II SA/Sz 1149/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją Nr (...( z dnia (...(, wydaną na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust.1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. po rozpoznaniu wniosku W.K., Burmistrz Miasta W. ustalił warunki zabudowy dla budowy zakładu produkcji kabli: hali produkcyjnej z zapleczem socjalnym oraz hali magazynowej, na działce nr (...( przy ul. (...( w W. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż na obszarze objętym decyzją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W planie miejscowym, który utracił ważność 31 grudnia 2003 r. działki te były przeznaczone pod lokalizację inwestycji usługowych - teren Szpitala Wojskowego. Powierzchnia obiektów kubaturowych (hal) - do 6.000m2. Zabudowa kubaturowa ma być usytuowana w odległości około 30 m od granicy działki sąsiedniej, na której jest lądowisko. Z uwagi na powierzchnię działki (powyżej 1,0 ha) inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, od których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, dlatego przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ pierwszej instancji wskazał również, że wnioskodawca załączył do wniosku informację dotyczącą produkcji i odpadów, z której wynika, że ruch ciężki pojazdów stanowić będzie 100-200 transportów rocznie i odbywać się będzie w odległości min. 180 m od budynku szpitala (polikliniki). Lądowisko znajduje się w odległości 120 m od budynku polikliniki. Droga wojewódzka – ul. (...( jest usytuowana w odległości 110 m od budynku. Organ stwierdza też, że wskazany zakład produkcyjny należy do nieuciążliwych w zakresie hałasu, zanieczyszczenia powietrza, gleby, promieniowania itp. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni utwardzonych i dachów będą ujęte w system kanalizacji deszczowej i oczyszczone na działce, a następnie wprowadzone do sieci miejskiej. Zakład będzie wyposażony w niezbędne urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiające prowadzenie produkcji. Ustosunkowując się do wniesionego przez Szpital Wojskowy z Przychodnią, po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla w/w zakładu produkcyjnego sprzeciwu, organ pierwszej instancji stwierdził, że uciążliwość zakładu można określić na podstawie istniejącego identycznego zakładu produkcyjnego w W. Zarówno dla lądowiska, jak i dla szpitala, żadna z uzgadniających jednostek, ani zainteresowany, nie określili wymaganych stref ochronnych, które uniemożliwiałyby lokalizację zakładu. Pas terenu o szerokości 90 m od granicy szpitala pozostaje bez zabudowy, a pomiędzy terenem przeznaczonym pod zabudowę i najbliższym budynkiem polikliniki zachowano odległość 150 m. Odwołanie od tej decyzji wniósł Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., władający, w imieniu Skarbu Państwa – Ministerstwa Obrony Narodowej, terenami MON w W., graniczącymi z działką objętą inwestycją, na których usytuowany jest Szpital Wojskowy z Przychodnią. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie, bądź jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, odwołujący wskazał, że Burmistrz W. ustalił już wcześniej warunki zabudowy na budowę zakładu produkcji kabli zlokalizowanego na tej działce (decyzja z dnia (...(). W następstwie odwołania złożonego przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło tę decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia (decyzja z dnia (...(). Jednakże do ponownego rozpatrzenia sprawy nie doszło, gdyż organ musiałby uwzględnić argumenty zawarte w w/w decyzji Kolegium. Odwołujący podniósł również, że jako strona postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. nie brał w nim czynnego udziału, a przesłana mu do wiadomości decyzja nie zawierała załączników, stanowiących integralną cześć decyzji - mapy zasadniczej w skali 1:500 oraz tzw. analizy urbanistyczno-architektonicznej. Zaskarżona decyzja narusza interes prawny zarządcy nieruchomości objętej działkami o numerach (...(, gdyż pomija warunki sąsiedztwa szpitala i lądowiska śmigłowców. Na działce nr (...( znajduje się bowiem lądowisko śmigłowców sanitarnych, i z tego względu lokalizowanie obiektów zakładu produkcji kabli stanowić będzie utrudnienie i zagrożenie dla bezpieczeństwa lotów, zwłaszcza w sytuacji, gdy mają one charakter ratunkowy i w trudnych warunkach atmosferycznych. W decyzji nie ustalono warunków zabudowy, wynikających z istnienia na sąsiedniej nieruchomości szpitala i obsługującego go lądowiska śmigłowców, zwłaszcza wobec ingerencji zabudowy zakładu w strefę ochronną wymaganą dla szpitala. Nie uwzględniono też ustaleń dokonanych w dniu (...