II SA/Sz 1171/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2014r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 92 ust. 1 i 6 w zw. z art. 22 b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Spółki A. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nakładającą na wyżej wymienioną Spółkę A. kary pieniężne w wysokości po [...] za niezgłoszenie na piśmie w terminie 14 dni od dnia powstania zmian organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym zmiany cennika do zezwolenia : nr [...] [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełnienia wymogów zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym stwierdzono, że przedstawiony cennik obowiązuje dla biletów jednorazowych od dnia [...] dla biletów miesięcznych ważnych od [...] i w następnych miesiącach zgodnie z zarządzeniem Nr [...] Prezesa Zarządu Spółki A. z dnia [...]. Wskazane zarządzenie obowiązuje do wszystkich zezwoleń wydanych dla PKS sp. A. w tym dla zezwolenia nr [...]. W następstwie powyższego, organ I instancji uznał, że strona nie dopełniła obowiązku, o jakim mowa w art. 22 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie powiadamiając organu o zmianie obowiązującego cennika w terminie 14 dni od daty jego wprowadzenia. Organ ocenił jako niewiarygodne twierdzenie strony zawarte w piśmie z dnia 5 czerwca 2013r. o powiadomieniu Starosty o zmianach cennika pismem z dnia 27 lipca 2013r., wobec braku potwierdzenia w systemie ewidencyjnym korespondencji przychodzącej prowadzonej przez Wydział Organizacji i Informacji Starostwa Powiatowego o takowej przesyłce. Odwołaniem z dnia 10 lipca 2013 r., złożonym z dochowaniem przepisanego terminu Spółka A., wniosła o anulowanie nałożonej kary pieniężnej w łącznej kwocie [...], jako bezzasadnej w obliczu powiadomienia Starosty pismem z dnia [...] o zmianie cennika z załączonym doń zarządzeniem Prezesa Zarządu PKS Sp. A. nr [...] z dnia [...] z datą obowiązywania od dnia [...]. Strona skarżąca wskazała, że w dniu 27 lipca 2012r. powołane pismo ( ) nadane zostało na poczcie przesyłką zwykłą. Strona zakwestionowała nadto obowiązek przekazania informacji dotyczących stosowanego cennika bez wniosku organu w tym względzie, powołując przepis § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. (Dz. U. nr 117, poz. 1010), z którego wynika wprost, że powyższe dane są przekazywane wyłącznie na żądanie organu właściwego w sprawach zezwoleń, w terminie 14 dni od daty zgłoszenia żądania. Cennik taki został dodatkowo przedłożony w toku powołanej kontroli. Powyższe, w ocenie skarżącego, dowodzi braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że stosownie do przepisu art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy, którym wedle definicji legalnej z art. 4 pkt 15 jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Wśród tych danych obowiązkowi zgłoszenia podlega zmiana cennika (art. 22 ust. 1 pkt 5). Według ustępu 2 wskazanego przepisu "Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia." Konsekwencją zaniechania w powyższym względzie jest sankcja w postaci kary pieniężnej nakładana na podstawie przepisu art. 93 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] złotych za każde naruszenie, przy czym z mocy przepisu art. 92a ust. 6 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego należy rozumieć według definicji z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz z przepisów szczególnych, które Kolegium wymieniło. W ustalonym stanie faktycznym, w zainteresowaniu organów orzekających pozostają naruszenia wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, a mianowicie naruszenie obowiązku, o jakim mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przejawiające się w braku zawiadomienia organu, który udzielił zezwolenia, w wyznaczonym terminie 14 dni od dnia powstania zmian, o zmianie cennika. Wskazane naruszenie według załącznika Nr 3, do którego odsyła przepis art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym zakwalifikowane zostało w pozycji Ip 2.8., jako niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b, w wymaganym terminie, za które to naruszenie określona została wysokość kary na[...]