II SA/Sz 1148/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006 r. sprawy ze skargi B. H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z a od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B. H. kwotę złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] wydanym na podstawie art. 219 Kpa, art. 82 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t j. Dz. U z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), art. 2 ust 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. - o własności lokali (tj. Dz.U z 2000r Nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. - o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku B. H. Prezydent Miasta [...] odmówił jej wydania wnioskowanego zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego - klubu bilardowego, usytuowanego w piwnicy budynku przy ul. [...] w [...] . W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali (tj. Dz.U z 2000r, Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Jak wynika z powyższej definicji zaświadczenie wydaje się dla lokali istniejących w obrębie budynku. Wnioskowany lokal użytkowy usytuowany jest w piwnicy dwóch budynków tj. w budynkach przy ul. [...] nr [...] i ul. [...] nr [...] z dodatkowym wyjściem z lokalu na drogi komunikacyjne w budynku przy ul. [...] . Powyższe sprawia, że lokal nie spełnia wymogów definicji samodzielnego lokalu wynikającej z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. W postanowieniu tym zawarto pouczenie iż na postanowienie służy zażalenie do Wojewody [...] za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...] . Zgodnie z tym pouczeniem B. H. wniosła zażalenie do Wojewody [...], kwestionując stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowy lokal usytuowany jest w piwnicy nie jednego lecz dwóch budynków. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda [...] zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, iż nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącej, że budynek przy ul. [...] jest to jeden budynek dwuklatkowy. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została na dwa budynki "A" i "B". Przedmiotowy klub znajduje się w dwóch budynkach wobec czego nie spełnia warunku wskazanego w art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali (j.t Dz.U z 2000r. nr 80 poz. 903 z późn. zm.), dlatego należało odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności tego lokalu.. Powyższe postanowienie B. H. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia. Zarzuciła w niej, iż zarówno organ I jak i II instancji, odmówiły wydania zaświadczenia kierując się błędnym założeniem, iż lokal znajduje się w dwóch budynkach, podczas gdy przedmiotowy lokal znajduje się w jednym budynku i spełnia wymogi określone w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokalu. Podtrzymała twierdzenie, iż przedmiotowy budynek ten składa się dwóch sekcji, oznaczonych w projekcie "A" i "B". Przyczyną takiego zaprojektowania i wybudowania budynku były zalecenia konserwatora zabytków, który wymagał, aby zewnętrzna strona zabudowań odpowiadała wizualnie dawnemu układowi kamienic. Elewacja przedmiotowego budynku, zgodnie z wytycznymi konserwatora zabytków, została zaprojektowana i wykonana tak, aby odzwierciedlać dawny wygląd kamienic. Inwestor wybudował więc jeden budynek składający się z dwóch sekcji (A i B), który jest wydzielony z przestrzeni ścianami konstrukcyjnymi, posiada wspólne fundamenty i dach, a jego poziomy: piwnic i poddasza nie zostały wydzielone ścianami. W całym budynku ściany oddzielające poszczególne pomieszczenia na każdym poziomie mają inny przebieg. Budynek ten jest oddylatowany od sąsiednich budynków, tj. od budynku [...] i budynku [...]. Zewnętrzna strona budynku sugeruje, że są to dwie kamienice, gdy konstrukcyjnie jest to jeden budynek. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżąca przedłożyła pismo projektanta przedmiotowego budynku, oraz ekspertyzę rzeczoznawcy. W uzupełnieniu skargi skarżąca, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, podniosła, że postanowienie organu drugiej instancji wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości, a zatem winna być stwierdzona jego nieważność. Zgodnie bowiem z przepisami Kpa, organem nadrzędnym w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze. Zażalenie rozpatrywał jednak Wojewoda [...] , a więc organ do tego nieuprawniony. Zażalenie wniesione przez nią do Wojewody było zgodne z pouczeniem zawartym w treści postanowienia organu I instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej P.p.s.a./. Skargę uznać należy za zasadną. Trafny jest w szczególności zarzut naruszenia właściwości przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 21 stycznia 2000r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej /Dz.U. Nr 12, poz. 136/ który wszedł w życie dnia 23 lutego 2000r. spełnienie przez lokal mieszkalny wymagań, pozwalających zakwalifikować go do grupy samodzielnych lokali mieszkalnych, stwierdza, w formie zaświadczenia, starosta a nie - jak wskazywało poprzednie brzmienie ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali - właściwy organ do spraw administracji architektoniczno-budowlanej. W kwestii wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego starosta działa obecnie w ramach zadań własnych, a nie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej - jako organ administracji architektoniczno budowlanej. Ustawa o własności lokali nie wskazuje wprost organu wyższego stopnia, właściwego do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie starosty w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, w związku z czym zastosowanie mają zasady ogólne. Zgodnie z art. 17 pkt 1 Kpa organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze. Wojewoda [...] nie był zatem właściwy do rozpatrzenia wniesionego przez skarżącą, w wyniku błędnego pouczenia organu I instancji, zażalenia. Zgodnie z art. 19 Kpa organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zgodnie z art.156 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 Kpa postanowienie wydane z naruszeniem przepisów o właściwości jest nieważne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 202r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.