II SA/Sz 1186/16

Dnia 21 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., nr [...]utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji na zasadzie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a wykonanie tej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, pociągnie za sobą daleko idące skutki finansowe dla Spółki. Ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji obu instancji, a taka sytuacja rodzić będzie konieczność zwrotu Spółce wymierzonej kary pieniężnej, co pozbawi Spółkę możliwości dysponowania tą kwotą w czasie trwania ewentualnych postępowań, co grozi Spółce wyrządzeniem znacznej szkody. Wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało wpływ na płynność finansową Spółki. Zdaniem Spółki, zasadnym jest umożliwienie jej prowadzenia działalności bez konieczności uiszczenia wymierzonej kary, do czasu wydania wyroku w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej złożony przez skarżącą Spółkę opierał się na argumentacji, że skoro istnieje możliwość wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego przez Sąd, co spowoduje konieczność zwrotu Spółce uiszczonej kary, to niecelowe jest pozbawianie Spółki możliwości dysponowania tą kwotą do czasu zakończenia postępowania. Wniosek nie odnosił się do sytuacji majątkowej Spółki i nie został poparty żadnymi dokumentami dotyczącymi sytuacji finansowej czy majątkowej. We wniosku nie zaprezentowano argumentów, z których wynikałoby, że uiszczenie grzywny przed rozpoznaniem skargi, rodzi dla Spółki niebezpieczeństwo skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Strona skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. W razie uchylenia decyzji wymierzającej karę pieniężną Spółka będzie mogła otrzymać zwrot tej kwoty. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009r., II GSK 331/09). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.