II SA/Sz 1169/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] SA w W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw od zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu ramek podantenowych na stacji bazowej [...] T. na terenie działki nr [...] w T. w gminie P.. Z uzasadnienia decyzji oraz załączonych do akt administracyjnych sprawy wynika, że 27 czerwca 2019 r. [...] SA w W. zgłosiła w Starostwie Powiatowym w [...] zamiar montażu ramek podantenowych na stacji bazowej [...] na terenie działki nr [...] w T. gmina P.. Starosta po dokonaniu analizy zgłoszenia oraz załączników graficznych, które stanowią jego integralną część stwierdził, że zakres robót obejmuje instalację jednej anteny sektorowej pracującej w paśmie 2600/800 MHz (azymut 55o ), zawieszonej na wysokości + 43 m n.p.t. i dwóch anten sektorowych pracujących w paśmie 2600/800 MHz (azymut 170o, 295o) zawieszonych na wysokości 49 m n.p.t., przesunięcie ramki nr 2 pod projektowana antenę sektorową i wspornika nr 1 na wysokości +43 m n.p.t., montaż urządzeń RRU, montaż korytek kablowych, demontaż dwóch ramek oraz instalację dwóch anten radioliniowych zawieszonych na wysokości +46 m n.p.t. Organ I instancji stwierdził. Ze zważywszy na rodzaj i charakter planowanych robót budowlanych oraz prac instalacyjnych, wykracza on poza zakres normy zawartej w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Zwrócił również uwagę, że zgłaszany zakres robót spowoduje zmianę parametrów samego obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej poprzez zwiększenie jej obciążenia oraz zwiększenia emisji wytwarzającej pole elektromagnetyczne. Tym samym fakt montażu anten celem zmiany parametrów użytkowych i technicznych oraz dołączenie nowych anten należy interpretować jako rozbudowę wymagającą pozwolenia na budowę. Od decyzji Starosty [...] odwołał się profesjonalny pełnomocnik SA w W. zarzucając jej naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię skutkująca uznaniem, że inwestycja nie spełnia dyspozycji tych przepisów i wymaga pozwolenia na budowę oraz art. 7 i art.77 k.p.a. poprzez błędy w ustaleniach stanu faktycznego skutkujące nieuzasadnionym stwierdzeniem, że planowana przez odwołującego się inwestycja stanowi przebudowę/ rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wojewoda Z. rozpoznając sprawę przytoczył treść przepisu art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego a następnie wskazał, że w toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. wezwał inwestora do określenia faktycznego zakresu robót objętych zgłoszeniem wskazując, że na podstawie art. 79a k.p.a. nieudzielenie żądanych informacji może skutkować wydaniem decyzji niezgodnie z żądaniem strony. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania pełnomocnikowi strony, faktyczny zakres robót nie został sprecyzowany. Z tego powodu organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie treści zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. Wojewoda stwierdził, że maszt antenowy wraz z zainstalowanymi antenami stanowi jedną funkcjonalną całość techniczno-użytkową. Z tego powodu montaż dodatkowych anten czy urządzeń stanowić będzie rozbudowę lub przebudowę stacji bazowej telefonii komórkowej w każdym przypadku, gdy spowoduje to zmianę parametrów technicznych lub użytkowych istniejącej stacji, a zatem wymagać będzie uzyskania pozwolenia na budowę. Zakresem przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane nie są objęte roboty budowlane obejmujące nie tylko instalowanie nowych urządzeń lecz doinstalowanie już istniejących urządzeń, zmiany w zakresie parametrów technicznych lub użytkowych zamontowanych już urządzeń lub montaż urządzeń we wnętrzu już zainstalowanego urządzenia czy montaż urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne do środowiska albo zwiększające oddziaływanie na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej jako całości techniczno-użytkowej. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, ze zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, do których należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. W toku postępowania inwestor nie wykazał, że montaż dodatkowych anten sektorowych nie powoduje zaliczenia przedsięwzięcia znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, że inwestycja objęta zgłoszeniem nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albowiem nie należy do przypadków wymienionych w art. 29-30 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie profesjonalny pełnomocnik skarżącej. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że prace objęte zgłoszeniem stanowią przebudowę bądź rozbudowę istniejącej stacji bazowej, podczas gdy organy obu instancji nie dokonały w tym zakresie żadnych ustaleń faktycznych. Zarzuty dotyczyły również naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 7 oraz art.29 ust. 2 pkt 14 i 15 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą interpretację skutkującą uznaniem, ze planowane prace nie mieszczą się we wskazanych kategoriach prac zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy planowana inwestycja obejmuje właśnie montaż krat oraz urządzeń antenowych wraz z konstrukcjami wsporczymi na istniejącym obiekcie budowlanym, tj. wieży telekomunikacyjnej. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przy zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności nieprawidłowym i bezzasadnym przyjęciu, że planowane prace należy zakwalifikować jako przebudowę obiektu budowlanego, ewentualnie jego rozbudowę. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniesiona skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 75a. Natomiast uwzględnienie skargi, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez sąd, we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że przy jej podjęciu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającymi jej uchylenie. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest sprzeciw wniesiony przez organ nadzoru architektoniczno-budowlanego w sprawie dokonanego przez skarżąca zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu ramek podantenowych na wskazanej w zgłoszeniu stacji bazowej. Do zgłoszenia złożonego w dniu 27 czerwca 2019 r. skarżąca dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rysunki opisane jako projekt przebudowy stacji bazowej oraz pełnomocnictwo. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Z kolei w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga dokonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na wysokości powyżej 3 metrów. Na obiektach budowlanych. Przepis art. 30 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowawart.32 ust.4 pkt2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Skarżąca do zgłoszenia załączyła projekty przebudowy stacji bazowej, z których wynikało, że zakres robót jest rozbieżny z tym, które obejmowało zgłoszenie. Obejmował mianowicie nie tylko montaż ramek podantenowych ale również montaż m.in. anten sektorowych oraz instalację dwóch anten radioliniowych. Dla zobrazowania zakresu robót do zgłoszenia załączono rysunek obrazujący stan przed zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych oraz po ich wykonaniu. Analiza tychże wskazała, że inwestor zamierza dokonać rozbudowy lub przebudowy stacji bazowej o urządzenia, dla których zgłoszenie jest niewystarczająca formą legalizowania robót budowlanych, które wynikają z części graficznej zgłoszenia. Organ odwoławczy wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w tym zakresie i sprecyzowanie faktycznego zakresu robót w terminie 10 dni od doręczenia wezwania (pismo z dnia 19 sierpnia 2019 r. doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 sierpnia 2019 r. ), jednakże inwestor żadnych wyjaśnień nie złożył. Zauważyć należy, że organ zobowiązał skarżącą do udzielenia informacji w oparciu o przepis art. 79a k.p.a. W świetle tego przepisu, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Ze względu na to, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, winien on wiedzieć, że wezwanie strony do złożenia wyjaśnień na podstawie art. 79a k.p.a. oznacza formalne powiązanie konstrukcji obowiązku przewidzianego w tym przepisie z obowiązkiem ustanowionym w art. 10 § 1 k.p.a., co wyraża się, po pierwsze, poprzez jednoczesną ich realizację w jednym zawiadomieniu kierowanym do strony, a po drugie – poprzez ustanowienie jednolitego terminu do zajęcia przez stronę stanowiska zarówno w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego, jak i informacji organu sformułowanej na podstawie art. 79a k.p.a. Nie można w tej sytuacji uznać za zasadne zarzutów skarżącej, że organ naruszył przepisy postępowania ( art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skutkujące wydaniem decyzji w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Niewykonanie przez skarżącą zobowiązania określonego w piśmie z dnia 19 sierpnia 2019 r. skutkowało rozpoznaniem sprawy w oparciu o złożone zgłoszenie wraz z załącznikami, z którego jednak – wbrew zarzutom skargi- nie wynikało, że roboty budowlane mogą zostać przeprowadzone w oparciu o zgłoszenie. Należy również dodać, że inwestor sam nie orientuje się, jakie roboty budowlane zamierzał wykonać, albowiem przedmiotem zgłoszenia ( pismo z 26 czerwca 2019 r.) uczynił montaż ramek podantenowych, natomiast w skardze zarzuty dotyczą niewłaściwej oceny robót polegających na montażu krat oraz urządzeń antenowych wraz z konstrukcjami wsporczymi. Powyższe czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 3 pkt 7a oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 pkt 14 i 15 Prawa budowlanego, albowiem ocena naruszenia przepisów prawa materialnego byłaby możliwa wobec jednoznacznego sprecyzowania przez inwestora zakresu robót budowlanych. Tymczasem treść zgłoszenia wraz z załącznikami stanowiącymi jego integralną część wskazują, że opisane w zgłoszeniu roboty budowlane nie mogą zostać przeprowadzone w oparciu o zgłoszenie, gdyż ze względu na ich zakres, wynikający z części graficznej (rozbieżnej z treścią wniosku), wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Montaż dodatkowych anten sektorowych i radioliniowych nie mieści się w zakresie robót wymagających jedynie zgłoszenia. W niniejszej sprawie, na co słusznie zwróciły uwagę organy, mamy do czynienia z rozbudową stacji telefonii komórkowej w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Powyższe przepisy ustawy mogą mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zakresem przedmiotowym powyższego przepisu są zatem objęte roboty budowlane obejmujące nie tylko montaż anten sektorowych i radioliniowych. Tego rodzaju zakres prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Dokonując powiązania prawidłowo określonej wersji wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 powołanej ustawy ze stanem faktycznym sprawy, należy przyjąć, że montaż lub wymiana nowych anten przesądzają o tym, że granice zastosowania powyższego przepisu zostały przekroczone. W konsekwencji zasadnie uznano w kontrolowanych decyzjach, że wykonane roboty stanowią rozbudowę istniejącej stacji telefonii komórkowej, albowiem zmianie ulegają charakterystyczne parametry tego obiektu (zob. art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane). Podsumowując, sąd podzielił stanowisko organu II instancji co do kwalifikacji wykonanych robót jako wymagających pozwolenia na budowę i nie uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Przepisy art. 29 ust. 1 pkt 7 i ust. 1 pkt 14 powołanej ustawy nie miały w tej sprawie zastosowania. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.