II SA/Sz 1184/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi I. J. i J. J. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżących I. J. i J. J. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego o powierzchni zabudowy [...], powierzchni użytkowej [...] (w tym mieszkanie o powierzchni użytkowej [...]) i kubaturze [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz przyłączem kanalizacji sanitarnej w miejscowości R. gm. G., na działce o numerze geodezyjnym [...] w obrębie R. (przyłącze kanalizacji sanitarnej zlokalizowane częściowo w działce nr [...]), na rzecz M. F.. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2016 r. I. J. i J. J., zwrócili się do Starosty [...] o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...]. W uzasadnieniu wskazali, że nie byli powiadomieni o toczącym się postępowaniu, a inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na potwierdzenie swoich twierdzeń przedłożyli postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. (sygn. akt I Ns [...]) stwierdzające zasiedzenie własności części nieruchomości w postaci działki o numerze geodezyjnym [...] położonej w R. gm. G.. Starosta G. postanowieniem z dnia [...] odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawców, postanowieniem z dnia [...] r. uchylił powyższe postanowienie Starosty G. i zwrócił organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji o uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania i wskazanie dokładnej daty oraz okoliczności powzięcia informacji dotyczącej wydania decyzji z dnia [...] r. nr [...] I. J. wskazała, że o numerze i dacie decyzji dowiedziała się w dniu złożenia wniosku o wznowienie postępowania z relacji syna J. J. w czasie gdy podpisywała wniosek, natomiast J. J. dowiedział się o decyzji w dniu [...] r. przy odczytaniu protokołu przez pracowników PINB w G.. W związku z powyższym Starosta [...] przyjął, że przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie i postanowieniem z dnia [...]., na podstawie art. 149 i 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta G., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku I. J. i J. J., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Starosty G. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego o powierzchni zabudowy [...] powierzchni użytkowej [...] i kubaturze [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz przyłączem kanalizacji sanitarnej w miejscowości R. gm. G., na działce o numerze geodezyjnym [...] w obrębie R.. W uzasadnieniu decyzji organ po przytoczeniu treści art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. oraz art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane wskazał, iż w dniu [...] r. przeprowadził rozprawę administracyjną, na którą stawili się: I. J., J. J., M. F. wraz z adwokatem J. K. oraz M. L. i M. L.. Organ wskazał, iż z zeznań świadków wynika, że I. J. i J. J. o fakcie wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę mogli wiedzieć dużo wcześniej, jednakże nie został przedłożony żaden inny dowód potwierdzający tą okoliczność. Ustalając stan faktyczny istniejący na dzień wydania przedmiotowej decyzji organ wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę budynku handlowo - mieszkalnego w miejscowości R. gm. G., na działce o numerze geodezyjnym [...], został złożony w Wydziale Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w G. w dniu [...] r. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono wymagane dokumenty, wymienione w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym projekt budowlany, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tj. działką o numerze geodezyjnym [...] w obrębie R., wskazując, iż tytuł z jakiego ono wynika to umowa dzierżawy z Gminą G.. Wnioskowana inwestycja zlokalizowana była na działce o aktualnym na ówczesny czas, numerze geodezyjnym [...] w obrębie R.. Decyzja Burmistrza G. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. była wydana na rzecz M. F. i określała warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-mieszkalnego na działce nr [...] w R. gm. G.. W czasie wydawania przedmiotowego pozwolenia na budowę, obszar inwestycji obejmował działkę o numerze geodezyjnym [...], na której zaprojektowano budynek handlowo-mieszkalny oraz działkę o numerze geodezyjnym [...], w której znajdowało się przyłącze kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dowód powołany przez I. J. i J. J. w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. sygn. akt I Ns [...] stwierdzającego zasiedzenie własności części nieruchomości położonej w R., Gmina G. stanowiące część działki nr [...], nie istniał w dniu wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę tj. w dniu [...]. Tym samym, zdaniem organu, M. F. w dniu wydania przedmiotowej decyzji posiadała prawo do dysponowania całą nieruchomością, a I. J. i J. J. nie byli właścicielami tej nieruchomości oraz nie przysługiwał im status strony na postawie art. 28 ust. 2 Prawo budowlane, w ówcześnie prowadzonym postępowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji I. J. i J. J. zarzucili organowi naruszenie art. 8, art. 12 § 1, art. 36 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 151 § 1 pkt 1w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Zdaniem skarżących organ I instancji bezprawnie zakwestionował orzeczenie sądu. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. (sygn. akt I Ns [...]) stwierdzającym zasiedzenie własności części nieruchomości działki o numerze geodezyjnym [...], odwołujący stali się współwłaścicielami działki inwestycyjnej z mocą wsteczną, a to oznacza, że posiadali tytuł prawny do omawianej nieruchomości już w momencie wydania decyzji nr [...]. Organ zaś w ogóle nie wspomniał od jakiej daty są oni właścicielami tej działki. W ocenie skarżących, spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W kwestii spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. odwołujący się oświadczyli, że chodziło im o zaistnienie nowej okoliczności w sprawie, a nie nowego dowodu, co organ pominął milczeniem. