II SA/Sz 116/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. P. i M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 31 grudnia 2024 r. nr SKO.4101.2600.2024 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. Postanowieniem z 20 grudnia 2024 r., nr A-ll-1.6724.215.2024.AJ, Prezydent Miasta K. (dalej także jako: "Prezydent", "organ I instancji") odmówił M. P. i M. P.1, dalej: "skarżące", "Strona", wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie "interpretacji indywidualnej stanu faktycznego" wobec braku podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w zakresie stwierdzenia faktycznej ilości kondygnacji budynku położonego przy Al. [...] w K., na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...]. Wniosek został złożony w oparciu o art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r., poz. 236 ze zm., dalej: "ustawa Prawo przedsiębiorców", "u.p.p."). W motywach uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że z treści przepisu art. 34 ust. 1 u.p.p., do którego odnosi się podstawa prawna wskazana we wniosku, jednoznacznie wynika, iż dotyczy on wydawania indywidualnych wyjaśnień co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Nie można stosować ww. przepisów powołanej ustawy rozszerzająco na inne sprawy, to jest żądania od organu przeprowadzenia inwentaryzacji budynku lub stwierdzenia faktu zaistniałego na podstawie np. ustawy Prawo budowlane, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy też ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według organu I instancji orzekanie w sprawie ilości kondygnacji budynku, nawet, jeśli mieści się w nim siedziba przedsiębiorcy, jest poza zakresem kompetencji organu wynikających z ustaw: z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w tym z § 3 punkty 16-18 wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz.1225 ze zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 1 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - art. 4 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Powołane przepisy nie dają podstawy do stwierdzenia przez organ w formie decyzji administracyjnej, ile kondygnacji posiada budynek. Zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji (nazywanego przez stronę w pismach procesowych m.in. jako "PMK"), złożył pełnomocnik stron M. P.2, zarzucając "odmowę wykonania postanowienia SKO K. z 13 grudnia 2024 zn. SKO.4101.2419.2024" oraz "błędne rozumowanie" przepisu art. 34 ust. 2 u.p.p. w stosunku do brzmienia art. 34 ust. 1 u.p.p. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2024 r., nr SKO.4101.2600.2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "Kolegium", "organ II instancji"), działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 236 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że z regulacji art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 u.p.p. wynika, iż przedsiębiorca może złożyć wniosek o interpretację przepisów prawa - nie każdych, a tylko normujących obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Art. 34 ust. 1 u.p.p. wyraźnie ograniczył prawo przedsiębiorcy do wnioskowania o indywidualną interpretację tylko do przepisów określonych powołanym przepisem. Z kolei stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.). Według organu odwoławczego w przytoczonej wyżej regulacji zawarto dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Odmowa wszczęcia postępowania na tej podstawie jest możliwa wówczas, gdy wnioskodawca nie posiada zdolności prawnej lub nie ma interesu prawnego w sprawie (nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.) oraz ustalenie tej kwestii jest oczywiste i nie wymaga złożonego procesu wykładni. Za orzecznictwem sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania powinno ograniczać się do sytuacji, w której żądanie takie zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, przy czym stwierdzenie tej okoliczności powinno być na tyle proste, że nie powinno wymagać prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub złożonego procesu wykładni przepisów prawa materialnego. Zatem odmowa wszczęcia postępowania powinna być ograniczona do przypadków, gdy brak przymiotu strony wynika z samego podania wnioskodawcy bądź gdy ustalenie tego może być dokonane w drodze prostych czynności wyjaśniających organu administracji. Natomiast drugą przesłanką, jest istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia i nie zawarł nawet przykładowego katalogu tego rodzaju przyczyn. Na tym tle w orzecznictwie i w doktrynie wypracowany został pogląd, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Podkreśla się, że zastosowanie przedmiotowego przepisu może mieć miejsce na wstępnym etapie badania wniosku, tj. gdy nie trzeba prowadzić postępowania wyjaśniającego po to, aby stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania z przyczyn formalnych. Jako "inną uzasadnioną przyczynę" nakazującą odmowę wszczęcia postępowania wskazuje się ponadto brak w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Organ II instancji ustalił na podstawie akt sprawy, że strony zwróciły się o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 34 ust. 2 u.p.p. o