II SA/Sz 1187/07

Dnia 25 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na rozkaz personalny Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a: odrzucić skargę R. D. pismem procesowym z dnia [...] zatytułowanym jako "wniosek w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., względnie uchylenia go w całości" wniósł skargę na wyżej wymieniony rozkaz personalny, na mocy którego został zwolniony ze służby. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu, zasądzenia na jego rzecz odszkodowania, zobowiązania organu "do doręczenia stosownych rozstrzygnięć prawnych – wynikających z faktu stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji organu - ustanowionemu przed organem przez skarżącego pełnomocnikowi" oraz o nadanie orzeczeniu sądowemu rygoru natychmiastowej wykonalności. R. D. podniósł, iż organ nie doręczył zaskarżonego rozkazu personalnego jego pełnomocnikowi, co stanowi naruszenie przepisu art. 10, 32 oraz 40 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący pismem z dnia [...] poinformował, iż został mu doręczony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., uchylający rozkaz personalny, który utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] w przedmiocie przedłużenia okresu służby przygotowawczej posterunkowego R. D. w Policji. W związku z powyższym okres służby przygotowawczej zakończył się w dniu [...], tj. przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji z powodu nieprzydatności do służby, orzeczonej w okresie trwania służby przygotowawczej. Skarżący podniósł, iż został zwolniony ze służby w okresie służby przygotowawczej, podczas gdy faktycznie był już w służbie stałej, wystawiona opinia również była nieprawidłowa ponieważ dotyczyła służby przygotowawczej, a funkcjonariusz był już de facto w służbie stałej. Zdaniem Skarżącego stanowi to przesłankę uznania rozkazu personalnego nr [...] za nieważny. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, iż rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...], wydanym po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego. Organ podniósł, że organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. jest organ administracyjny wyższego stopnia, a nie sąd administracyjny, wobec czego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ dodał, że żądania Skarżącego o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia ma charakter cywilnoprawny i nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak – między innymi - odwołanie, przewidziane w ustawie. Decyzja od której nie służy odwołanie jest decyzją ostateczną, na którą można wnieść skargę do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem (art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, NR 98, poz. 1071 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie R. D. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji w W. Organ drugiej instancji po rozpoznaniu odwołania wydał decyzję ostateczną. Jednakże skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję organu pierwszej instancji. Mając na uwadze skargę R. D. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego, należy wyjaśnić, iż w myśl art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Niemniej i w tym przypadku skarżący jest zobowiązany do wyczerpania środków zaskarżenia celem złożenia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej – w odniesieniu do rozkazu wydanego przez Komendanta Głównego Policji skarga służy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Wobec powyższego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.