( na spotkaniu u Burmistrza W., w trakcie którego ustalono, iż ponowna decyzja o warunkach zabudowy zostanie wydana po przekazaniu organowi przez Szpital dokumentacji projektowo-technicznej, określającej warunki i wymagania, jakie spełniać musi lądowisko dla śmigłowców. W odwołaniu podniesiono także zarzuty dotyczące zapisów zawartych w decyzji, a dotyczących: warunku uzgodnienia projektu budowlanego zakładu; braku warunków zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, które zamiast ich skonkretyzowania przywołują tylko poszczególne ustawy; niewłaściwego wskazania warunków z zakresu infrastruktury technicznej; nałożenia ogólnie brzmiącego obowiązku "rozwiązania problemu budowy i przebudowy wewnętrznych sieci uzbrojenia technicznego". Nieuzasadnione jest też stanowisko organu w kwestii niedostarczenia przez zarządcę nieruchomości Szpitala danych dotyczących stref ochronnych, gdyż obowiązek ten obciąża wnioskodawcę. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...(, wydaną z powołaniem się na art. 138 § 2 K.p.a., art. 59-64 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 oraz art. 54 pkt 2d i art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rolą organu w prowadzonym postępowaniu jest m.in. zbadanie jakie szczególne przepisy odrębne mają zastosowanie do ochrony interesów osób trzecich, których krąg powinien być wskazany na mapie zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1.000, będącej załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji, jako obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Kolegium w aktach sprawy nie znalazło mapy, na której zaznaczono granice obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Następnie organ odwoławczy poddał ocenie treść "Analizy", sporządzonej na podstawie art. 53 ust. 3 tej ustawy, stanowiącej załącznik Nr 2 do decyzji z (...( wskazując, że organ pierwszej instancji w treści "Analizy" powołał się na szereg przepisów odrębnych, głównie z zakresu ochrony środowiska, w tym tylko jeden przepis odnoszący się do specyfiki funkcji i zagospodarowania nieruchomości strony odwołującej, tzn. ustawę - Prawo lotnicze, uznając, że lokalizacja zabudowy w rejonie granic lądowiska wymaga uzgodnienia z Dowództwem Sił Powietrznych – Szefostwo Infrastruktury w W. Zapis ten jest sprzeczny z warunkiem wynikającym z art. 87 ust. 5 ustawy - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 104 poz.711 ze zm.), w świetle którego ustawowy obowiązek uzgodnienia lokalizacji zabudowy w otoczeniu lądowiska nie może być przenoszony na późniejszy etap realizacji inwestycji, tj. projektu budowlanego, jak to uczynił organ w zaskarżonej decyzji, ustalając taki obowiązek jako jeden z warunków zabudowy w pkt 3.6 decyzji. Ponadto Kolegium nie znalazło w "Analizie" odniesienia wnioskowanego zagospodarowania i zabudowy w otoczeniu lądowiska do przepisu odrębnego mającego największe znaczenia dla istoty sprawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz. U. Nr 130 poz. 1192 ze zm.), regulującego kwestie zarówno odległościowe, jak i funkcjonalne zabudowy planowanej do realizacji w otoczeniu lądowiska. Organ odwoławczy stwierdził także, iż zaskarżona decyzja oraz sporządzona "Analiza" zawierają w swej treści zapisy pozostające w sprzeczności z obowiązującym stanem prawnym. Np. na str. 2 "Analizy" zapisano, iż "inwestycja może wymagać przed pozwoleniem na budowę przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Skoro planowana inwestycja wyszczególniona jest w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to tym samym powstaje ustawowy wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym postępowanie w tej sprawie może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zawarł stwierdzenia, które mogą być formułowane dopiero po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a więc na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: "zakład produkcyjny należy do nieuciążliwych w zakresie hałasu, zanieczyszczenia powietrza, gleby, promieniowania itd." Dopiero na etapie tego postępowania rozstrzygana będzie sprawa uciążliwości planowanego zakładu z tytułu emisji do środowiska substancji powstających w toku procesów technologicznych. Uznając zasadność większości zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, iż zaskarżoną decyzję wydano na podstawie nie w pełni zebranego materiału dowodowego, czym naruszono przepisy art. 7 i art. 77 K.p.a., jak również z naruszeniem art. 10 i art. 81 K.p.a., poprzez pozbawienie odwołującego prawa do