioś, podał obowiązujące w tym postępowaniu przepisy i przedstawił ostateczne wnioski w zakresie oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Z treści uzasadnienia wynika, że organ I instancji w toku postępowania wystąpił do R D O Ś Wydział Spraw Terenowych oraz do PPIS z wnioskiem o opinię dotyczącą konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto dnia [...] r., mając na uwadze treść art. 75 ust 4 ustawy o uioś, przesłał do Wójta Gminy informację dotyczącą prowadzonego postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, położonego na działkach w gminie oraz gminie . Organ uznał, że wszelkie działania związane z wydaniem przedmiotowej decyzji będą podejmowane w porozumieniu z Wójtem Gminy. RDOŚ W ST stwierdził, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast PPIS nie wyraził stanowiska w sprawie. Pełnomocnik spółki pismem z dnia 1 lipca 2015 r. dokonał zmiany kwalifikacji przedsięwzięcia na przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Biorąc pod uwagę powyższe organ ponownie wystąpił do właściwych organów o opinię dotyczącą zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. RDOŚ pismem z dnia 17 lipca 2015 r. i PWIS pismem z dnia 21 lipca 2015 r. stwierdzili konieczność sporządzenia raportu, wskazując przy tym jego zakres. Następnie Wójt Gminy w dniu [...] r., uwzględniając ww. stanowiska organów, wydał postanowienie nr [...], w którym nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu. W związku z przedłożeniem w dniu 21 grudnia 2015 r. przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wystąpił do ego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz do RDOŚ WST o zaopiniowanie i uzgodnienie realizacji przedmiotowej inwestycji. P W I S pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. wezwał Wójta Gminy do uzupełnienia raportu i przedłożenia szczegółowych informacji zawartych w raporcie na stronie 128 i 129, dotyczących pól elektromagnetycznych, w formie kartograficznej z czytelnym oznaczeniem ogrodzenia stacji elektroenergetycznej oraz z czytelnym oznaczeniem pasa. W związku z tym organ pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. wezwał inwestora do uzupełnienia do raportu. Uzupełnienie raportu wnioskodawca wniósł dnia 18 stycznia 2016 r., które przekazano również organom uzgadniającemu i opiniującemu. Uzyskano wymaganą, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy o uioś, pozytywną opinię sanitarną z dnia [...]. Uwagi z opinii zostały uwzględnione w pkt 2 sentencji decyzji. R D O Ś postanowieniem z dnia [...]uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Dnia 22 lutego 2016 r. inwestor poinformował, iż zmianie ulega opis prac w zakresie odwodnienia projektowanej stacji wymieniony na stronie 40 raportu. W związku z powyższym Wójt wystąpił pismami z dnia 23 lutego 2016 r. do właściwych organów, czy w związku ze zmianą parametrów dot. kanalizacji deszczowej podtrzymują swoje stanowiska. W odpowiedzi na powyższe RDOŚ podtrzymał ustalone w ww. postanowieniu warunki realizacji inwestycji, a Wojewódzki Inspektor Sanitarny potwierdził stanowisko wyrażone w opinii sanitarnej. Postanowieniem z dnia [...]r. Wójt Gminy dopuścił do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie. Z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika również, że o wszelkich podejmowanych w toku postępowania czynnościach, wydanych opiniach i postanowieniach, Wójt na podstawie art. 49 Kpa w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o uioś informował strony postępowania w drodze obwieszczenia podanego do publicznej wiadomości na stronie BIP Urząd Gminy oraz na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy, sołectwa , w siedzibie Urzędu Gminy , sołectwa i sołectwa . W ten sam sposób organ I instancji poinformował strony o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organie właściwym do wydania opinii, możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy, możliwości, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania. W przewidzianym na terminie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski stron postępowania. Podsumowując rozstrzygnięcie organ stwierdził, że planowana inwestycja nie powinna negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym na obszary N. oraz na ich spójność i integralność powiązań między nimi. Od ww. decyzji odwołało się Stowarzyszenie " " z siedzibą, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 66 ust.6 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; - art. 8 Kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej i niekompletnej dokumentacji, podważając zaufanie pozostałych stron postępowania do organów władzy publicznej, - art. 7, 77 i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wnikliwego zbadania stanu faktycznego i brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia tego stanu faktycznego, skutkującego oparciem się na niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji, - art. 11 Kpa poprzez brak dążenia do przekonania stron postępowania o zasadności wydanej decyzji pomimo niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 33-38 i art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 95 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "" od decyzji Wójta Gminy , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w ramach tego postępowania, na zasadzie dwuinstancyjności postępowania, jest zobligowane do oceny, czy organ I instancji wyczerpał cały tryb postępowania wynikający z przepisów art. 33 - 38 i art. 59 - 85 ustawy o uioś, jak i przepisów Kpa. Dlatego też w pierwszej kolejności, zdaniem Kolegium, należało ustalić przebieg postępowania w niniejszej sprawie i poddać ocenie jego prawidłowość. Organ II instancji ocenił na wstępie, że inwestor dołączył do wniosku, wniesionego zgodnie z art. 73 ustawy o uioś, dokumenty o których mowa w art. 74 ustawy o uioś. Następnie organ odwoławczy przedstawił zasady i czynności jakie powinien podjąć organ w tego rodzaju postępowaniu, powołując się przy tym na przepisy tj. art. 62 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o uioś, art. 77 ust. 1 ustawy o uioś, art. 33- 38 ustawy, art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o uioś, art. 82, art. 83 i art. 85 ustawy o uioś, art. 80 ust. 1 i ust. 2 ustawy o uioś. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że mając na uwadze przepisy Kpa, organ obowiązany jest też ustalić krąg stron postępowania. Ustawodawca w art. 74 ust. 3 ustawy o uioś dopuścił stosowanie art. 49 Kpa, jeżeli liczba stron postępowania przekracza 20. W niniejszej sprawie ww. sposób informowania stron został zastosowany w odniesieniu do 23 właścicieli nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wymieniło poszczególne etapy postępowania przed organem I instancji i podejmowane przez ten organ czynności procesowe (opisane powyżej w uzasadnieniu organu I instancji) i stwierdziło, że wyczerpana została cała prawem przewidziana procedura, wynikająca z przepisów zarówno ustawy o uioś jak i przepisów ustawy Kpa. Organ II instancji podkreślił, że Wójt przy współudziale dwóch organów - RDOŚ WST oraz ZPWIS przeprowadził postępowanie w sprawię ooś, analizując raport w kontekście bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, informował społeczności lokalną na wszystkich etapach przeprowadzania ooś wywieszając każdorazowo obwieszczenia w siedzibach obu organów, tj. i oraz na tablicy ogłoszeń w poszczególnych sołectwach oraz na stronie BIP. Strony postępowania, z uwagi na to, iż ich ilość przekraczała 20 osób, były informowane w trybie art. 49 Kpa w związku z art 74 ust. 3 ustawy o uioś. Stowarzyszenie, społeczność lokalna i strony postępowania informowane były także o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu jak również o możliwości składania uwagi wniosków. Zdaniem Kolegium, organ I instancji w pełni wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów ustawy o uioś. Dalej Kolegium przytoczyło treść art. 82, 85 ust. 1, 2 i 3 ustawy o uioś i oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem tych przepisów oraz art. 10 w związku z art. 81, 107 § 3 Kpa stwierdziło, iż spełnia ona wszystkie wymogi. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 82 ustawy o uioś, w pkt 1.1. wskazano w sentencji decyzji rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. W pkt 2 określono warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, wskazano wyniki przeprowadzonego postępowania w sprawie ooś, nałożono na inwestora obowiązki w zakresie ochrony cennych przyrodniczo obszarów, zwrócono też uwagę, iż transformatory wymagające użycia oleju należy wyposażyć w szczelne misy o pojemności gwarantującej wychwycenia 100% oleju. W pkt 3 wskazano, iż wymagania określone w pkt 2 decyzji należy uwzględnić w projekcie budowlanym. W pkt 6 stwierdzono brak konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej w związku ze spodziewanym brakiem istotnego oddziaływania stacji na awifaunę. W pkt 7 nałożono na inwestora min. obowiązek przeprowadzenia pomiarów poziomu hałasu w okresie 2 miesięcy po uruchomienia stacji. W pkt 8 decyzji organ stwierdził brak konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, zaś w pkt 9 organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ooś w postępowaniu o pozwoleniu na budowę oraz nie nałożył obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał też dokonane czynności procesowe wynikające z przepisów ustawy o uioś i Kpa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 ust. 6 ustawy o uioś z uwagi na niekompletność raportu jest niezasadny gdyż został on szczegółowo zweryfikowany przez organ właściwy w sprawach ochrony środowiska tj. RDOŚ . Również za nie zasadny należy uznać zarzut naruszenie przepisów art. 8 Kpa. W ocenie Kolegium organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie prawidłowo przeprowadzonych czynności, wymaganych przepisami ustawy o uioś, gromadząc wszystkie niezbędne dokumenty do jej wydania, czego dowodem są pozytywne uzgodnienia organów współdziałających. