II SA/Sz 1162/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. B., reprezentowany przez adwokat K. S.-P., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że ze względu na duże rozbieżności orzecznicze w sprawach o zbliżonym stanie faktycznym oraz ze względu na dalsze oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kwestii możliwości stosowania przez sądy art. 6 i 14 ustawy o grach hazardowych wysoce prawdopodobnym jest, że nałożona na skarżącą grzywna zostanie uchylona. Jej wyegzekwowanie przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie spowoduje, że skarżący zostanie pozbawiony majątku o znacznej wartości i to po jego stronie będzie następnie leżało żądanie zwrotu odpowiedniej sumy od organów państwa. Zanim to jednak nastąpi, z pewnością upłynie dłuższy okres czasu, co narazi skarżącego na znaczną szkodę. Nadto strona podkreśliła, że przeciwko niej toczy się kilka tożsamych postępowań o zapłatę kary pieniężnej z ustawy hazardowej, zaś odwrócenie skutków decyzji organów wiązać się będzie z nakładem (zarówno finansowym jak i czasowym) nielicującym z zamierzonym efektem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają sąd do zasadności wniosku. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie żądania, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie decyzji będącej przedmiotem wniosku mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych konkretnych okoliczności, które pozwalałyby na stwierdzenie, że uiszczenie kary pieniężnej przez skarżącego może wyrządzić znaczną szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji finansowej, majątkowej, ekonomicznej oraz rodzinnej strony, w tym: o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Tymczasem skarżący takich pełnych informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawił, co powoduje, że nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Nie mogła odnieść zamierzonego wnioskiem skutku informacja, że wobec strony toczy się obecnie kilka postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej, skoro strona nie wykazała ani ich wysokości ani tego, jaka jest rzeczywista jej sytuacja finansowa i majątkowa. A samo przekonanie strony, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest niewystarczające do uwzględnienia zgłoszonego żądania. Również oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej czy rozbieżności w orzecznictwie, nie stanowi o wypełnieniu obowiązku konkretyzacji podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć należy, że przy rozpatrywaniu wniosku, Sąd nie bierze pod uwagę merytorycznych zarzutów dotyczącej zaskarżonej decyzji, albowiem przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący oparł swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, aby konieczność zapłaty orzeczonej kary, mogła spowodować skutki stanowiące podstawę udzielenia ochrony tymczasowej. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.