II SA/Sz 1155/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd oddalił skargę Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego. Pismem z dnia [...] r., uzupełnionym na wezwanie Sądu formularzem PPF, skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Uzasadniając swój wniosek Z. R. podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest inwalidą II grupy, a źródłem jego dochodu jest renta w wysokości [...] zł. Obecnie skarżący przebywa w Zakładzie Karnym w Nowogardzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 1). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskujący o taką pomoc wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Natomiast w zakresie całkowitym – gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem sprawy, w której został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest decyzja organu odwoławczego wydana w sprawie uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego, czyli decyzja z zakresu pomocy społecznej. W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Wobec ustawowego zwolnienia skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, brak jest potrzeby potwierdzenia prawa pomocy w tym zakresie na mocy orzeczenia sądu. Rozpoznaniu wymaga zatem jedynie ta część wniosku skarżącego, która obejmuje prośbę o ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 262 P.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Kierując się sytuacją materialną i zdrowotną Z. R. przedstawioną w przedmiotowym wniosku, w tym faktem aktualnego przebywania w zakładzie karnym, Sąd uznał, iż skarżący wykazał w dostateczny sposób spełnienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a mianowicie, że nie będzie w stanie ponieść samodzielnie pełnych kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, o czym orzeczono, jak na wstępie.