stwierdzenie stanu faktycznego przez wyjaśnienie w formie decyzji, że budynek strony znajdujący się na działce nr [...], obręb [...] m. K. ([...]) posiada 9 kondygnacji nadziemnych (parter + 8 pięter) oraz posiada 2 kondygnację podziemne). Zestawiając treść przepisu art. 34 ust. 1 u.p.p. z powyższym wnioskiem stron Kolegium stwierdziło, że żądanie przedstawione we wniosku nie mieści się w dyspozycji art. 34 ust. 1 u.p.p., ponieważ przepisy dot. kondygnacji w budynku, czy też parametrów budynków, nie niosą za sobą obowiązku uiszczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składki na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż daninami publicznymi są: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm.). Zdaniem Kolegium wniosek stron nie dotyczy daniny publicznej w ww. rozumieniu, a nadto nie dotyczy oczywiście składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Według organu II instancji prawidłowo organ I instancji uznał, że zagadnienie, którego interpretacja była przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, tj. ilość kondygnacji w budynku, nie mieści się w definicji pojęć - "danina publiczna" i "składki na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne", a zatem nie podlega interpretacji w trybie przepisów u.p.p. Brak więc było materialnoprawnej podstawy do wydania rozstrzygnięcia na podstawie wniosku stron, co skutkowało koniecznością odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn na podstawie art. 61a k.p.a. Pismem z 15 stycznia 2025 r. M. P. i M. P.1, złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. postanowienie organu odwoławczego, zarzucając mu: błędną wykładnię i niezrozumienie odrębności prawa wynikającego z art. 34 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, przez przyjęcie i uznanie przez SKO, "zagmatwania sprawy narzuconego w Organie PMK", w wyniku czego SKO zmieniło swoje poprzednie rozstrzygnięcie z 13.12.2024 r., na rozstrzygnięcie z 31.12.2024 r., wobec tego samego stanu faktycznego - budynku Strony; błędnie uznanie przez SKO w postanowieniu z 31 grudnia 2024 r., wbrew woli Strony, że zgodnie z art. 61a k.p.a. Strona nie jest stroną wniosku - czemu zaprzeczają, wobec znaczenia art. 61a § 1 k.p.a. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, polegające na dokonaniu samowolnej zamiany podstawy prawnej z art. 34 ust. 2 u.p.p. na art. 61 k.p.a.; błędne przyjęcie w SKO, że podstawa prawna wniosku Strony z 4 października 2024 r. wynika z art. 61 k.p.a. - do czego dąży Organ pierwszej instancji, co pozostaje w sprzeczności do woli Strony wyrażonym we wskazanym wniosku - u podstawy jest art. 34 ust. 2 u.p.p.; podstawa prawna wniosku Strony wynika z art. 34 ust. 2 u.p.p., co jednoznacznie wynika z wniosku Strony z 4 października 2024 r. i pozostaje w sprzeczności do "chwiejnej decyzyjności" SKO, które "nagina swoje rozstrzygnięcia do woli" PMK; naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. wobec Strony przez "GGK"; wprowadzanie Strony w błąd w celu wykorzystania tego błędu wynikającego z nieznajomości prawa, przeciwko Stronie, przez zajmowanie w prowadzonym postępowaniu "pozycji przeciwnika Strony"; naruszenie art. 63 k.p.a. w postępowaniu, przez niewyjaśnienie woli Strony, by jej czynność procesowa - podanie o wszczęcie postępowania, spowodowało skutek prawny, co wynika z błędnego dotychczasowego postępowania; naruszenie art. 12 k.p.a. w postępowaniu SKO i organu pierwszej instancji, gdzie Organy zobowiązane są działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie, co w rzeczywistości pozostaje w sprzeczności z prawem w obecnym postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżące wniosły o: uchylenie postanowienia Kolegium z 31 grudnia 2024 r., nr SKO.4101.2600.2024, oraz postanowienia organu I instancji z 20 grudnia 2024 r.; "przywrócenie" postanowienia Kolegium z 13 grudnia 2024 r. oraz wyznaczenie przez Sąd terminu załatwienia wniosku Strony z 4 października 2024 r. przez organ I instancji; prowadzenie postępowania w WSA bez udziału Strony; obciążenie SKO K. kosztami procesu. W uzasadnieni skargi skarżące wyjaśniły, że Kolegium wydało postanowienie z 13 grudnia 2024 r. (nr SKO.4101.2419.2024 – dopisek WSA), rozpoznające ich ponaglenie w sprawie bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 4 października 2024 r. o interpretację indywidualną stanu faktycznego, w którym nakazało organowi I instancji wydanie decyzji do 31 rudnia 2024 r. Skarżące uznały postanowienie Kolegium z 13 grudnia 2024 r. za właściwe co do rozstrzygnięcia w sprawie, którego wytycznych organ I instancji nie uwzględnił w postanowieniu z 20 grudnia 2024 r. Ponadto, zdaniem skarżących, Kolegium 31 grudnia 2024 r. wydało postanowienie, w którym zmieniło swoje poprzednie postanowienie z 13 grudnia 2024 r., przy takim samym stanie faktycznym sprawy. Zdaniem skarżących, skoro organ administracji publicznej nie jest władny we własnym zakresie zmienić kwalifikacji żądania strony, gdyż mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie, to w sprawie nie była dopuszczalna zmiana przez orzekający organ podstawy prawnej, którą powołano we wniosku tj. z art. 34 ust. 2 u.p.p., na