II SA/Sz 1146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. T. i G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy W dniu 1 września 2017 r. A. T. i G. T. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 5 października 2017 r. Sąd wezwał G. T. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] złotych jednocześnie pouczając, że niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 11 października 2017 r. W dniu 19 października 2017 r. skarżący zwrócił się do Sądu o przedłużenie terminu do wykonania wezwań Sądu do dnia 24 października 2017 r. oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z utrwalonym już judykaturze i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Zastosowanie art. 247 P.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 596). Wskazuje się przede wszystkim, że potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatą sądową jest między innymi wpis (art. 212 § 1 powołanej ustawy). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 powołanej ustawy). Jak wynika z akt sprawy, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II w przedmiocie wezwania do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 11 października 2017 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął więc z dniem 18 października 2017 r. (środa - przy czym wniosek o przedłużenie terminu do wykonania zobowiązania Sądu, pozostał bez wpływu na bieg terminu do opłacenia skargi, albowiem termin ten jako ustawowy nie podlega przedłużeniu). Do tego dnia skarżący mógł skutecznie uiścić należną opłatę sądową, czego nie uczynił. Rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył już po upływie wskazanego wyżej terminu, tj. w dniu 19 października 2017 r. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest jednakże skuteczny od momentu jego wniesienia i nie obejmuje zwolnienia od kosztów, do uiszczenia których strona obowiązana była przed jego złożeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 125/04, Lex nr 799442). Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony po upływie terminu do uiszczenia wpisu nie wpływa zatem na obowiązek uiszczenia tej opłaty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I GSK 805/11, lex nr 821303). Skoro więc skarżący nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym terminie, a wniosek o przyznanie prawa mocy w zakresie obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych złożył po upływie terminu do uiszczenia wpisu, skarga jako nie opłacona będzie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. W świetle zaistniałych okoliczności stwierdzić należy, że skarga jest oczywiście bezzasadna, wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie 247 P.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.