II SA/Sz 1163/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oddala skargę P.W. – właściciel działki nr [...] przy ul. S.S. w [...] – wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta [...] o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości będącej własnością Gminy Miasta [...] a pozostającą w wieczystym użytkowaniu A.W., stanowiącej działkę nr [...], o pow. 480 m2 , położoną w [...] przy ul. [...], na dwie działki: Nr [...] o pow. 242 m2 i [...] o pow. 241 m2. Wnioskodawca zarzucił, że powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów: art. 93 ust. 3, art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, oraz § 6 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu, a także § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. P.W. wskazał, że nie został zawiadomiony o przyjęciu granic działki i nie uczestniczył w sporządzeniu protokołu, co stanowi naruszenie § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości /..../. Wydzielona działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej, przy podziale nie wydzielono drogi wewnętrznej, co narusza art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto wskazał, że w decyzji zatwierdzającej podział nie zamieszczono również warunku ustanowienia służebności drogowej przy zbywaniu działek wydzielonych, co narusza art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami i § 8 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998r. Wnioskodawca podniósł ponadto, że na skutek dokonanego podziału działki, granica wydzielonych działek przebiega po ścianie budynku posadowionego obecnie na działce nr [...], odległość ta jest mniejsza niż 4 m, co jest sprzeczne z § 12 ust.4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w z dnia 14 grudnia 1994r. sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do wydzielonej działki Nr [...] nie ma żadnej możliwości dojazdu, gdyż istniejący ciąg pieszo – jezdny /działka Nr [...] / stanowi jedynie dojazd do działki wnioskodawcy Nr [...]. Ciąg ten nie może być wykorzystywany na dojazd do innych działek, ponieważ działka o nr [...] ogrodzona jest ponad 2 metrowym płotem od ciągu pieszo-jezdnego, działka Nr [...] ma szerokość 3,8 m, a zgodnie z § 14 ust.1 powyższego rozporządzenia dopuszczalne są ciągi pieszo-jezdne o szerokości nie mniejszej niż 5 m. P.W. wskazał też, że podział przedmiotowej działki o nr [...] na dwie działki ma jedynie fikcyjny charakter. Działka ta nie może mieć przeznaczenia na cele inwestycyjne, gdyż znajduje się na terenie dla którego funkcją dominującą jest mieszkalnictwo. Dokonany podział może zakłócić wnioskodawcy możliwość korzystania z jego nieruchomości wykorzystywanej jako działka mieszkalna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., [...], na podstawie art. 157 § 2 i 3, w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku P.W.- odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położoną w [...] przy ul. [...], Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że organ nadzoru, do którego wpłynęło żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji bada, czy nie występuje przeszkoda przedmiotowa lub podmiotowa, uniemożliwiająca wszczęcie i prowadzenie takiego postępowania. Organ bada więc, czy wniosek pochodzi od strony. Zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeżeli żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wniesione zostało przez podmiot któremu nie przysługuje przymiot strony, organ jest obowiązany na podstawie art. 157 § 3 kpa wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W dalszej części uzasadnienia Kolegium podniosło, że w przedmiotowej sprawie podział nieruchomości został dokonany na wniosek użytkowników wieczystych. P.W. nie był stroną tego postępowania. W dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości obowiązywały przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości, której przepis art. 10 odsyłał przy podziale nieruchomości do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie określał podmiotów uprawionych do złożenia wniosku o podział nieruchomości, dlatego kwestię kto jest stroną postępowania podziałowego należy odnieść do art. 28 Kpa. Zgodnie z art. 28 Kpa., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kolegium wskazało, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy tyle, co wskazać przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Interes prawny musi być osobisty (własny, indywidualny), a zaspokojenie interesu może nastąpić tylko przez wydanie decyzji. W ocenie Kolegium, stroną postępowania podziałowego jest niewątpliwie właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości, gdyż te podmioty są władne dysponować swą nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, mają więc interes prawny, aby żądać czynności organu. Natomiast stronami tego postępowania nie są właściciele nieruchomości przylegających bezpośrednio do innej nieruchomości, w odniesieniu do której na wniosek jej właściciela /użytkownika wieczystego/ wszczęte zostało postępowanie administracyjne o podział /por. wyrok NSA z dnia 28 października 1997r., ONSA 1997/4/180, wyrok NSA z dnia 22 października 1998r. I SA 500/98, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1999r. I SA 1608/98/. W tych okolicznościach Kolegium stwierdziło, że z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położoną przy ul. [...] w [...], wystąpiła osoba nie będąca stroną. Dlatego na podstawie art. 157 § 3 Kpa, Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ orzekający wyjaśnił, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji powoduje, że Kolegium w tym postępowaniu nie rozpatrywało zarzutów podniesionych we wniosku oraz, że w ocenie Kolegium brak jest również podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. P.W. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł o uchylenie decyzji zarzucając obrazę art. 28 Kpa przez przyjęcie, że nie posiada interesu prawnego, zatem że nie może być stroną postępowania, gdy w rzeczywistości ma interes prawny i faktyczny by żądać stwierdzenia nieważności. Skarżący podniósł, że treścią pojęcia "interes prawny", który warunkuje możliwość bycia stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa jest prawo podmiotowe rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym. Cechami tego "interesu" jest to, że jest on konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego /wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000r., I SA 1019/99 – Lex nr 78926/. Skarżący posiada interes prawny znajdujący oparcie w art. 93 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten stanowi, że podział nieruchomości nie jest możliwy, o ile powstałe w wyniku podziału nieruchomości nie będą miały dostępu do drogi publicznej. Brak takiego dostępu może skutkować koniecznością ustanowienia służebności drogi koniecznej przez nieruchomości wnioskodawcy. Ponadto kwestionowany podział skutkował wydzieleniem działki przeznaczonej na cele inwestycyjne. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny /wyrok z dnia 25 października 1999r., IV SA 1714/97/ właściciel nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być prowadzona działalność gospodarcza zagrażająca jego dobru osobistemu lub majątkowemu ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w związku z art. 28 i art. 157 § 2 i 3 Kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku P.W. - utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r., [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położoną w [...] przy ul. [...]. Kolegium, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, uznało, że wbrew twierdzeniom strony, jego interes prawny do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział, nie ma oparcia w przepisie art. 93 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten określa obiektywną przesłankę warunkującą dopuszczalność podziału nieruchomości – dostępność do drogi publicznej projektowanych do wydzielenia działek, a nadto nie obowiązywał w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Podobnie nie obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzenia i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu. W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium podtrzymało argumenty i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu poprzedniej swojej decyzji. Odnosząc się do przywołanego przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 25 października 1999r. Kolegium wskazało, że stanowisko to nie ma odniesienia do przedmiotowej sprawy, gdyż dotyczy innego postępowania administracyjnego tj. postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] P. W. zarzucił naruszenie art. 28 Kpa polegające na błędnej wykładni opartej na niezasadnym ustaleniu, że skarżącego nie można uznać za stroną postępowania, ponieważ jako właściciel nieruchomości sąsiadującej nie ma on interesu prawnego w rozstrzyganiu decyzji o zatwierdzeniu planu podziału, która została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa pomimo, iż niewątpliwym jest, że skutki decyzji stwierdzenia nieważności będą dotyczyć jego obowiązków i interesu prawnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wskazanie organowi rozpatrującemu ponownie wniosek, wydanie orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł , że rozumowanie organu oparte jest na błędnych założeniach. Po pierwsze, uznanie interesu prawnego skarżącego, a tym samym przyznanie przymiotu strony postępowania, wynika przede wszystkim z faktu, że niewątpliwym jest, iż stwierdzenie nieważności decyzji poprzez wyeliminowanie szczegółowo opisanych we wniosku z [...] r. rażących naruszeń wymogów wynikających z przepisów prawa, w szczególności braku dostępu do drogi publicznej, usytuowania ściany budynku na granicy działki oraz ustalenia przeznaczenia działki na cele inwestycyjne, wywoła niewątpliwie skutki w zakresie praw skarżącego przysługujących mu jako właścicielowi nieruchomości sąsiadującej. Koncepcja taka znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 12 stycznia 1994r. [...], gdzie wyrażony został wprost pogląd, że ..." stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji ". Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989r. /IVSA 1254/88, nie publ. komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Borkowski t.3A Wyd. CH BECK/ do art. 28 Kpa, stwierdzone zostało, że ... " stroną jest ten podmiot, którego interes prawny podlega konkretyzacji w toku postępowania". Skarżący podniósł ponadto, że istnienie po jego stronie interesu prawnego wywodzić również należy odwołując się do akcentowanego w zaskarżonej decyzji kryterium zgodności decyzji podziałowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że ustawodawca w obowiązującej w dacie decyzji o podziale ustawie z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ przewidział przez każdą osobę prawo kwestionowania proponowanych w projekcie planu ustaleń przez wnoszenie zarzutów, których rozpatrzenie przez radę gminy a nawet ewentualnie Sąd administracyjny, uzależniało kontynuowanie procedury uchwalania planu. Dlatego należy przyjmować, że osobom zainteresowanym, których prawa mogą być zagrożone poprzez działania podejmowane po wprowadzeniu planu, przysługuje uprawnienie badania czy czynności lub orzeczenia organów administracji są podejmowane zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosi się to przede wszystkim do procedury dokonywania podziału nieruchomości, w którym powinni uczestniczyć właściciele nieruchomości sąsiednich z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo naruszeń prawa swobodnego korzystania z własnej nieruchomości. W ocenie skarżącego, kwestionowany podział nieruchomości decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] r. został dokonany z rażącym naruszeniem ustaleń planu miejscowego, co potwierdza wypis z planu z dnia [...] r. Skarżący podniósł, że w orzecznictwie i doktrynie powszechnie akceptowane jest uprawnienie właścicieli nieruchomości sąsiadujących do uczestniczenia w procedurze wydania opinii czy zezwoleń w przypadkach postępowań administracyjnych dotyczących szeroko pojmowanego korzystania z nieruchomości /vide uchwała składu 5 Sędziów NSA z dnia 4 grudnia 1995r., VI SA 20/95, Monitor Prawny 1996/11 str. 424, wyrok NSA z 21 grudnia 2001r. II SA/Ka 693/2000 LEX POLONICA MAXIMA 2005/. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi, Kolegium podniosło, że legitymacja skarżącego do żądania stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej nie ma zasadzenia w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tej ustawy określają uczestników postępowania planistycznego, natomiast nie określają stron postępowania przy podziałach nieruchomości. Skarżący w dalszym ciągu nie wykazał, w jaki sposób kwestionowana decyzja podziałowa dotyka i jakich praw lub obowiązków skarżącego. W szczególności w sytuacji, gdy wydzielona działka Nr [...], jak też działka skarżącego posiada dostęp do dogi publicznej przez działkę nr [...]. Prawo budowlane dopuszcza zabudowę na granicy działki, przeznaczenie nieruchomości wynika z ustaleń planu miejscowego, a nie z decyzji o podziale. Kwestionowany podział nieruchomości w żaden sposób nie ograniczył skarżącemu w korzystaniu z własnej nieruchomości. Zatwierdzenie przedmiotowego podziału uniemożliwiło jedynie skarżącemu odkupienie od gminy działki nr [...] /powstałej z późniejszego podziału działki Nr [...], o który to wykup skarżący starał się. Skarżący ma zatem interes faktyczny w dochodzeniu stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ według kryterium zgodności z prawem nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że akt ten narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji w niniejszej sprawie było zagadnienie procesowe dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, z tej przyczyny, że wniosek o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności został złożony przez podmiot nie będący stroną w rozumieniu art. 28 kpa. Dlatego Sąd nie badał w niniejszej sprawie zgodności z prawem ostatecznej decyzji o podziale nieruchomości, wydanej przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., zarzuty skargi w tym zakresie pozostawiając bez rozpatrzenia. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 157 § 3 kpa, w związku z art. 28 kpa. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 Kpa następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a w przekonaniu organu nie m podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu /por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 19995r. Nr III SA 182/95, ONSA 1996/4/167 oraz wyrok NSA z dnia 19 marca 1997r., III SA 1802/95 niepubl./. W rozpatrywanej sprawie Kolegium uznało, że skarżący nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Przepis ten stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest powszechnie rozumiany jako wywodząca się z konkretnych przepisów prawa materialnego instytucja o charakterze obiektywnym, nabierająca cech uprawnienia lub obowiązku; twierdzi się, że jest to publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu, jego cechami jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie. Interes prawny przeciwstawiany jest interesowi faktycznemu, który nie stwarza uprawnień zastrzeżonych dla tego pierwszego pojęcia. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, skarżący wykazał istnienie tylko interesu faktycznego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w [...] przy ul. [...], natomiast nie wykazał, aby istniała norma prawa materialnego pozwalająca na skonkretyzowanie tego interesu faktycznego, możliwego do realizacji w drodze niniejszego postępowania. W sprawie jest bezsporne, że skarżący jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio przylegającej do nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] będącej przedmiotem podziału. Podstawą prawną decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] był przepis art. 10 ust.1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. z 1991r. Nr 30, poz. 127 ze zm./ zgodnie z którym, podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten ani następne nie określały podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o podział nieruchomości, a zatem należało odnieść się do art. 28 kpa zawierającego definicję strony postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, że wnioskodawcą i stroną takiego postępowania administracyjnego mógł być właściciel lub użytkownik wieczysty, gdyż tylko te podmioty są władne dysponować swą nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, mają więc interes prawny, aby żądać czynności organu. Te podmioty również – jako strony postępowania podziałowego - mogą żądać stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. "Interes prawny", którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, tak jak w niniejszej sprawie dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Skarżący – chociaż oczywiście zainteresowany podziałem ze względów faktycznych – będąc właścicielem nieruchomości sąsiedniej nie miał żadnego tytułu, aby domagać się podziału cudzej nieruchomości, zatem nie może też żądać stwierdzenia nieważności decyzji o podziale cudzej nieruchomości. Przywołane w skardze poglądy wyrażane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż generalnie dotyczą innych stanów prawnych i faktycznych. Sąd w niniejszym składzie podziela co do zasady stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażane w wyroku z dnia 12 stycznia 1994r. w sprawie II SA 2164/22, ONSA 1995/1/32, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności. Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało zajęte na tle stanu faktycznego odmiennego niż w rozpatrywanej sprawie. Sąd uznał za strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji scaleniowej, następców prawnych osób będących uczestnikami postępowania scaleniowego. W stanie faktycznym obecnie rozpatrywanej sprawy nie chodzi o następstwo prawne, bowiem o przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności podziałowej ubiega się właściciel sąsiedniej nieruchomości, która podlegała podziałowi. Oczywiste zatem jest, że wyżej cytowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może mieć zastosowania dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest niewadliwa i prawa nie narusza. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 11270 ze zm./ skargę należało oddalić.