II SA/Sz 116/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie "P." w G. pismem z dnia [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] uchylającą decyzję Starosty z dnia [...], znak: [...] w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez "S." Sp. z o.o. Oddział "G. " w G. W dniu [...] Stowarzyszenie złożyło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez podanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji – stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd pouczył Stowarzyszenie o treści powołanego wyżej przepisu. Uzupełniając złożony wniosek Stowarzyszenie poniosło, że zasadniczą przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji jest możliwość wyrządzenia szkody mieszkańcom osiedla sąsiadującego z zakładem "S." Sp. z o.o. Oddział "G". Strona podniosła dalej, że decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu emitowany przez "G." ma fundamentalne znaczenie dla mieszkańców sąsiedztwa zakładu, którzy czekają ponad 10 lat na rozwiązanie problemu szkodliwego oddziaływania akustycznego wskazanego wyżej zakładu. Zdaniem strony realizacja zaskarżonej decyzji, oznaczająca ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego, oddala szanse na szybkie zakończenie tej ważnej społecznie sprawy. Według Stowarzyszenia "z dużym prawdopodobieństwem można bowiem przyjąć, że nowa decyzja zostanie zaskarżona przez stronę niezadowoloną z jej treści, a organ odwoławczy, na co wskazuje dotychczasowa praktyka, ponownie znajdzie powód jej uchylenia. To wydłuży czas wydania rozstrzygnięcia, od którego zależy normalne życie mieszkańców spokojnego osiedla." Strona skarżąca podkreśliła, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia możliwość wyrządzenia szkody zainteresowanym obywatelom w postaci braku decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając wniosek dotyczący wstrzymania wykonania aktu administracyjnego w pierwszej kolejności należy zbadać, czy dany akt podlega wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a tym samym nie każdy wymaga wykonania (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s.122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s.295-296). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji i jednocześnie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ w przedmiocie określenia dla "S." Sp. z o.o. Oddział "G. " w G. dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez wyżej wymieniony zakład. Stosownie do treści art. 115a § 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. Z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D lub LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Zatem decyzją, o której mowa w powołanych wyżej przepisach nie są nakładane na dany zakład nowe obowiązki, a jedynie określa się normy hałasu, które wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa (tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku Dz. U. Nr 120, poz. 826) poprzez przyporządkowanie konkretnemu zakładowi produkcyjnemu wskaźników dopuszczalnego poziomu hałasu w zależności od rodzaju terenu, na który zakład ten oddziałuje. Adresat takiej decyzji ma obowiązek stosować wskazane normy i dopiero w razie ich przekroczenia mogą na niego zostać nałożone administracyjne kary pieniężne. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja (wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa) nie nakłada na strony postępowania obowiązków, czy też nakazów, zakazów określonego zachowania. Istota postępowania prowadzonego w tym trybie polega bowiem na ponownym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że mogłyby wystąpić okoliczności, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Podobnie, obawa strony skarżącej dotycząca dalszego przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie oraz brak decyzji określającej poziom hałasu nie stanowi przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.