II SA/Sz 116/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 - 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A., Spółki B. oraz Stowarzyszenia A., od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego z parkingiem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] - uchyliło zaskarżoną decyzję w części ppkt 3a dotyczącego m.in. określenia maksymalnej wielkości powierzchni sprzedaży w budynku jako [...] m2 i w tym zakresie orzekło o maksymalnej wielkości powierzchni sprzedaży . tj. [...] m2 oraz gabarytach budynku [...] m (szerokość elewacji frontowej) x 33.01 m, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] r. W pozostałej części decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] r. Spółki A. , Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego z parkingiem i przyłączami zewnętrznymi przy ul. [...] w [...], w którym określono m.in. gabaryty obiektu jako [...] m x [...] m i wielkość powierzchni sprzedaży na [...] m2. Decyzja ta w wyniku odwołania Spółki A.została w dniu [...] r. uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] ustalił dla Spółka A. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z tym że maksymalną wielkość powierzchni sprzedaży określił na [...] m2, powołując się na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie budowy na terenie Miasta [...] wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, zobowiązującą Prezydenta [...] do nieuwzględniania w planach zagospodarowania przestrzennego budowy obiektów handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli:Spółka A., Spółka B. oraz Stowarzyszenie A., wnosząc o jej uchylenie. Spółka Spółka A. w odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 6, 7 i 8 kpa, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. Strona wskazała, że w myśl art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo równego traktowania przez władze publiczne. Natomiast Prezydent [...] ustalając warunki zabudowy stwierdził, że zgodnie z przyjętą uchwałą, budowa na terenie [...] pawilonu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2 jest niedopuszczalna, a mimo to zezwolił na działce nr [...] przy ul. [...]na budowę obiektu o maksymalnej powierzchni sprzedaży [...] m2 (informacja na stronach internetowych Urzędu Miasta). W kwestii naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca podniosła, że spełnia warunki określone w tym przepisie, a decyzja Prezydenta [...] tego nie uwzględniła. Organ naruszył nadto art. 6, 7, 8 kpa, ponieważ powołał się na uchwałę Rady Miejskiej [...], którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2004r., II SA /Sz 379/04, uznał jako nie posiadającą mocy prawnej przy ustalaniu warunków zabudowy, gdyż zawiera tylko zalecenia i wskazówki w kontekście przygotowywania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Spółka B. w odwołaniu wskazała na rażące naruszenie art. 6, 7, 8 kpa, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP uzasadniając powyższe zarzuty taką samą argumentacją, jaką przedstawiła Spółka A. Natomiast Stowarzyszenie A., zarzuciło naruszenie art. 77 i 107 § 3 kpa przez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz brak pełnego uzasadnienia decyzji, a także naruszenie art. 61 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie błędnej wykładni, a mianowicie nie wskazanie przez organ istnienia zabudowy pozwalającej na określenie wymagań dla nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji i pozostałych gabarytów obiektu. Poza tym zarzuciło naruszenie art. 60 ust. 4 cyt. ustawy, ponieważ z załącznika graficznego do decyzji nie wynika, iż przygotowała go osoba, o której mowa w tym przepisie. Naruszono też przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez nie udokumentowanie stosownym aktem wyznaczenia przez organ analizowanego obszaru wokół działek objętych wnioskiem, a także nie ustalenie w decyzji, wbrew wymogom rozporządzenia, szerokości elewacji frontowej. Nadto decyzja nie zawiera załącznika, o którym mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że odwołania Spółki A. oraz Spółki B. zasługują na uwzględnienie, ponieważ art. 59 - 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określają szczegółowo tryb postępowania obowiązujący przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie takiej decyzji jest możliwe przy spełnieniu warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji przeprowadził zgodnie z ustawą analizę stanu faktycznego i prawnego, a wyprowadzone wnioski nie budzą zastrzeżeń. Wniosek inwestora spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy i jest zgodny z przepisami odrębnymi. Dokonano też stosownych uzgodnień w trybie art. 106 kpa. W związku z tym rozstrzygnięto pozytywnie wniosek Spółki A i ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 56 w zw. z art. 64 ust 1 cyt. ustawy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Natomiast ustalona w decyzji organu I instancji maksymalna powierzchnia sprzedaży [...] m2 nie odpowiada powierzchni określonej we wniosku, tj. [...] m2. Organ określając maksymalną powierzchnię oparł się na uchwale Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie budowy na terenie miasta [...] wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, jednak uchwała ta wiąże Prezydenta jedynie przy opracowywaniu miejscowych planów, gdyż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004r., II SA /Sz 379/04 jest ona formą zalecenia i wskazówki w kontekście przygotowania projektu planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym nie ma ona zastosowania przy ustalaniu warunków zabudowy. