II SA/Sz 1149/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi X. M. V. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę . Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło, że odwołanie X. M. V. od decyzji z dnia [...] r. nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego złożenia zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego postanowienia, organ wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko, została doręczona skarżącemu w dniu 25 czerwca 2016 r. Przedmiotowa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania. Strona złożyła odwołanie od wspomnianego rozstrzygnięcia w dniu 12 lipca 2016 r., a zatem po terminie do jego wniesienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 57 § 1 i § 4 k.p.a., za koniec terminu określonego w dniach uważa się upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania minął w dniu 11 lipca 2016 r. X. M. V. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona wniosła o objęcie jego córki H. H. M. T. programem 500+, wskazując, że w Polsce pracuje już [...] lat i od tego czasu posiada również obywatelstwo polskie. Jego córka, która także posiada obywatelstwo polskie przechodziła ostatnio operację[...] . Zabieg znacznie nadszarpnął budżet rodziny i obecnie skarżący nie jest w stanie zapewnić dziecku rehabilitacji. Sprowadzenie rodziny do Polski jest obecnie praktycznie niemożliwe, skarżący nie jest w stanie zapewnić jej mieszkania. Przyznane mu świadczenie "prawie wystarczyłoby na leki" dla córki. Skarżący podkreślił, że nie prosi o pieniądze lecz zdrowie dla dziecka. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga X. M. V. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. zostało wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W myśl przepisu art. 134 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę jest uprawniony jedynie do skontrolowania działania organu odwoławczego w zakresie obejmującym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w oparciu o art. 134 k.p.a. Orzekając zatem tylko w takim przedmiocie Sąd nie jest uprawniony do poddawania kontroli decyzji, od której skarżący wniósł (spóźnione) odwołanie. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, opubl. w Lex nr 1497908). Norma wynikająca z art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ każdorazowo jest zobligowany do wydania postanowienia, na podstawie powołanego przepisu, w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zachowanie ustawowego terminu jest wymogiem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność ww. środka zaskarżenia, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym prawem terminie. Organ na podstawie przekonujących dowodów (np. koperty, pisma z prezentatą wpływu, zwrotnego potwierdzenia odbioru kwestionowanego aktu) dokonuje ustaleń, co do daty doręczenia stronie rozstrzygnięcia oraz konkretnej daty złożenia pisma zawierającego środek zaskarżenia od tego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że w tym zakresie skarżący nie przedstawił zarzutów, nie kwestionował ustaleń organu, podnosząc jedynie argumenty dotyczące sytuacji jego rodziny i słuszności jego żądania przyznania mu świadczenia wychowawczego dla córki. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie można zarzucić wadliwości ustaleniom organu co do uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 i 2 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.). Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Z kolei w myśl art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Z akt sprawy wynika bezspornie, że decyzja organu I instancji (zawierająca prawidłowe pouczenie o możliwości jej zaskarżenia) została doręczona do rąk skarżącego w dniu 25 czerwca 2016 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, upływał skarżącemu w dniu 11 lipca 2016 r. (ostatnim dniem czternastodniowego terminu była sobota 9 lipca 2016 r., zatem najbliższym dniem powszednim po tym dniu był poniedziałek 11 lipca 2016 r.). Odwołanie od decyzji z dnia 7 czerwca 2016 r. zostało złożone przez skarżącego w S. Centrum Świadczeń w dniu [...] r. W takiej sytuacji, ustalenie organu odwoławczego o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania było prawidłowe. Reasumując, w świetle wywodów skargi oraz kontroli do jakiej Sąd jest zobligowany w świetle art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia 30 sierpnia 2016 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.