II SA/Sz 1160/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. K.K. – jako opiekun programu usamodzielnienia siostrzeńca M. T. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w części dotyczącej daty uchylenia decyzji z dnia [...] r. – decyzję z dnia [...] r. i orzekło o uchyleniu decyzji z dnia [...] r. od [...] r., a w pozostałej części decyzję organu I instancji z dnia [...] r. utrzymało w mocy. W skardze K. K. wniosła o utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] r., nr [...] przyznającej M. T. pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Skarga podlega odrzuceniu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi – art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Nadto ustawa prawa strony przyznaje także innym uczestnikom postępowania, tj. osobom, które nie wniosły skargi, ale brały udział w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego, a także określonym w przepisach osobom i organizacjom społecznym, dopuszczonym do udziału w postępowaniu przez Sąd ( art. 33 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Rozpoznawana sprawa dotyczy przyznania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki dla M. T.. Regulacja prawna w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie zawarta została w ustawie z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnianie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej osoba, która osiągnęła pełnoletność w rodzinie zastępczej zostaje objęta m.in. pomocą pieniężną na usamodzielnianie oraz kontynuowanie nauki. Warunkiem przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i kontynuowanie nauki jest m.in. złożenie przez osobę usamodzielnianą wniosku o przyznanie pomocy ( § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia). Zadania opiekuna usamodzielniana reguluje § 9 ww. rozporządzenia. Po osiągnięciu pełnoletności, jedynie osoba usamodzielniania jest uprawniona do złożenia wniosku inicjującego stosowne postępowanie administracyjne. Tak więc jedynie ta osoba może być stroną postępowania. W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że podmiotem uprawnionym do ubiegania się o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki jest M. T. – jako osoba usamodzielniana. Tym samym brak było uprawnień do występowania w charakterze strony K. K.będącej opiekunem osoby usamodzielnianej. Na gruncie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności (...) – art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. W tym przypadku skarga mogłaby zostać wniesiona jedynie przez samego uprawnionego do ubiegania się o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki, tj. M. T.. Tymczasem skargę złożyła K. K., której nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Wobec powyższego należało uznać, że skarga wniesiona została przez podmiot nie będący stroną, a więc pozbawiony legitymacji do jej wniesienia, co powoduje niedopuszczalność skargi. Powyższe stanowi podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.