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia A. stwierdził, że w toku postępowania zebrano pełny materiał dowodowy i dokonano właściwej analizy, a żaden przepis prawa nie ustanawia obowiązku udokumentowania jakimkolwiek aktem wyznaczonych granic obszaru do analizy. Natomiast brak załącznika, o którym mowa w § 9 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie może stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ strona może w każdej chwili zwrócić się do organu o jego wydanie, a gabaryty planowanego budynku zostały ustalone w decyzji organu odwoławczego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] złożyło Stowarzyszenie A., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. 1) art. 77 §1 kpa przez nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 przez nie zawarcie w decyzji wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, 2) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 4) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadniając podniesione zarzuty strona skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 107 kpa decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, uznanych za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem strony skarżącej decyzja tych elementów nie zawiera, poza ogólnikowym sformułowaniem, że planowana inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W treści nie ma nic na temat wymienionych w tym przepisie przesłanek i szczegółowego odniesienia się do nich, co stanowi naruszenie prawa. Skarżąca podniosła też, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 20 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) obszar analizowany wyznacza właściwy organ. Akt ten jednak nie podaje, kto jest właściwym organem lecz według przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy w rozpoznawanej sprawie wydaje Burmistrz. Domniemywać więc należy, że to on jest organem właściwym w rozumieniu rozporządzenia. W aktach sprawy trudno znaleźć "decyzję" czy też inne rozstrzygnięcie wydane przez właściwy organ (Burmistrza) w rozumieniu rozporządzenia, o wyznaczeniu wokół działek objętych wnioskiem obszaru analizowanego. Jest to istotne naruszenie § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia, a bez tego wykonanie analizy i wydanie decyzji o warunkach zabudowy było niemożliwe. Dodać należy, że organem właściwym w rozumieniu rozporządzenia nie jest osoba sporządzająca "fizycznie" późniejszą analizę. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków wymienionych w tym przepisie. W decyzji nie odniesiono się do tych warunków, nie podano, że na żadnej z sąsiednich działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, brak jest lub też, że np. istnieje zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji określonej we wniosku inwestora. Jest to przejawem, zdaniem strony skarżącej, naruszenia prawa bądź błędnej wykładni przepisu i/lub niewłaściwym jego zastosowaniem, choć istnieją pełne podstawy do tego by owe wymagania wyraźnie określić. Ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje w trybie § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zaskarżona decyzja nie zawiera jakichkolwiek informacji na temat szerokości elewacji frontowej, mimo że przepisy rozporządzenia jednoznacznie tego wymagają. Zdaniem strony skarżącej naruszeniem prawa było ustalenie warunków zabudowy niezgodnie z treścią wniosku inwestora o zamiarze wybudowania obiektu o powierzchni 1.000 m2, zaś decyzja zezwala na wybudowanie obiektu o powierzchni [...] m2. Zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań (...) w zw. z § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Burmistrz Miasta [...], pomimo dokonania takiej analizy, obarczonej błędem, nie dołączył jej do wydanej decyzji, przez co naruszył wymieniony przepis rozporządzenia. Załącznikiem do decyzji jest tylko mapa - załącznik graficzny - co jest niewystarczające. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Skoro wyniki zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji, to również i te dokumenty muszą być przygotowane przez osobę, o której mowa w art. 60 ust. 4 ustawy. Na załączniku graficznym, dołączonej do decyzji doręczonej stronie skarżącej, brak jest informacji, że dokument ten przygotowała taka osoba, co narusza powołany przepis. Stanowisko takie wyrażono np. w uzasadnieniu decyzji SKO w [...] z dnia [...]r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że odwołania Spółki A. i Spółki B. zasługują na uwzględnienie i obszernie uzasadniło rozstrzygnięcie w tym zakresie. W rzeczywistości w jednym krótkim i lakonicznym akapicie wyjaśniło, że organ I instancji rozstrzygnął o wniosku inwestora w oparciu o w pełni zebrany materiał dowodowy. Z treści analizy uzupełnionej przez organ, po decyzji Kolegium z [...] r. wynika jednoznacznie, że w analizowanym obszarze znajdują się m.in. obiekty o funkcji handlowej, a żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku udokumentowania jakimkolwiek aktem wyznaczonych granic obszaru do analizy. Natomiast brak załącznika, o którym mowa w § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji, bo strona może w każdej chwili zwrócić się do organu o jego wydanie a gabaryty budynku zostały ustalone w decyzji SKO, w tym szerokość elewacji frontowej. Strona skarżąca wskazała, że wydana decyzja narusza prawo. Zgodnie z art. 107 kpa decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym drugim zakresie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z decyzji nie można dowiedzieć się z czego wynika, że żaden przepis prawa nie ustanawia obowiązku udokumentowania jakimkolwiek aktem wyznaczonych granic obszaru do analizy podczas gdy właściwy przepis stanowi, iż obszar ten wyznacza właściwy organ. Skarżąca nie kwestionuje formy tego wyznaczenia tylko brak tego wyznaczenia przez wyłącznie upoważniony organ. Organ odwoławczy nie podaje z czego wynika, że brak załącznika o którym mowa w § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji, bo strona może w każdej chwili zwrócić się do organu o jego wydanie. Potwierdza tym samym, że takiego załącznika do decyzji nie ma, a zgodnie z przepisami powinien być. Organ odwoławczy uznał tylko zarzut obu spółek dotyczący naruszenia treści wniosku w części dotyczącej powierzchni obiektu ([...] m2 zamiast [...] m2), a nie uznał w tym zakresie zarzutów skarżącej, które także wskazywały na niezgodność rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Nie znajduje potwierdzenia zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 77 § 1 kpa, ponieważ w rozpatrywanej sprawie zebrano w całości materiał procesowy. Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że w toku postępowania przed I instancją dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego wyprowadzając poprawne wnioski. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a więc rozpoznawanie sprawy odbywa się dwukrotnie. Nie znaczy to jednak, że organ II instancji musi powtórzyć w identyczny sposób ustalenia dokonane w I instancji, może bowiem uznając trafność tych ustaleń, przyjąć je jako podstawę własnego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uznał, że wniosek inwestora spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodny z przepisami odrębnymi. Ponadto dokonane w trybie art. 106 kpa uzgodnienia pozwalały na wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W tej sytuacji, zgodnie z art. 56 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wbrew podniesionym zarzutom nie naruszono również art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ zaskarżona decyzja wskazuje wyczerpująco podstawy prawne rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 53 ust. 3, 54-56, 60, 61 ust. 1, 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym nie jest to wyłącznie samo wskazanie przepisów, lecz także analiza ich treści w nawiązaniu do dokonanych w postępowaniu ustaleń faktycznych, które organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W aktach administracyjnych (k. 45 i n.) znajduje się projekt decyzji o warunkach zabudowy (część opisowa i graficzna). Projekt ten zawiera oświadczenie, że został sporządzony przez osobę będącą członkiem Izby Architektów. Oświadczenie to jest podpisane. Odnosząc się do zarzutu, podniesionego przez stronę skarżącą, błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy przede wszystkim stwierdzić, że zarzut ten został nieprawidłowo sformułowany, ponieważ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu, przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. Zatem, formułując zarzut naruszenia prawa materialnego należy używać alternatywy, a nie koniunkcji. W kwestii merytorycznej zasadności tego zarzutu należy stwierdzić, że w pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. o warunkach zabudowy wskazano, które działki mają dostęp do dróg publicznych – działka nr [...] (pas drogowy ul. [...]), działka nr [...] (pas drogowy ul.[...]) poprzez ustanowioną służebność drogi koniecznej na działce nr [...]. Natomiast odniesienie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy znajduje wyraz w pkt 10 i 11 części tekstowej analizy stanowiącej załącznik do decyzji. Zatem spełniony został ustawowy wymóg dotyczący analizy charakteru nowej zabudowy w stosunku do zabudowy już istniejącej. Nie zostały naruszone, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji organu I instancji ustalono maksymalną powierzchnie sprzedaży na [...] m2. W tym zakresie organ odwoławczy dokonał zmiany zgodnie z treścią wniosku inwestora, ustalając maksymalną powierzchnię sprzedaży na [...] m2. Mógł tego dokonać, ponieważ w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy uprawniony jest do wydania decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tą decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji. Tak więc organ odwoławczy działał w granicach ustawowej kompetencji i mógł zmienić w części zaskarżoną decyzję organu I instancji, ponieważ uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie budowy na terenie miasta [...] wielkopowierzchniowych obiektów handlowych wiązała Prezydenta jedynie przy opracowaniu miejscowych planów. Taki pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w wyroku z dnia 18 sierpnia 2004 r., II SA/Sz 379/04, stwierdzając, że uchwała jest formą zalecenia (wskazówki) przy przygotowaniu planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma zastosowania do ustalania warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej. Ponadto przy ustaleniu wymagań dotyczących nowej zabudowy, w sytuacji braku planu miejscowego, zgodnie § 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań (...), w pkt 3 decyzji organu I instancji podano linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość górnej krawędzi i geometrię dachu. Nie podano szerokości elewacji frontowej, ale brak ten został uzupełniony przez organ odwoławczy, który w pkt 1 sentencji swojej decyzji określił szerokość elewacji frontowej ([...] m x [...] m). W związku z tym stwierdzenie strony skarżącej, że w zaskarżonej decyzji nie ustalono szerokość elewacji frontowej jest całkowicie bezpodstawne, a strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika winna z należytą starannością zapoznać się z treścią skarżonej przez siebie decyzji. Odnośnie zarzutu strony skarżącej naruszenia z § 9 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia należy stwierdzić, że decyzja zawiera część tekstową i załącznik graficzny sporządzony na mapie w skali 1: 500, określający granice terenu działek i nieprzekraczalne linie zabudowy. Poza tym zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia, załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy są wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 2 w formie tekstowej i graficznej. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.