II SA/Sz 1152/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. C. i P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz K. C. i P. C. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. i F. I. od wydanej w dniu [...] r. decyzji Wójta Gminy Ś. nr [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy Ś. ustalił na wniosek K. i P. C. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo-magazynowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku mleczarni-warsztatu na socjalno-biurowo-mieszkalny wraz z rozbudową, przebudową i nadbudową w C. na działce [...]. Dnia 16 lipca 2015 r. F. I. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją wskazując, że będąc właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie brał jako strona udziału w tym postępowaniu bez swojej winy. Wójt Gminy Ś. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...], w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1, art. 147, art. 148, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 K.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podkreślił, że nieruchomość wnioskodawcy nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie zrealizowanego przedsięwzięcia, zaś za stronę postępowania uznani zostali tylko inwestorzy oraz właściciele działek bezpośrednio graniczących z nieruchomością inwestorów. Nadto organ prowadząc postępowanie stwierdził znikomy lub żaden wpływ na otaczające budynek działki sąsiednie, więc nie było uzasadnionym uznanie za strony właścicieli działek pozostających w dalszym sąsiedztwie. Tym samym F. I. słusznie nie brał udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją ostateczną. W dniu 25 maja 2016 r. wpłynęło do organu I instancji odwołanie F. I. od tej decyzji, w którym zarzucił naruszenie: art. 28, 7, 8, 77 i 107 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego została wydana kwestionowana decyzja, art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 151 pkt 2 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji, mimo istnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z kolei w dniu 30 maja 2016 r. odwołanie wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. podnosząc, iż organ I instancji- nie wskazując w oparciu o jakie ustalenia stwierdził znikomy lub żaden wpływ na otaczające budynek działki sąsiednie- wydał ją z naruszeniem przepisu art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 K.p.a. Kolegium w uzasadnieniu przytoczonej na wstępie decyzji kasacyjnej wyjaśniło, że obok prowadzonego postępowania odwoławczego, na wniosek F. I. wszczęte zostało postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. w sprawie [...] z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Decyzjami tymi dokonano zmian w decyzji z dnia [...] r. określającej warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo-magazynowy oraz zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mleczami-warsztatu na socjalno-biurowo- mieszkalny na działce nr [...]. Z uwagi na to, iż zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności niesie za sobą dalej idące skutki prawne niż postępowanie wznowieniowe, zawieszono z urzędu postępowanie odwoławcze w sprawie, zaś postanowieniem z dnia [...] r., po ustaniu przyczyny zawieszenia, podjęto zawieszone postępowanie, zakreślając do dnia [...] r. termin załatwienia sprawy. Dalej Kolegium zaznaczyło, że w sytuacji, gdy - tak jak ma to miejsce w analizowanej sprawie - wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiera stwierdzenie wywodzące, że składając to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty i na poparcie swych twierdzeń powołuje się na interes prawny, który jego zdaniem został naruszony, to we wstępnym etapie postępowania organ zobowiązany jest wznowić postępowanie postanowieniem, przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy. Zatem gdy istnieją nawet tylko wątpliwości w ocenie przymiotu strony lub też możliwość, także hipotetyczna, różnej interpretacji oceny przymiotu strony, organ na tym etapie nie będzie mógł odmówić wznowienia. Wynika to z charakteru tego postępowania, jako wstępnego, w którym organ ogranicza się do badania przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. W niniejszej sprawie postępowanie wznowione zostało w dniu [...] r. Postanowienie o wznowieniu postępowania rozpoczyna drugi etap procedury wznowieniowej, stanowi bowiem podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia i dopiero stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot, który nie jest w rzeczywistości stroną albo że termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie nie został zachowany skutkuje zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ pierwszej instancji decyzję o odmowie uchylenia przedmiotowej decyzji podjął jako wynik poczynionych ustaleń co do przyczyn wznowienia, przyjmując, iż F. I. - właściciel nieruchomości sąsiedniej (oddzielonej od działki nr [...] jedynie drogą dojazdową) nie jest stroną w toczącym się z wniosku inwestora postępowaniu. Zdaniem Kolegium, takie rozumowanie jako przedwczesne nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ bez badania wskazanych przez ustawodawcę obu przesłanek formalnych- czy z wnioskiem wystąpiła