II SA/Sz 1147/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. Ż. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1147/16 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego. T. Ż. zarządzeniem z-cy Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1147/16 został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego należnego od skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w kwocie [...] zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. T. Ż. zaskarżył powyższe zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1409/16 oddalił zażalenie na ww. zarządzenie. Skarżący, wezwany ponownie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Zarządzeniem z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1147/16 starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania, bowiem skarżący nie wykonał wezwania z dnia 9 marca 2017 r. do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na przesłanym formularzu PPF, co skutkowało niemożnością merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Odpis wyżej wymienionego zarządzenia doręczony został skarżącemu w dniu 19 kwietnia 2017 r. W dniu 26 kwietnia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) T. Ż. złożył sprzeciw od wyżej wymienionego zarządzenia. Uzasadniając sprzeciw wskazał, że nie jest przeciwny uiszczeniu proporcjonalnej części wpisu sądowego, jednakże Sąd jak dotąd nie zajął żadnego merytorycznego stanowiska w tym przedmiocie, ograniczając się wyłącznie do formalnego załatwienia jego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach (...). Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy przez Sąd jest złożenie go na urzędowym formularzu. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kwalifikowanym pismem procesowym, co oznacza, że oprócz wymogów przypisanych mu na mocy art. 46 i następne P.p.s.a., powinien zostać złożony na stosownym druku. Zatem wbrew stanowisku skarżącego merytorycznemu rozpoznaniu podlega tylko wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został złożony na urzędowym formularzu i który nie jest obciążony brakami formalnymi. Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu 15 marca 2017 r. doręczono skarżącemu formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i przesłania go do Sądu w terminie 7 dni i z pouczeniem, że niewykonanie powyższego zarządzenia skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie zaskarżonego zarządzenia należało w pełni podzielić. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.