art. 61a k.p.a. Skarżące uważają, że w zaskarżonym postanowieniu Kolegium nie wykazało uzasadnionych przyczyn dla których postępowanie z ich wniosku nie może być wszczęte, a obowiązujące prawo zobowiązuje organ I instancji do prowadzenia stosownej ewidencji ilości kondygnacji budynków położonych na terenie Gminy. Skarżące wnosiły o interpretację indywidualną w zakresie ilości kondygnacji istniejących w należącym do nich budynku i wobec, ich zdaniem, stwierdzonych/istniejących rozbieżności pomiędzy stanem rzeczywistym w budynku a dokumentacją prowadzoną przez organ I instancji, który to organ, odpowiada za prawidłowe prowadzenie tej dokumentacji, powinno być to wyjaśnione w decyzji wydanej w trybie art. 34 ust. 2 u.p.p. Według skarżących, skoro w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym ich wnioskiem z 4 października 2024 r. nie uzyskały rozstrzygnięcia w formie decyzji, tym samym zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 12 k.p.a. i art. 63 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, w ocenie Sądu rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 grudnia 2024 r., którym Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z 20 grudnia 2024 r. i tylko ten akt podlegał kontroli Sądu. Poza nią pozostawało postanowienie tego organu z 13 grudnia 2024 r., wydane na skutek ponaglenia Strony oraz to w jaki sposób wykonano punkt 4 postanowienia z 13 grudnia 2024 r., dotyczący zarządzonego wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych zaistniałej bezczynności. W nawiązaniu do argumentacji skargi podkreślić należy, że Sąd nie oceniał kwestii związanych ze stwierdzoną w postanowieniu z 13 grudnia 2024 r. bezczynnością organu I instancji, ale to czy skarżące mogły skutecznie domagać się od organu wydania interpretacji indywidualnej "stanu faktycznego" w zakresie stwierdzenia faktycznej ilości kondygnacji w budynku skarżących. W tym zakresie stwierdzić należało, że podstawę prawną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w badanej sprawie stanowił art. 61a § 2 K.p.a., zgodnie z którym: "§ 1. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2).". W myśl wskazanego w tym przepisie art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei z wymienionego we wniosku skarżących art. 34 u.p.p. normującego wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że: 1. Przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). 2. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. 3. Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. 4. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zawiera także: 1) firmę przedsiębiorcy; 2) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 3) adres do korespondencji, w przypadku, gdy jest on inny niż adres siedziby albo adres zamieszkania przedsiębiorcy. 5. Udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. 6. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł. Opłatę wnosi się w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. 7. Jeżeli wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, 3, 4 lub 6, wzywa się przedsiębiorcę do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Jeżeli braki nie zostaną usunięte w tym terminie, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. W sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. 8. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych zaistniałych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. 9. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi odpowiednio dochód budżetu państwa, Narodowego Funduszu Zdrowia albo jednostki samorządu terytorialnego. 10. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku: 1) wycofania wniosku przed jego rozpatrzeniem - w całości; 2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, przed rozpatrzeniem wniosku - w odpowiedniej części; 3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części; 4) pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia - w całości. 11. Zwrot nienależnej opłaty za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. 12. Interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu do organu lub państwowej jednostki organizacyjnej kompletnego i opłaconego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przepisy działu II rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się. 13. W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej interpretację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa w ust. 12, jeżeli zawiadomienie, o którym mowa w art. 64 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zostało przesłane przed upływem tego terminu. 14. Właściwy do wydania interpretacji indywidualnej organ lub właściwa państwowa jednostka organizacyjna na wniosek przedsiębiorcy przekazuje mu, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, informacje o dacie wydania interpretacji indywidualnej oraz o zawartej w niej ocenie jego stanowiska, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu wydania interpretacji indywidualnej. 