obrony swego interesu prawnego wynikającego z zarządzania nieruchomością sąsiadującą bezpośrednio z działką objętą inwestycją, gdyż przed wydaniem decyzji nie miał on możliwości odniesienia się do zebranego materiału dowodowego. Przedstawiając zalecenia co do dalszego toku postępowania, Kolegium stwierdziła, że w ponownym postępowaniu organ powinien wywiązać się z obowiązku wynikającego z art. 106 § 2 K.p.a., tzn. prowadząc postępowanie uzgodnieniowe na podstawie sporządzonego projektu decyzji, każdorazowo winien zawiadomić wszystkie strony postępowania, bowiem na wydane w jego toku postanowienia stronom przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Ponadto sporządzając ponownie "Analizę", organ bezwzględnie powinien zgromadzić dowody potwierdzające realizację art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania w kwestii powtórnego rozstrzygania tej samej sprawy, Kolegium wskazało, że w obu przypadkach wnioski o ustalenie warunków zabudowy zostały złożone przez dwa różne podmioty, tj. przez (...( Spółka z o.o. oraz obecnie przez W.K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., W.K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jako naruszającej prawo. Skarżący wskazał, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa w swojej treści wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i nie została załączona mapa zasadnicza w skali 1:500 lub 1:1.000, na której zostały zaznaczone granice obszaru oddziaływania inwestycji. Do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjnej z zapleczem socjalnym oraz hali magazynowej na działce nr (...( w W., została bowiem załączona mapa zasadnicza w skali 1:500, która obrazowała granice terenu objętego wnioskiem, wskazała obszar, na którym ta inwestycja będzie oddziaływać, poprzez zaznaczenie na mapie zasadniczej projektu inwestycji; w mapę zostały wrysowane zachowane w skali budynki hali produkcyjnej z zapleczem socjalnym i budynek hali magazynowej. Zdaniem skarżącego, jego wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla prowadzonej inwestycji spełniał też pozostałe wymogi określone w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś projekt decyzji, a następnie decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, została wydana zgodnie z dyspozycją art. 54 tej ustawy, w oparciu o złożony przez inwestora wniosek i załączniki. Decyzja określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Ponadto na załączonej przez inwestora mapie zasadniczej w skali 1:500 zostały zaznaczone linie rozgraniczające teren inwestycji. Przyjęte w decyzji zapisy, iż: – realizacja inwestycji nie może powodować pogorszenia użytkowania nieruchomości sąsiednich, w tym szpitala i lądowiska dla śmigłowców zlokalizowanego na działce nr (...( obsługującego Szpital Wojskowy (pkt II. 4); – wobec faktu, że inwestycja realizowana będzie w bezpośrednim sąsiedztwie lądowiska dla śmigłowców - projekt budowlany należy uzgodnić z Dowództwem Sił Powietrznych w W. (pkt II 3.6); należy uznać za wystarczający dla ochrony interesów osób trzecich. Skarżący wskazał też, że lądowisko dla śmigłowców funkcjonuje bez wymaganej zgody i sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa lotniczego. Dowodem na powyższe jest pismo z (...( Dowództwa Sił Powietrznych w W., w którym stwierdzono, że w ewidencji prowadzonej przez Szefostwo Infrastruktury Sił Powietrznych brakuje informacji oraz danych technicznych dotyczących przedmiotowego lądowiska. Lądowisko nie zostało również zarejestrowane przez rejestry prowadzone przez Urząd Lotnictwa Cywilnego. Nadto fakt sprzecznego z prawem budowlanym użytkowania działki o numerze (...( jako lądowiska dla śmigłowców został potwierdzony postanowieniem z dnia (...( Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., którym zobowiązano Szpital Wojskowy do zalegalizowania lądowiska i uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący zarzucił także, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji błędnie wskazało, iż decyzja o warunkach zabudowy jest sprzeczna z dyspozycją art. 87 ustawy - Prawo lotnicze, gdyż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia nie z lotniskiem, lecz co najwyżej z działką użytkowaną na lądowisko dla śmigłowców. Zupełnie inne będą wymogi dotyczące budynków zlokalizowanych w okolicy lotniska, a inne, na pewno mniej rygorystyczne, są wymagania, jakie muszą być spełnione przez inwestorów stawiających budynki w okolicy lądowiska dla śmigłowców. Kwestie powyższe są uregulowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie wymagań dla lądowisk śmigłowców. Skarżący zanegował też twierdzenie, iż prowadzenie działalności gospodarczej w postaci produkcji kabli i przewodów na działce sąsiadującej ze szpitalem niekorzystnie wpłynie na szpital i negatywnie będzie oddziaływać na środowisko. Zakład Produkcyjny Spółki (...