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut o naruszeniu przepisów art. 7, art. 11 i art.77 i art. 107 § 3 Kpa, gdyż w ocenie Kolegium organ I instancji przeprowadził wszystkie niezbędne czynności prowadzące do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, wydając zaskarżoną decyzję na podstawie w pełni zebranego materiału dowodowego, zaś w uzasadnieniu decyzji szeroko opisał cała procedurę prowadzonego postępowania i uzyskane dowody w tej sprawie. Stowarzyszenie "" wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]r. podnosząc w niej, że stanowisko organu II instancji wyrażone w przedmiotowej decyzji jest błędne, oparte na nierzetelnym i stronniczym materiale, zawiera wadliwe rozstrzygnięcie, bez przeprowadzonej dogłębnej analizy całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich okoliczności i dowodów, co ma istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzji oraz organowi II i poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 66 ust. 6 ustawy, poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego w zakresie uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko raportu, - art. 8 Kpa, poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej i niekompletnej dokumentacji, w sposób podważający zaufanie pozostałych stron postępowania do organów władzy publicznej, - art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wnikliwego zbadania stanu faktycznego i brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkujące oparciem się na niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji, oraz poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywów uznania, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na środowisko oraz motywów wydania decyzji na podstawie niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji. - art. 11 Kpa, poprzez brak dążenia do przekonania stron postępowania o zasadności wydania decyzji pomimo niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji. W uzasadnieniu skargi skarżące Stowarzyszenie podkreśliło, że SKO w decyzji nie odniosło się w ogóle do kwestii, iż decyzja Wójta Gminy została wydana z naruszeniem art. 106 § 5 Kpa w zw. z art. 75 ust. 4 ustawy ś o uioś, poprzez wydanie decyzji bez uzyskania stanowiska organu współdecydującego tj. Wójta Gminy , wyrażonego w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Zdaniem skarżącego, uchybienie w zakresie braku zawarcia porozumienia z Wójtem Gminy dotyczy również ostatecznego postanowienia Wójta Gminy z [...] r. Rozstrzygnięcie to zapadło bowiem bez jakiegokolwiek udziału Wójta Gminy , a tym samym z naruszeniem art. 106 § 5 Kpa w zw. z art. 63 ust. 1 oraz art. 75 ust. 4 ustawy o uioś. Powyższy zarzut należy traktować wyłącznie w kategoriach wskazania podstawy do wznowienia przez Wójta Gminy postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 6 w zw. z art. 150 § 1 Kpa na etapie ponownego rozpatrywania sprawy przez ten organ, mając na uwadze fakt, że przedmiotowe postanowienie ma walor ostateczności. Nadto skarżący podniósł, że SKO w decyzji nie odniosło się w ogóle do kwestii obrazy przez organ I instancji art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 Kpa. W dalszej części skargi skarżące Stowarzyszenie szczegółowo uzasadniło wymienione na wstępie skargi zarzuty, odnosząc się merytorycznie do ustaleń decyzji organu I instancji, z podaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W ocenie skarżącego w okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja jest wydana z naruszeniem prawa procesowego, które skutkowało naruszeniem prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. uczestnik postępowania Spółka A. wniosła o oddalenie skargi, podkreślając w nim w szczególności, że planowana inwestycja ani negatywnie ani w ogóle nie będzie oddziaływała na obszar N. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa. Skarga Stowarzyszenia "" podlegała zatem uwzględnieniu. Przedmiotem badania Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy ustalającą, na wniosek Spółki A., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji elektroenergetycznej [...] , planowanego do realizacji w gminie w obrębie ewidencyjnym , na działkach nr: [...] oraz w gminie, w obrębie ewidencyjnym , na działkach nr: [...]. Podstawę prawną wymienionych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o uioś), która w sposób kompleksowy określa tryb i zasady postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko (art. 1 pkt 1 lit. b). Bezsporna w tej sprawie pozostaje okoliczność, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie art. 59 ust. 1 pkt ustawy o uioś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl przepisu art. 61 ust. 2 ustawy o uioś, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (ust. 2). Organem właściwym do wydania takiej decyzji dla tego rodzaju przedsięwzięcia, a w jej ramach dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jest wójt, burmistrz, prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4). Zgodnie natomiast z art. 75 ust. 4 ustawy o uioś, w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że planowane przedsięwzięcie pod nazwą "Rozbudowa rozdzielni [...] " przewidziane jest do realizacji na terenie gminy i w większej części na terenie gminy . W tym przypadku zatem organem właściwym do przeprowadzenia oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Wójt Gminy, zaś Wójt Gminy powinien przyjąć rolę organu współdziałającego. Nie ulega wątpliwości, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] r. powinna zostać wydana w porozumieniu z Wójtem Gminy . Podkreślić należy, że w art. 75 ust. 4 ustawy o uioś ustawodawca przyznaje kompetencje do wydania decyzji środowiskowej jednemu tylko organowi właściwemu ze względu na lokalizację przedsięwzięcia, nakazując mu współdziałanie z innymi organami i określając