15. Właściwy organ i właściwa państwowa jednostka organizacyjna niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ albo państwowej jednostki organizacyjnej, interpretacje indywidualne, po usunięciu danych identyfikujących przedsiębiorcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji indywidualnej. W przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności interpretacji indywidualnej właściwy organ albo właściwa państwowa jednostka organizacyjna niezwłocznie usuwa interpretację indywidualną z Biuletynu Informacji Publicznej, z zamieszczeniem adnotacji o przyczynie usunięcia. W przypadku zmiany interpretacji indywidualnej właściwy organ albo właściwa państwowa jednostka organizacyjna niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej zmienioną interpretację indywidualną, z zamieszczeniem adnotacji o przyczynie zmiany. 16. Do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. 17. Zasady i tryb udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760). Jak wynika z przywołanego wyżej art. 34 ust. 1 u.p.p. warunkiem wstępnym udzielenia omawianej interpretacji jest ustalenie, że wniosek przedsiębiorcy, złożony w jego indywidualnej sprawie, dotyczy zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. W niniejszej sprawie należało w konsekwencji ustalić, czy ze wskazanych przez skarżące przepisów wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej. Na wstępie podkreślić należy, że w przepisach u.p.p. ustawodawca nie wyjaśnił znaczenia pojęcia "danina publiczna". Pojęcie to zostało natomiast zdefiniowane w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. Daniny publiczne to: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw. Cechami danin publicznych są przede wszystkim: przymusowość, bezzwrotność, oparcie obowiązku ich ponoszenia o przepisy ustawowe. Daniny publiczne są ustanawiane jednostronnie przez właściwe organy państwa wyposażone we władztwo publiczne (por. Z. Ofiarski [w:] Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, Warszawa 2019). W literaturze podnosi się, że warunkiem sine qua non określenia danego świadczenia pieniężnego mianem daniny jest wykazanie, że sprzyja ono realizacji przez państwo celów publicznych oraz określenie związku między ustanowieniem daniny a dążeniem do uzyskiwania wpływów budżetowych, które są konieczne dla prawidłowego funkcjonowania organów władzy publicznej (por. A. Krzywoń, Podatki i inne daniny publiczne – podstawowe pojęcia konstytucyjne, ZNSA z 2011 r., zeszyt nr 2, s. 47-58). Podstawową funkcją realizowaną przez daniny publiczne jest zatem funkcja fiskalna, gdyż ich celem jest dostarczanie państwu środków niezbędnych do realizacji zadań publicznych. Przyjęcie takiego rozumienia pojęcia "danina publiczna" oznacza, że nie obejmuje ono wszelkich kar pieniężnych i grzywien, których cele i funkcje są inne. Wpływy z kar pieniężnych są środkami publicznymi, stanowiącymi dochody publiczne, lecz nie ma uzasadnionych podstaw do zaliczenia ich do kategorii danin publicznych (por. wyroki NSA z dnia: 22 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 991/19; 3 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2297/21, 8 kwietnia 2025 III OSK 2787/24). Mając na względzie powyższe należy uznać, że Kolegium trafnie uznało, że żądanie przedstawione we wniosku nie mieści się w dyspozycji art. 34 ust. 1 u.p.p., ponieważ przepisy dot. kondygnacji w budynku, czy też parametrów budynków, nie niosą za sobą obowiązku uiszczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składki na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. Zresztą same skarżące wskazują w skardze, że oczekiwały: "powołania komisji", "sporządzenia protokołu", "wydania interpretacji", "zamknięcia tematu lokalnie" i "naprawiania błędu w dokumentacji". Tego rodzaju działanie nie daje się zakwalifikować jako podlegające rozpatrzeniu w trybie przywołanych wyżej przepisów bowiem nie daje się powiązać obowiązkiem świadczenia daniny publicznej czy składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. Stwierdzenie powyższego uzasadniało zastosowanie przez organ art. 61a § 1 k.p.a. i w konsekwencji wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Całkowicie chybionym jest także zarzut skarżących jakoby SKO w K. zmieniło swoje poprzednie postanowienie z 13 grudnia 2024 r. W postanowieniu z 13 grudnia 2024 r. organ odwoławczy po rozpatrzeniu ponaglenia stwierdził bezczynność organu I instancji i wyznaczył termin załatwienia sprawy do 31 grudnia 2024 r. Natomiast kwestionowanym aktualnie postanowieniem z 20 grudnia 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania organ I instancji wykonał obowiązek nałożony przez organu odwoławczy bowiem wydał stosowny akt administracyjny. Wydane przez organ I instancji postanowienie zakończyło wstępny etap weryfikacji wniosku skarżących w zakresie istnienia podstaw do wszczęcia postępowania na podstawie pisma z 4 października 2024 r. Tym samym rozstrzygnięcie organu odwoławczego z 31 grudnia 2024 r., potwierdziło jedynie prawidłowość odmowy wszczęcia postępowania, w toku którego miałaby być wydana "indywidualna interpretacja stanu faktycznego" nie zaś przewidziana w art. 34 u.p.p. interpretacja indywidualna mająca za przedmiot wyjaśnienie zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w indywidualnej sprawie Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.