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania I. J. i J. J. od decyzji Starosty G. z [...] r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w sprawie wznowienia postępowania w całości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że działka inwestycyjna nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym G. w jednostce ewidencyjnej R. na dzień wydania badanej decyzji nr [...] stanowiła w całości własność Gminy G.. Zgodnie z treścią oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor jako tytuł prawny do nieruchomości wskazał umowę dzierżawy. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania byli Gmina G. jako właściciel oraz M. F. jako inwestor. Postanowienie Sądu Rejonowego w G. (sygn. akt I Ns [...]) stwierdzające zasiedzenie części działki nr [...] na rzecz I. J. i J. J. zostało wydane [...] r., a więc po wydaniu decyzji nr [...]. Wojewoda wskazał, że skutki prawne postanowienia stwierdzającego zasiedzenie nieruchomości na gruncie prawa administracyjnego nie zawsze wywołują tak szerokie skutki prawne jak na gruncie prawa cywilnego. Z kolei w kwestii nowego dowodu czy nowej okoliczności, która miałaby istnieć w dniu wydania decyzji, ale była nieznana organowi Wojewoda wyjaśnił, że nawet gdyby uznać, że ową okolicznością jest zasiedzenie nieruchomości wywołujące skutki prawne z mocą wsteczną, to na gruncie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. istotne jest, nie w jakim przedziale czasowym, od kiedy dana okoliczność wywołuje skutki prawne, ale kiedy została stwierdzona. Postanowienie Sądu Rejonowego w G. (sygn. akt I Ns [...]) stwierdzające zasiedzenie nieruchomości niewątpliwie wywołuje skutki prawne z mocą wsteczną, jednakże fakt zasiedzenia stwierdzony został dopiero w momencie wydania tego postanowienia, tj. [...] r. Dopiero od tego momentu można mówić o nowej okoliczności istniejącej w dniu wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podsumowując organ stwierdził, że w niniejszej sprawie ani nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ani z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W tego rodzaju przypadkach, co do zasady organy administracji publicznej obowiązane są odmówić uchylenia decyzji we wznowionym przypadku. Nawet gdyby uznać, że spełniona została któraś z podstaw do wznowienia postępowania, decyzji nr [...] i tak nie można już uchylić ze względu na upłynięcie 5-letniego okresu przedawnienia. W niniejszej sprawie należy uwzględnić fakt, że od momentu doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] r. upłynęło już ponad 10 lat, a przepis art. 146 § 1 K.p.a. w przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. przewiduje 5-letni okres przedawnienia. Upływ tego okresu oznacza, że właściwy do wznowienia postępowania organ traci uprawnienie do wydania merytorycznej decyzji i zobowiązany jest do umorzenia postępowania. Wojewoda jako organ II instancji dostrzegł, iż Starosta G.i błędnie zastosował przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., ponieważ w tej sprawie należało wznowione postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Powyższą decyzję I. J. i J. J. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 8 K.p.a. tj. prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania oraz art. 151 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W skardze wskazali, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. są właścicielami części działki nr [...] od dnia [...]., dlatego przysługiwał im status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] r. wydana została w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, po wznowieniu postępowania na wniosek stron skarżących, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego uregulowana została w art. 145 i nast. K.p.a., a jej celem jest stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość wznowienia postępowania od wystąpienia w sprawie przesłanek pozytywnych oraz braku przesłanki negatywnej. Przesłankami pozytywnymi są rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 K.p.a. podstaw prawnych wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłanką negatywną jest przesłanka terminu - art. 148 § 1 K.p.a. Tryb wznowienia postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 i 2 K.p.a. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, które może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 K.p.a. W oparciu o ten przepis organ może wydać decyzję: 1) odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, art. 145b (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), albo 2) uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i orzec na nowo co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), albo 3) stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 K.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 K.p.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż skarżący w dniu 18 listopada 2016 r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty G. z dnia [...] r. opierając go na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. W dniu [...] r. organ wydał postanowienie o wznowieniu, a następnie we wznowionym postępowaniu zarówno organ I jak II instancji nie stwierdził zaistnienia wskazanych we wniosku przesłanek. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana prawidłowość wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty G. lecz okoliczność zaistnienia powołanych przez skarżących przesłanek wznowienia. Jak wynika z akt sprawy, Starosta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz przyłączem kanalizacji sanitarnej w miejscowości R. gm. G., na działce o numerze geodezyjnym [...] w obrębie R. (przyłącze kanalizacji sanitarnej zlokalizowane częściowo w działce nr [...]), na rzecz M. F.. Z oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że tytuł z jakiego ono wynika to umowa dzierżawy z Gminą G.. Niesporne w sprawie jest, że w dniu 23 października 2008 r. uprawomocniło się postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. (sygn. akt I Ns [...]) stwierdzające zasiedzenie przez J. J. i I. J. własności części nieruchomości w postaci działki o numerze geodezyjnym [...] położonej w R. gm. G. z dniem [...] Zgodnie z art. 172 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Orzeczenie o nabyciu własności przez zasiedzenie ma charakter deklaratoryjny, a nabycie ma charakter pierwotny. Nabycie pierwotne polega na tym, że nabywca nie wywodzi swego prawa od prawa poprzedniego właściciela, lecz nabywa je niezależnie od czyichkolwiek uprawnień, w przeciwieństwie do nabycia pochodnego, które polega na tym, że prawo własności przechodzi z dotychczasowego właściciela na nowego właściciela, czyli prawo pozostaje takie samo, a zmienia się jedynie jego podmiot (umowa sprzedaży, darowizny, zamiany). Akt deklaratoryjny zaś, to akt potwierdzający, stosownie do wymagań prawa, że powstały konkretne fakty wywołujące skutki prawne; nie tworzą one nowych stanów prawnych, lecz jedynie powstałym już sytuacjom nadają określony kształt prawny. Stwierdzenie nabycia przez oznaczoną osobę własności nieruchomości przez zasiedzenie ustala stan prawny, który zaistniał w przeszłości. Postanowienie sądu o stwierdzeniu zasiedzenia ma charakter jedynie deklaratoryjny, co oznacza, że nie tworzy stanu prawnego, lecz jedynie potwierdza jego istnienie. Ma wagę dowodu nabycia prawa własności w drodze zasiedzenia i stanowi podstawę do wpisu prawa własności do księgi wieczystej. Nie budzi wobec powyższego wątpliwości, że skoro skarżący I. J. i J. J. z dniem [...] r. stali się właścicielami nieruchomości o numerze geodezyjnym [...] położonej w R. gm. G., co wynika z prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o zasiedzeniu nieruchomości, to oznacza to, że stan prawny wskazanej nieruchomości w dniu wydania decyzji nr [...] w rzeczywistości był inny niż wynikało to z oświadczenia M. F. o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Powyższe stanowi w realiach rozpoznawanej sprawy nową okoliczność faktyczną istniejącą w dacie wydania decyzji, ale nieznaną wydającemu decyzję organowi, a więc okoliczność, która stanowi przesłankę wznowienia postępowania opisaną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Samo zatem ujawnienie się okoliczności nabycia poprzez zasiedzenie własności działki w okresie poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza powstanie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Dla bytu tak uzasadnionej podstawy wznowienia postępowania nie ma znaczenia, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia zasiedzenia wydane zostało już po dacie zaskarżonej decyzji i skarżący nie wykazali tytułu prawnego do działki o numerze geodezyjnym [...] położonej w R. gm. G. [...] przed wydaniem zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2002 r. sygn. akt IV SA 2515/00, Lex 657253). W niniejszej sprawie organ II instancji wydał rozstrzygnięcie, które nie odpowiadało ani zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu ani powołanym w uzasadnieniu decyzji przepisom prawa regulującym nadzwyczajny tryb wznowienia postępowania. Wojewoda wskazał bowiem, że sprawie należało wznowione postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość zachodzi w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W postępowaniu wznowieniowym organ może wydać decyzję o umorzeniu postępowania np. gdy po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, w wyniku którego wyłączone jest orzekanie w danej sprawie w formie decyzji administracyjnej, gdy w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia decyzji dotychczasowej sprawa podlegać będzie przekazaniu sądowi powszechnemu, gdy strona cofnie wniosek o wznowienie postępowania, umrze, a nie będą zachodzić przesłanki do zawieszenia postępowania, czy wreszcie postępowanie zostanie wznowione w sprawie niemającej charakteru administracyjnoprawnego. Umorzenie nie dotyczy natomiast braku przesłanek wznowienia, ich niestwierdzenia, gdyż wtedy wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, lecz braku samej dopuszczalności wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., I OSK 1978/06, LEX nr 453469). Ustalenia organu I instancji nie pozwalają na przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniały jakiekolwiek przesłanki do umorzenia postępowania. Skoro zatem w sprawie wystąpiła uzasadniona podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. obowiązkiem organu było wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy. Należy pamiętać, że stosownie do art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Niesporne jest, że od dnia doręczenia inwestorowi M. F. decyzji Starosty G. z dnia [...] r. upłynęło ponad dziesięć lat, co wyłącza możliwość uchylenia przez organ wskazanej decyzji w drodze wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Należy zaznaczyć, że zakończenie postępowania decyzją stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcia sprawy. Tylko rozstrzygniecie co do istoty sprawy pozwala na pełne stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, otwierając drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie. Wystąpienie przesłanki negatywnej przedawnienia dopuszczalności uchylenia decyzji w trybie wznowienia, nie zwalnia organ z obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też, Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę przeprowadzi postępowanie co do podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i odniesie się do postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. (sygn. akt I Ns [...]) stwierdzającego zasiedzenie przez J. J. i I. J. własności części nieruchomości w postaci działki o numerze geodezyjnym [...], a następnie rozstrzygnie sprawę zgodnie z brzmieniem art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 146 § 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.