to współdziałanie jako "wydanie decyzji w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast". Ustawa nie określa jednak zarówno tego, na czym ma polegać owo porozumienie organów dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (jaki jest jego zakres treściowy), jak i pomija ustalenie trybu porozumiewania się organów w tego rodzaju sprawie. Ustawa o uioś nie zawiera żadnych uregulowań dotyczących współdziałania organów, nie wyłącza też stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, porozumienie, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy, to przypadek współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej, do którego stosuje się art. 106 Kpa, zgodnie z którym, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przepis art. 106 Kpa poświęcony zasadom współdziałania organów przy wydawaniu decyzji administracyjnych, określa formy współdziałania w sposób otwarty, na co wskazuje niewątpliwie jedynie ogólne i przykładowe ich wskazanie, a więc odnosi się do wszystkich, przewidzianych w przepisach materialnego prawa administracyjnego form współdziałania organów w zakresie wydania decyzji administracyjnej. Mowa w nim o wyrażeniu opinii lub zgody albo wyrażeniu stanowiska w innej formie. Tą inną formą może być właśnie porozumienie, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy o uioś i które w świetle tej regulacji należy rozumieć jako obligatoryjny element postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do inwestycji planowanej na terenie wykraczającym poza obszar jednej gminy. Sąd orzekający w tym składzie podziela linię orzeczniczą sądów administracyjnych, że "wydanie decyzji w porozumieniu" może polegać na tym, że organ właściwy do wydania decyzji, po zakończeniu postępowania dowodowego, przygotowuje projekt decyzji i przedstawia go organom współdziałającym, które go akceptują albo odmawiają zaakceptowania, przy czym swoje stanowisko wyrażają w formie postanowienia. Zaznaczyć trzeba, że wyłączenie zastosowania w tym zakresie przepisów Kpa pozbawiałoby stronę prawa udziału w postępowaniu "uzgodnieniowym", łącznie z prawem do kwestionowania stanowiska organu współdziałającego. Oznaczałoby zatem pogorszenie sytuacji procesowej strony postępowania w porównaniu z ochroną, jaką zapewnia art. 106 Kpa (por. wyrok WSA z dnia 23 maja 2016 r. IV SA/Wa 113/16 Lex nr 2113638). Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, że Wójt Gminy nie wydał żadnego postanowienia, w którym zgodziłby się na decyzję proponowaną przez Wójta Gminy . Okoliczności, że organ I instancji zawiadomił Wójta Gminy o wszczęciu postępowania na wniosek inwestora, przesłał mu postanowienie z dnia [...] r. nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz informował go o innych czynnościach procesowych, które wymienia w swoim uzasadnieniu, a także przekazał Wójtowi Gminy raport o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko (pismo z dnia 13 stycznia 2016r. w aktach administracyjnych) nie stanowią o działaniu wymienionych organów gmin w porozumieniu, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy o uioś i nie mogą konwalidować braku właściwego postanowienia, wydanego na zasadzie art. 106 Kpa. Rację ma zatem skarżące Stowarzyszenie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 75 ust. 4 ustawy o uioś w związku z art. 106 § 5 Kpa, poprzez wydanie decyzji bez wymaganego stanowiska organu współdecydującego, tj. Wójta Gminy , wyrażonego w formie postanowienia. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszenie prawa, jest naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 138 § 2 Kpa, czyli takim, które powoduje, że pozostaje do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Brak jest bowiem podstaw prawnych do przyjęcia, że w razie wydania decyzji przez organ I instancji bez stanowiska organu współdziałającego, o zajęcie takiego stanowiska mógłby zwrócić się organ administracji II instancji w trybie art. 136 Kpa. Sąd orzekający w tym składzie w pełni podziela ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. II OSK 2380/15 CBOS), że możliwość uzupełnienia dowodów i materiałów przez organ odwoławczy nie obejmuje zwrócenia się o zajęcia stanowiska przez organ współdziałający przy wydaniu decyzji. Tym samy stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 Kpa. Z podanych przyczyn, z uwagi na istotne uchybienie procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Sąd zobligowany był uchylić decyzje organów obu instancji, przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zachowania przez organ I instancji wymogów procedury uregulowanej w ustawie o uioś, a dalej zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji może nastąpić jedynie w stosunku do decyzji wydanych w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, zaś w sprawie niniejszej z uwagi na wskazane błędy proceduralne obu wydanych w toku instancji decyzji jest ona niemożliwa. Rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownej decyzji po eliminacji wytkniętej wady postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa rozdzielni [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - p.p.s.a.). O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono w pkt II. sentencji wyroku, zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a.