(, analogiczny do tego, który miałby powstać na przedmiotowej nieruchomości, funkcjonuje już od ponad 15 lat na osiedlu domów jednorodzinnych i nie wytwarza żadnych niebezpiecznych odpadów, nie emituje do środowiska żadnych zanieczyszczeń ani hałasu oraz jest nieuciążliwy. O nieuciążliwości działalności gospodarczej w postaci produkcji kabli i przewodów, świadczyć może również fakt, iż Spółka (...( posiada ISO (...( środowiskowe i spełnia wszystkie wymagania ochrony środowiska. Nie jest również zasadne stanowisko Kolegium w kwestii naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz art. 10 i art. 81 K.p.a. Nie jest prawdą pozbawienie strony odwołującej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, bowiem sama decyzja w uzasadnieniu zawiera informację, iż Szpital Wojskowy z Przychodnią został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zakładu produkcyjnego (pismem z dnia (...() i wniósł sprzeciw na ewentualne sąsiedztwo szpitala wojskowego z zakładem produkcyjnym i uciążliwościami wynikającymi z tego faktu. Ponadto do Dowództwa Sił Powietrznych Szefostwa Infrastruktury w W. skierowane zostało pismo Urzędu Miasta z dnia (...(, do którego załączony został projekt decyzji o warunkach zabudowy dla budowy hali produkcyjnej. Do powyższego pisma Rejonowy Zarząd Infrastruktury w ogóle się nie ustosunkował, nie wniósł żądnych zastrzeżeń ani uzupełnień do projektu przesłanej mu decyzji. Skarżący wskazał także, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana dopiero (...(, a zatem Rejonowy Zarząd Infrastruktury miał ponad miesiąc czasu, by ewentualnie przedstawić swoje stanowisko w sprawie i zaproponować zmiany do projektu tej decyzji. Wobec tego nie doszło do naruszenia art. 106 § 2 K.p.a., albowiem organ wywiązał się z obowiązku i przesłał projekt decyzji do uzgodnienia Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury w S., natomiast Rejonowy Zarząd Infrastruktury nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 106 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i szczegółowo ustosunkowało się do zarzutów podniesionych przez skarżącego. W kwestii braku mapy, na której zaznaczono granice obszaru na jaki inwestycja będzie oddziaływać, organ odwoławczy wyjaśnił, iż stwierdził brak mapy w aktach sprawy, a nie brak mapy jako takiej. Organ odwoławczy wskazał także, że nie stwierdzał w zaskarżonej decyzji, iż planowany zakład będzie uciążliwy dla środowiska, a jedynie kwestionował zapisy decyzji organu pierwszej instancji, uznające bez żadnej podstawy prawnej nieuciążliwość projektowanego zakładu. O fakcie tym przesądzać będzie bowiem postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, zakończone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, kwestia istnienia od szeregu lat na terenach szpitala wojskowego lądowiska helikopterów jest okolicznością faktyczną, dlatego jako przepisy odrębne, zastosowanie mają - ustawa Prawo lotnicze oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie uzgodnieniowe na podstawie art. 53 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie art. 106 K.p.a., nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 106 § 2 K.p.a., tj. nie zawiadamiał o powyższym wszystkich stron postępowania ,a przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił stronie odwołującej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.; dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tej prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a). W świetle powyższej regulacji skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną, wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Podstawą zastosowania tego przepisu przez organ odwoławczy jest ustalenie, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 77 oraz art. 81 K.p.a. oraz, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a ponadto organ I instancji naruszył art. 10 § 1 K.p.a. Z powyższym stanowiskiem organu odwoławczego należy się zgodzić. Zawarte w zaskarżonej decyzji argumentacja znajduje bowiem pełne potwierdzenie w aktach postępowania administracyjnego. Należy też zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż przesłanie stronie odwołującej się projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie może zastąpić wynikającego z art. 10 § 1 K.p.a. wymogu