II SA/Sz 1187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. Spółka A. z o.o. z siedzibą w [...] , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej wysokość kary pieniężnej i w tym zakresie zmieniającą decyzję poprzez orzeczenie, że kara pieniężna za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego wynosi [...] zł. W skardze skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zachodzi obawa wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku. Zapłata kary w wysokości [...] zł spowoduje bowiem utratę możliwości regulowania bieżących zobowiązań, co w rezultacie doprowadzić może do utraty przez Spółkę płynności finansowej, w szczególności biorąc pod uwagę trudną obecnie sytuację na rynku nowych samochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiej decyzji wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma uzasadnienie wniosku o wstrzymanie, zwłaszcza, że Sąd nie ma możliwości poszukiwania z urzędu faktów mających przemawiać na korzyść wnioskodawcy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Skarżąca Spółka w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie podała, że zapłata orzeczonej kary w wysokości [...] zł grozi znaczną szkodą majątkową, skutkującą utratą możliwości regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji utratą płynności finansowej, jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobniła ww. twierdzenia. Przede wszystkim strona nie przedstawiła żadnych danych obrazujących jej sytuację finansową, a tym samym nie wykazała jak poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na jej stabilność finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie. Natomiast subiektywne przekonanie skarżącej o powstaniu dotkliwej szkody jest niewystarczające, skoro należy podać okoliczności za tym przemawiające. Z tego też względu lakoniczne powołanie się na konieczność regulowania bieżących zobowiązań, czy też na niekorzystną sytuacją na rynku nowych samochodów, których sprzedażą zajmuje się Spółka, nie może skutecznie uzasadniać zgłoszonego żądania. Brak stosownej argumentacji wniosku popartej materiałami źródłowymi co do sytuacji finansowej, powoduje nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Stwierdzić zatem należy, że Spółka oparła swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenie, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.