. Kara pieniężna nakładana w trybie przepisu art. 93 ustawy o transporcie drogowym dotyczy naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a tym podmiotem jest min. przewoźnik drogowy, czyli według art. 4 pkt 15 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Potwierdzeniem uprawnienia do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest licencja (art. 4 pkt 17), a zatem miano przewoźnika drogowego w świetle powyższych uregulowań uzyskuje przedsiębiorca legitymujący się licencją. Konkretyzacja uprawnienia przewoźnika do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego następuje na podstawie zezwolenia, o jakim mowa w art. 4 pkt 18 ustawy o transporcie drogowym. Powyższe jest istotne z punktu widzenia oceny podmiotu zobowiązanego w trybie art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym do wykonania wskazanego tam obowiązku. Nie może ulegać wątpliwości, iż tym podmiotem wypowiedzianym wprost w przepisie jest przewoźnik, w rozumieniu wyżej wyjaśnionym, a zatem podmiot legitymujący się licencją, uprawniony dodatkowo na podstawie zezwolenia na wykonywanie konkretnego rodzaju transportu drogowego, w analizowanym stanie faktycznym, zezwolenia mającego za podstawę art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Tak uprawniony przewoźnik musi zrealizować obowiązek z art. 22b ust. 1 ustawy, a w razie jego niedopełnienia zostanie dotknięty sankcją z art. 92a ust. 1. Stwierdzenie naruszeń związanych z konkretnym zezwoleniem, obliguje organ właściwy według normy kompetencyjnej z art. 93 ustawy o transporcie drogowym do nałożenia kary pieniężnej dotyczącej tego konkretnego zezwolenia. Obowiązek z art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nałożony został na przewoźnika, jako uprawnionego i jednocześnie zobowiązanego z konkretnego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów. W ramach działalności, której zakresem objęte są wszystkie udzielone zezwolenia. Przedsiębiorca podjął akt wewnętrzny - Zarządzenie Nr[...] Prezesa Zarządu Spółki A. z dnia [...] w sprawie ustalenia cen biletów jednorazowych i miesięcznych w komunikacji autobusowej oraz innych ulgowych przejazdów, rozciągające swą moc obowiązującą na wszystkie zezwolenia w zakresie przewozu regularnego, którymi się legitymuje. Konsekwencją powyższego stało się z mocy przepisu art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, powyższej zmiany, jako objętej obowiązkiem zgłoszenia w ramach przepisu art. 22 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym. Wobec stwierdzonego podczas kontroli problemowej Spółki A.., przeprowadzonej w dniu [...] wprowadzenia nowego cennika obowiązującego od [...] oraz ustalenia w toku postępowania, że przedsiębiorca nie zgłosił powyższego faktu właściwemu organowi zasadne stało się nałożenie w trybie przepisu art. 93 ustawy o transporcie drogowym kary pieniężnej w kwocie po [...] zł w odniesieniu do każdego konkretnego zezwolenia. Kolegium nie uwzględniło zarzutu braku podstaw do nałożenia kwestionowanej kary pieniężnej wobec wypełnienia ustawowego obowiązku zawiadomienia organu o zmianie cennika, czemu dowodzić miałaby załączona do akt sprawy kserokopia wypisu z dziennika korespondencyjnego przedsiębiorcy wskazująca w pozycji [...] przesyłkę skierowaną do Starosty , wobec braku jakiegokolwiek uwiarygodnienia tej wysyłki w postaci pieczęci operatora publicznego Poczty Polskiej. Sam fakt dokonania wpisu w dzienniku nie jest tożsamy z jej wysłaniem, a nade wszystko z jej doręczeniem adresatowi. Analizowany przepis wymaga zgłoszenia na piśmie zmiany danych, co wiążę się niewątpliwie z obowiązkiem doręczenie takiego pisma właściwemu organowi. Realizacja obowiązku, z którego naruszeniem wiąże się sankcja administracyjna winna być dokonana ze szczególną starannością, a zatem przy doręczeniu za pośrednictwem poczty, co najmniej przesyłką poleconą, gwarantującą możliwość udowodnienia jej nadania w razie zaginięcia. Twierdzenie skarżącego, jakoby informacja o zmianie cennika została wysłana na adres Starosty nie znajduje wiarygodnego potwierdzenia w