powiadamiania przez organ wszystkich stron postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W niniejszej sprawie uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co w powiązaniu z innymi uchybieniami w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, wskazanymi przez organ odwoławczy, uzasadniało wydanie przez ten organ decyzji kasacyjnej, opartej na przepisie art.138 § 2 K.p.a.. W szczególności decyzja organu I instancji, ustalająca warunki zabudowy dla dużego zakładu produkcyjnego z zapleczem magazynowym i socjalnym, usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie szpitala oraz funkcjonującego lotniska sanitarnego nie nawiązywała do szczegółowych wymogów zawartych w przepisach ustawy Prawo lotnicze oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003r. w sprawie warunków technicznych jakie powinny spełniał obiekty budowlane w otoczeniu lotniska (Dz.U. Nr 130, poz.1192 ze zm.) lub – na co zwrócił uwagę skarżący - w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie wymagań dla lądowisk śmigłowców. Wskazane w zaskarżonej decyzji przesłanki wystarczająco zatem uzasadniają zawarte w niej rozstrzygnięcie, choć zawarta w niej argumentacja nie wyczerpuje wszystkich uchybień organu I instancji i wad wydanej przez ten organ decyzji. Wprawdzie do decyzji organu I instancji dołączony został, jako jej załącznik nr 2, dokument określony jako "Analiza do decyzji o warunkach zabudowy dla budowy zakładu produkcji kabli przy ul. Kołobrzeskiej w W. na działce nr (...(", jednakże decyzja organu I instancji nie zawiera stwierdzenia, iż załącznik nr 2 stanowi jej integralną część. Można zatem uznać, iż jest to jedynie wyjściowy materiał dowodowy, który nadto nie został przez organ właściwie przeanalizowany, zwłaszcza pod kątem wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2002r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z w/w przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, możliwe jest jedynie w przypadku m.in. spełnienia warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Chodzi tu zatem nie tylko o gabaryty i formę architektoniczną planowanej inwestycji, ale też o kontynuację funkcji. Oznacza to, iż na zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne można było wydać decyzję o warunkach zabudowy tylko w sytuacji, gdy przynajmniej na jednej działce sąsiedniej znajduje się podobny pod względem funkcji i parametrów technicznych i architektonicznych zakład produkcyjny. Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy dla tego typu inwestycji muszą być spełniane wszystkie warunki wymagane ustawą. Wskazanie w przedmiotowej "Analizie", iż działka nr (...( położona jest pomiędzy istniejącą zabudową produkcyjno-magazynową na działkach Nr (...(" jest niewystarczające dla ustalenia warunków zabudowy dla zakładu produkcji kabli powlekanych. Z załączonej do "Analizy" mapy nie wynika, iż ma terenie analizowanym znajdują się hale produkcyjne. Wskazana jest jedynie "istniejąca zabudowa usługowo-magazynowa". Brak jest funkcji produkcyjnej. Treść decyzji organu I instancji również nie wskazuje, iż na działce sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, znajduje się zakład produkcyjny z zapleczem magazynowym i socjalnym. Kwestia ta nie została przez organ I instancji przeanalizowana, co potwierdza przyjęty przez organ odwoławczy wniosek, iż decyzja organu I instancji wydana została bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy i terenu, którego dotyczy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania. Ponieważ kwestie te, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, wymagają przeprowadzenia postępowania w znacznej części, zachodziła podstawa do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Zatem zaskarżoną decyzję organu odwoławczego uchylającą decyzję organu I instancji, znać należy za odpowiadającą prawu, co stanowi podstawę oddalenia skargi, zgodnie z dyspozycją art. 151 P.p.s.a. Końcowo zauważyć należy, iż nie znajduje uzasadnienia zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do naruszenia przez organ I instancji art. 106 K.p.a., albowiem art. 53 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znajduje tu zastosowania. W niniejszej sprawie chodzi o zapewnienie stronie odwołującej się możliwości brania czynnego udziału w każdy stadium postępowania (art. 10 K.p.a.) co pociąga za sobą m.in. obowiązek organu powiadamiania wszystkich stron postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz przesłanie stronie projektu decyzji nie wyczerpuje wymogów art. 10 § 1 K.p.a.