II SA/Sz 1189/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie NSA Stefan Kłosowski /spr./ NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi Kasy A. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]r. Nr [...], II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz Kasy A. kwotę [...] zł ( [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzja z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art.32 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane /Dz.U. Nr 207 z 2003r., poz.2016 ze zm./, art.43 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach / tekst jedn. Dz.U. Nr 71 z 2000r., poz.838 z późn. zm. /, art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kpa/, po rozpatrzeniu wniosku Kasy A., Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę polegającą na zabudowie podcienia budynku mieszkalno-usługowego położonego w [...] przy ul.[...], na terenie działki nr [...] wraz ze zmianą sposobu jej użytkowania na pomieszczenia usługowe. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż Kasa A. wystąpiła do Starostwa z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę polegającą na zabudowie podcienia budynku mieszkalno-usługowego położonego w [...] przy ul.[...] z przeznaczeniem na pomieszczenia usługowe. Jedna ze stron tego postępowania tj. Zarząd Dróg Powiatowych w [...] pismem [...] z dnia [...]r. mając na względzie bezpieczeństwo przechodniów negatywnie zaopiniował projektowane zamierzenie. Zgodnie z art.32 ust.1 pkt 2 pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Przepisem szczególnym jest tu ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Art. 43 ust.1 tej ustawy określa w jakiej odległości powinny być usytuowane obiekty budowlane od zewnętrznej krawędzi jezdni - od dróg wojewódzkich i powiatowych odległość ta powinna wynosić co najmniej na terenie zabudowy miast i wsi 8 m; ust.2 tego przepisu mówi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust.1 w odległości mniejszej niż określona może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Przedmiotowa zabudowa spowoduje zmianę charakteru zabudowy podcieni, które miały służyć jako komunikacja pomiędzy ulicą [...] a ulicą [...] - powstanie zabudowa pełna. Z uwagi na negatywną opinię zarządcy drogi odmówiono wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołał się Kasa A. wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, skoro do wniosku złożono wszystkie wymagane dokumenty. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył taką samą argumentację jak organ I instancji. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem Kasa A. wniosła skargę na decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący podaje, iż przepisy, w szczególności przepisy ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych /j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) - art. 43 ust. 1, na które powołuje się Starostwo Powiatowe oraz Wojewoda w swoich decyzjach dotyczą innego stanu faktycznego i prawnego. Odnoszą się bowiem do sytuowania nowobudowanych obiektów, natomiast wniosek skarżącej obejmuje wyłącznie przebudowę wewnętrzną istniejącego obiektu bez naruszania istniejącej linii zabudowy. Projekt nie powoduje przybliżenia do jezdni, ani zwężenia istniejącej komunikacji pieszej. Szerokość istniejącego chodnika - [...] m (miejscowe przewężenie) przeznaczonego wyłącznie dla pieszych jest zgodna z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - § 44 ust. 2 RMTiGM z 2 marca 1999 f. (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430). Podcień nigdy nie był i nie jest chodnikiem. Nieruchomość będąca współwłasnością Kasy A. nie jest obciążona służebnością przechodu, na co nie pozwalałyby zresztą warunki techniczne z uwagi na różnicę poziomów. Chodnik natomiast dla bezpieczeństwa ruchu pieszych mógłby być oddzielony od jezdni ogrodzeniem w postaci np. metalowych barierek. Ponadto projekt architektoniczno-budowlany zabudowy podcienia zatwierdzony został przez konserwatora zabytków. Z tych powodów odmowa zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest nieuzasadniona. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę uznać należało za uzasadnioną. Bezspornym jest, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożył wszystkie wymagane prawem budowlanym dokumenty. Pozostaje zatem do rozważenia skutek negatywnego stanowiska Zarządu Dróg Publicznych, wyrażonego w postępowaniu. Należy zgodzić się w tym zakresie z argumentami skargi, iż art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych nie ma zastosowania do rozpatrywanej sytuacji, która dotyczy zabudowy wewnętrznej już istniejącego obiektu. Inwestor legitymuje się prawem do gruntu terenu zabudowy. Okoliczność, że podcienie zwyczajowo służą do rozładownia ruchu na chodniku nie może być argumentem w sprawie, w sytuacji, gdy teren ten nie jest obciążony służebnością, ani żadnym innym ciężarem, który nakazywałby właścicielowi nieruchomości znosić ten ciężar. Zaskarżona decyzja zatem, wydana została z naruszeniem art. 35 Prawa budowlanego, wobec czego należało, uwzględniając skargę, zaskarżoną decyzję uchylić - zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /P.p.s.a/. Orzeczenie w pkt II oparto na art. 152 P.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na art. 200 tej ustawy.