materiale dowodowym, a takim, w ocenie Kolegium, nie może być załączona do akt sprawy kserokopia z dziennika korespondencji, jak należy domniemywać, ponieważ brak jest jakiegokolwiek określenia tego dokumentu, bez potwierdzenia przyjęcia przez Pocztę przesyłki zwykłej w tejże książce korespondencji (księdze nadawczej). Nie stanowi nadto podstawy oceny zakresu, jak też realizacji obowiązków dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy wynikających wprost z ustawy powoływany w odwołaniu przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie zakresu danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać na żądanie właściwego organu udzielającego licencji lub zezwolenia (Dz. U. nr 117, poz. 1010), z którego to wynika powinność przedłożenia cennika, na każde wezwanie organu, w jakimkolwiek czasie, nie wiążące się bynajmniej z jego zmianą. Wskazane rozporządzenie wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 83 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, stanowi uszczegółowienie normy wynikającej z art. 83 ust. 1 tej ustawy i zakresem swym nie pochłania przepisu art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który to nakłada obowiązek zgłoszenia przez przewoźnika wyłącznie zmian danych objętych art. 22, w terminie 14 dni od dnia ich powstania, nie uzależniając tego obowiązku od uprzedniego wezwania uprawnionego organu. Nałożona kara pieniężna jest bezwzględną konsekwencją niedopełnienia obowiązku ustawowego, niezależną od winy, nie pozostającą w uznaniu organów administracji w kwestii wysokości. Stwierdzenie samego faktu niedopełnienia obowiązku skutkuje koniecznością jej poniesienia w ściśle określonym rozmiarze. W ustosunkowaniu się do podnoszonych w odwołaniu technicznych utrudnień związanych z przekazaniem informacji o zmianie cennika odnoszącego się do znacznej ilości zezwoleń, Kolegium wskazało, że wystarczające jest zgłoszenie zmiany w jednym piśmie, o ile ich adresatem jest ten sam organ, ze wskazaniem wszystkich zezwoleń, których nowy cennik dotyczy. P K S , Sp. A. wniosło skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczną domagając się jej uchylenia jak również uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania zgodnie z art. 92 e ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podnosząc, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia obowiązków, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Spółka A. podniosła, podobnie jak twierdziła uprzednio w odwołaniu, że pismem z dnia 27 lipca 2012 r. powiadomiła Starostwo Powiatowe o zmianach cen na bilety przesyłając Zarządzenie Prezesa Zarządu PKS sp. nr [...] z dnia [...] z datą obowiązywania od [...]. Pismo przewodnie wraz z tym zarządzeniem zostało przesłane listem zwykłym w dniu [...] ( ). Brak pisma w systemie ewidencji korespondencji przychodzącej Starostwa oznacza, że zginęło ono nie z winy skarżącej. Obecnie przepisy nie nakazują przesyłania korespondencji wyłącznie jako poleconej lub za potwierdzeniem odbioru. Dotychczas pisma wysyłane korespondencją zwykłą docierały bez problemu do adresata- Uznanie za niewiarygodne twierdzenia Spółki A. o wysłaniu przesyłki, a przyjęcie twierdzenia Starostwa o jej niedotarciu jest nierównoprawnym traktowaniu podmiotów przez uznanie jednego zapisu za wiarygodne, a drugiego za niewiarygodny. Ponadto strona skarżąca zarzuciła obrazę art. 92 a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ kara nie powinna przekraczać kary za jedno naruszenie obowiązków. Na poparcie tego stanowiska Spółka A. powołała się na wyrok WSA z dnia 13.02.2013 r. sygn. akt II SA/Go 915/12. W przekonaniu skarżącej obowiązki przewoźnika w sprawie zakresu danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać na żądanie właściwego organu udzielającego zezwolenia określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 117, poz. 1010). Cytując § 5 ust. 1 pkt 1 oraz § 5 ust. 2 tego rozporządzenia, Spółka A. wywiodła że interpretacja przyjmująca, iż wskazany przepis wykonawczy do ustawy o transporcie drogowym dotyczy innego zakresu obowiązków przewoźnika jest nietrafna i niezgodna z brzmieniem