strona i czy zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku – przystąpił do merytorycznej kontroli decyzji i dokonania oceny czy i komu w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji posługiwał przymiot strony- stwierdzając ostatecznie znikomy lub żaden wpływ planowanej na działce [...] w m. C. inwestycji na otaczające budynek działki sąsiednie, tym samym brak uzasadnienia dla uznania za strony przedmiotowego postępowania właścicieli działek pozostających w dalszym sąsiedztwie. Mając na uwadze powyższe rozważania Kolegium stwierdziło, iż dostrzeżone naruszenia stanowią wadę kwalifikowaną, uzasadniającą uchylenie przedmiotowej decyzji, bowiem zachodzi konieczność przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, tj. zbadania formalnych ustawowych przesłanek wznowieniowych. Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. zatytułowanym "Skarga..." K. C. i P. C. zaskarżyli decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając, że została wydana z naruszeniem: - art. 138 § 2 K.p.a. przez zastosowanie tego przepisu przy braku przesłanek ustawowych, - art. 2, 20 i 21 Konstytucji RP oraz art. 7, 8 , 77 i 107 § 1 K.p.a., - przepisów K.p.a. przez wydanie decyzji w sprawach, w których organ administracyjny II instancji (SKO) już wcześniej wydał inne decyzje, całkowicie odmiennie oceniając zgromadzony materiał dowodowy oraz poprzez wskazanie mało prawdopodobnej daty rozpatrzenia odwołań Prokuratora Prokuratury Okręgowej i F. I., tj. [...] r. podczas, gdy odwołania zostały złożone ponad rok temu, - art. 58 § 2 K.p.a. przez nierozpoznanie kwestii, czy nie upłynął już 7-dniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i bez przeprowadzenia postępowania w tym zakresie a także pominięcie okoliczności, że już raz Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia uchybionego terminu, - ważnego interesu prawnego skarżących poprzez uniemożliwienie realizacji zamierzonej inwestycji i zahamowanie w ten sposób rozwoju rodzinnej firmy [...]", prowadzonej przez skarżących od ok. [...] lat oraz przez utrudnienie i uniemożliwienie unowocześniania przedsiębiorstwa spełniającego ważną funkcję społeczną (wywóz odpadów) i dającego zatrudnienie mieszkańcom Gminy Ś.. Podnosząc powyższe zarzuty strony wniosły o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, - zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania przed WSA według norm prawem przepisanych, - dopuszczenie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach tut. Sądu o sygnaturach II SA/Sz 558/17 i II SA/Sz 560/17 oraz dowodów z akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o wyszczególnionych przez nich sygnaturach na okoliczność wielokrotnego badania przez organ przedmiotowej sprawy i wydania 14 korzystnych dla nich decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. ze zm. 935). Wprowadziła ona zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369- dalej P.p.s.a.). Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodano rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Natomiast stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika a contrario, że do spraw sądowoadministracyjnych wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy nowe. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w dniu [...] r., zaś skargę wniesiono do Sądu dnia 20 października 2017 r., a więc już po wejściu w życie opisanej wyżej nowelizacji ustawy P.p.s.a. Tak więc skargę należało rozpoznać na podstawie przepisów dotyczących sprzeciwu, traktując ją jak sprzeciw i przyjmując, że brak jest podstaw do jej odrzucenia jako wniesionej po terminie (por. postanowienia NSA z dnia 26 października 2017 r., II OZ 1206/17 oraz z dnia 10 listopada 2017 r., II OZ 1382/17, dostępne w Internecie pod adresem ww.orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 64e P.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie zaś z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym stanowi wyjątek od zasady rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i jej ostatecznego załatwienia. Organ odwoławczy orzekając bowiem na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., sąd administracyjny ocenia z kolei, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Przy czym zwrócić trzeba uwagę, że użyte w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 K.p.a. Konkludując należy przyjąć, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017r., II OSK 1386/15. Dostępny w Internecie pod adresem www.orzezcenia.nsa.gov.pl). Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Oceniając dopuszczalność zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a. w rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, prowadzone było w trybie wznowienia zainicjowanego wnioskiem F. I. opartym o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy Ś. nastąpiło z uwagi na to, że zdaniem Kolegium, organ I instancji nie zbadał przesłanek formalnych dopuszczalności wznowienia postępowania, tj. czy z wnioskiem wystąpiła strona i czy zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku. W świetle przepisów K.p.a. postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. W pierwszej z nich bada się formalne podstawy wznowienia (zachowanie terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania oraz wskazanie przesłanki wznowieniowej). W tej fazie organ kontroluje również, czy nie występują negatywne przesłanki do wznowienia postępowania (przedmiotowe oraz czy wniosek pochodzi od strony postępowania). Negatywny wynik badania podstaw formalnych prowadzi do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Ustalenie natomiast dopuszczalności wznowienia postępowania wymaga wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.). Dopiero to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.) i zakończenia postępowania jednym z rozstrzygnięć wskazanych w art. 151 K.p.a. Zdaniem Sądu, niewątpliwie na gruncie przedmiotowej sprawy organ I instancji ocenił, czy wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania przysługiwał status strony, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji odmawiającej uchylenia, decyzji ustalającej warunki zabudowy, stwierdzając, że F. I. nie jest stroną tego postępowania. Wprawdzie Kolegium dostrzegło, że organ I instancji rozstrzygnął o tej okoliczności na etapie postępowania co do przyczyn wznowienia, jednakże uznało, że skoro nie zbadano legitymacji wnioskodawcy jako przesłanki formalnej, to istnieje podstawa do wydania decyzji kasacyjnej. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. kwestia, czy wnioskodawca posiada przymiot strony może być badana po wszczęcia postępowania wznowieniowego jako mieszcząca się w zakresie postępowania co do przyczyn wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 191/12, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2214/16, wyrok NSA z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2411/15, dostępne w Internecie). Jednocześnie podkreśla się również, że jeżeli brak przymiotu strony jest oczywisty, bez konieczności przeprowadzania analizy prawnej, to ocena taka może się odbyć już we wstępnej fazie, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 277/17, lex nr 2370081). Skład orzekający tutejszego Sądu akceptując te poglądy stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy to w jakiej fazie dokonywana jest ocena legitymacji wnioskodawcy i czy powinna być traktowana jako przesłanka formalna lub merytoryczna, nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Jak wynika z art. 138 § 2 K.p.a. wydanie decyzji kasacyjnej możliwe jest przy spełnieniu dwóch łącznie przesłanek: pierwszą z nich jest wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, drugą wystąpienie konieczności wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem organ II instancji nie wykazał, aby istniały ww. przesłanki warunkujące odstąpienie od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy. W kontekście powyższych rozważań przyjąć należy, że skoro organ I instancji rozstrzygnął kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to obowiązkiem organu było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa jak i zarzutów odwołania. Sąd stwierdza, że uchylenia decyzji Wójta Gminy Ś. nie uzasadniało również - podniesione przez Kolegium - nieustalenie kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W myśl art. 148 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] r. wznawiając postępowanie wskazał, że wniosek w tym przedmiocie wpłynął w dniu [...] r., zaś wnioskodawca oświadczył, iż dowiedział się o decyzji ustalającej warunki zabudowy w dniu [...] r. Organ II instancji nie zakwestionował tych ustaleń, jak i nie wskazał, aby ich wyjaśnienie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Kolegium w zakresie wykraczającym ponad dopuszczalność zastosowania art. 136 K.p.a. Niezależnie od powyższego podnieść trzeba, że jak zaznaczył to NSA w wyroku z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2306/15 w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego składa podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony, to zagadnienie dotyczące zachowania (bądź niezachowania terminu do złożenia wniosku) nie mają znaczenia. Kwestia zachowania terminu ma znaczenie, gdy wniosek składa podmiot mający status strony. Wówczas organ winien sprawdzić, czy strona zachowała ustawowy termin określony w art. 148 K.p.a. Podsumowując uznać należy, że zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. zasługuje na uwzględnienie, co uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Natomiast z uwagi na granice orzekania zakreślone w art. 64e P.p.s.a., Sąd tylko na marginesie wskazuje, że podanie w sentencji daty [...] r. stanowi o oczywistej omyłce pisarskiej (powinno być [...] r.), zaś organ przedstawił powody dla których rozpoznanie odwołań trwało ponad rok. Poza tym wniosek o dopuszczenie dowodu z akt innych spraw prowadzonych w tutejszym Sądem jak i przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem nie został spełniony warunek z art. 106 § 3 P.p.s.a. dotyczący niezbędności przeprowadzenia wnioskowanych dowodów do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania postanowiono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie, w szczególności przy uwzględnieniu okoliczności, że organ I instancji dokonał wymaganej prawem oceny legitymacji strony wnoszącej o wznowienie postępowania.