art. 83 ust. 1 ustawy, w którym nie ma stwierdzenia, że wskazane w tym przepisie informacje związane są z działalnością transportową, jak sugeruje to Starosta w uzasadnieniu swojej decyzji. Paragraf 5 ust. 1 rozporządzenia uszczegółowia obowiązki przewoźnika w zakresie przekazywania aktualnie obowiązujących cen i taryf. Przyjmując interpretację o obligatoryjnym obowiązku przesyłania cennika trzeba byłoby założyć nieracjonalność działania ustawodawcy, gdyż byłby to martwy przepis, ponieważ odpowiednie organy posiadałyby wymagane informacje w zakresie stosowanych cen. Skarżąca Spółka podkreśliła, że wydane decyzje dotyczą ewentualnego braku jednego, tego samego dla wszystkich zezwoleń dokumentu (cennika). Powołując się na zawarte w uzasadnieniu decyzje Nr [...] stwierdzenie, że wystarczające jest zgłoszenie zmiany w jednym piśmie, o ile ich adresatem jest ten sam organ ze wskazaniem wszystkich zezwoleń, których nowy cennik dotyczy strona skarżąca po raz kolejny podniosła, że cennik przekazała pismem z dnia [...] ( ) oraz w trakcie kontroli w dniu [...] Decyzje wydane przez organ I instancji są wyrazem wielokrotnego karania za to samo niedopełnienie obowiązku, które w żaden sposób nie wpływa na istotę wydanego wcześniej zezwolenia oraz obecnie nie jest wykorzystywane do żadnych celów przez gminę i powiatowe organy samorządowe wydające zezwolenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z zaskarżonej decyzji wynika, że przepisem prawa materialnego, który miał w sprawie zastosowanie jest art. 92 a ust. 1 i 6 w związku z art. 22 b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm.), dalej określonej także u.t.d. Przepis art. 92a ust. 1 stanowi, że "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie". Natomiast w ust. 3 tego artykułu ustawodawca określa w pkt 1 - 5 nieprzekraczalne sumy kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, w zależności od liczby zatrudnionych przez ten podmiot kierowców. Z przepisów tych wynika, że w przypadku stwierdzenia wielości naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, każde z tych naruszeń podlega odrębnej karze pieniężnej. W ust. 2 i 3 wskazanego artykułu ustawodawca przewidział, że suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli (drogowej lub u przedsiębiorcy) nie może przekroczyć określonej kwoty. Z treści wyżej wymienionych norm art. 92 a u.t.d., jak i z pozostałych jego norm nie wynika takie ograniczenie zasad orzekania kary pieniężnej, które dawałoby podstawę, w przypadku zbiegu naruszeń jednorodnych, do stosowania zasady pochłaniania kar jednostkowych prowadzonej do wymierzenia jednej kary pieniężnej za wszystkie naruszenia. Przeciwnie, omawiana regulacja nakłada na organ stosujący art. 92a u.t.d. obowiązek wymierzenia kar jednostkowych za poszczególne naruszenia z tym jednak zastrzeżeniem, że należy baczyć by suma tych kar nie przekroczyła określonej w ustawie kwoty. Wobec treści skargi, która kwestionuje sam fakt istnienia obowiązku, z którego organy obu instancji orzekające w sprawie wyprowadziły stwierdzone naruszenia podlegające karze, a ponadto utrzymuje, że de facto naruszenia nie było i w końcu kwestionuje zasadę orzekania wielości kar przy wielości naruszeń tego samego obowiązku niezbędne jest wyjaśnienie, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji nie było rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 117, poz. 1010), na które strona powołuje się w skardze. Jedną z konsekwencji konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) jest postulat ustawowej określoności czynu zagrożonego karą. Wprawdzie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z deliktem prawa administracyjnego, ale oczywiste jest, że i w tym przypadku, skoro ustawodawca przewidział za naruszenie obowiązku administracyjnego dolegliwość ekonomiczną w postaci kary pieniężnej, to określenie tego obowiązku powinno nastąpić w ustawie, a nie w akcie podstawowym. Dlatego miarodajna dla oceny prawnej zaskarżonej decyzji jest treść ustawy, a nie wskazanego w skardze rozporządzenia, które nota bene dotyczy innej kwestii, co trafnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji. W art. 92 ust. 6 u.t.d. wskazanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji ustawodawca ustanowił, że wykaz naruszeń obowiązków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia zawiera załącznik nr 3 do ustawy. Organ I instancji przypisał skarżącej Spółce A. wielokrotne naruszenie obowiązku określonego w Lp. załącznika Nr[...] do ustawy, to jest: "Nie zgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b, w wymaganym terminie". Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania kwestionującego popełnienie przez stronę tego naruszenia dokonało prawidłowych ustaleń faktycznych oraz trafnej, zgodnej z prawem ich oceny prawnej. Przede wszystkim w opisie naruszenia ustawodawca określił, że zgłoszenie zmiany danych, o których mowa w art. 22b ma nastąpić na piśmie, a przy tym nie ustanowił reguły, że do każdej zmiany danych sporządzone musi być odrębne pismo. Stąd w pełni zasadne było cytowane w skardze stanowisko Kolegium, że w realiach niniejszej sprawy zgłoszenie mogło nastąpić w jednym piśmie. Zastrzec jednak trzeba, że pismo to musiałoby w swej treści zawierać informację o każdej zmianie danych do poszczególnych zezwoleń. Z odesłania do art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika bowiem, że "Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22 nie później niż 14 dni od dnia ich powstania". Dokumenty i informacje jakie należy złożyć do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym określa natomiast art. 22 do którego odsyła art. 22 b ust. 1. W przepisie tym w ust. 1 pkt 5 wymieniony jest cennik. Oznacza to, że ilekroć przedsiębiorca składa wniosek o wydanie wskazanego w tym przepisie zezwolenia, tyle razy ma obowiązek do wniosku dołączyć cennik. Jest to ustawowy wymóg formalny wniosku, bez spełnienia którego wydanie zezwolenia byłoby niedopuszczalne. Z cytowanych wyżej przepisów wynika zatem, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelką zmianę tego cennika, który złożył ubiegając się o to konkretne zezwolenie – w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Można zatem powiedzieć, że obowiązek zgłoszenia określony w art. 22 b ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 5 u.t.d. "idzie za zezwoleniem", czyli nie ilość pism zawierających zgłoszenie, lecz ich treść oraz zachowanie ustawowego terminu zgłoszenia zmiany danych decyduje o wypełnieniu obowiązku. W sprawie niniejszej odpowiedzialność skarżącej Spółki A., jak to już było wskazane wyżej, wynika z deliktu (naruszenia) prawa administracyjnego, co oznacza, że jest to odpowiedzialność zobiektywizowana, niezależna od zawinienia i stopnia winy. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej jest stwierdzenie faktu wystąpienia stanu niezgodnego z prawem. W tej kwestii zaskarżonej decyzji również nie można przypisać niezgodności z prawem. Udowodnienie faktu zgłoszenia zmiany cennika co do każdego z posiadanych przez Spółkę zezwoleń należało do skarżącej, skoro to na niej ciążył obowiązek zgłoszenia. Ocena oferowanego przez Spółkę A. dowodu wypełnienia tego obowiązku nie mogła zatem odbywać się na zasadzie "równości stron" jakiej naruszenie zarzucono w skardze. Ciężar dowodu spoczywał w tej sprawie na Spółce, zaś organ poddał ocenie jej twierdzenia. Zdaniem Sądu ocena ta nie ma charakteru dowolnej w świetle całokształtu ujawnionych okoliczności mających dla niej znaczenie, a wynikających z zebranych w aktach administracyjnych dowodów. Skoro do organu, który udzielił poszczególnych zezwoleń nie dotarła w terminie ustawowym informacja o zmianie cennika dołączonego do wniosku o zezwolenie, to okoliczność, że Spółka A., jak twierdzi, informację tę przesłała listem zwykłym, nie ma znaczenia, dla kwestii administracyjnoprawnej odpowiedzialności za niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 22b ust. 1 ustawy. W tej sytuacji przedłożona w postępowaniu administracyjnym kserokopia dziennika nadania korespondencji niczego nie dowodzi, ponad to, że w poz. [...] dokonano wpisów i skreśleń. W tym stanie sprawy, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić skargę.