II SA/Sz 1189/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją Nr [...] dnia 30 lipca 2010 r., działający z upoważnienia Wójta Gminy [...] , Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] na podstawie art.2 pkt 10, art.27 ust.1, art.30 ust.2 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił W. S. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną – O. S., za okres od 1 listopada 2008 r. do [...] r., oraz odroczenia terminu zwrotu należności zgodnie z decyzją z dnia 7 maja 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, z którego wynikało, że dnia 7 maja 2010 r. organ właściwy wierzyciela wydał decyzję administracyjną zobowiązującą W. S. do zwrotu należności w łącznej kwocie [...] zł z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego O. S. wraz z ustawowymi odsetkami na dzień [...] r. w wysokości [...] złotych. W dniu [...] r. W. S. wystąpił z wnioskiem do organu I instancji o umorzenie lub odroczenie na okres dwóch lat, spłaty należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego ze względu na brak stałego zatrudnienia i trudną sytuację materialną. Wnioskodawca wskazał nadto, że od kwietnia 2010 r. płaci bieżące alimenty na syna Oskara przekazem pocztowym na adres matki dziecka - U. K.U., w wysokości [..] zł miesięcznie. Organ I instancji przeprowadził postępowanie mające na celu wyjaśnienie sytuacji rodzinnej i dochodowej W. Sz. oraz realizowanie przez niego zobowiązań alimentacyjnych i w tym celu wystąpił o informacje do Ośrodka Pomocy Społecznej w [..] oraz do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w[...] . Z uzyskanych informacji wynikało, że wnioskodawca nie posiada własnego mieszkania ani domu, zamieszkuje wraz z konkubiną i dzieckiem w mieszkaniu matki konkubiny, nie posiada stałego zatrudnienia lecz podejmuje prace dorywcze, z których dochód jest źródłem utrzymania 3- osobowej rodziny. Nadto ustalono, że rodzina od dłuższego czasu boryka się z trudnościami finansowymi, spowodowanymi m.in. spłatą zaciągniętego we wcześniejszym okresie kredytu bankowego oraz opłatą bieżących rachunków mieszkaniowych. Nikt z członków rodziny nie choruje i nie wymaga stałej opieki lekarskiej. Organ dokonując oceny wniosku W. S. stwierdził, że obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców, a alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka poprzez zapewnienie środków na jego godziwie utrzymanie, wychowywanie, czy też edukację. W przekonaniu organu, dobro dziecka jest wartością najwyższą, podlegającą ochronie ze strony państwa. W ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów mowa jest o tym, że konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada na państwo obowiązek wspierania jedynie tych osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują należnego im wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji. Zdaniem organu wnioskodawca powinien liczyć się z koniecznością spłaty ciążących na nim należności, ponieważ zaległość powstała w okresie ponad dwuletnim, a w tym okresie nie poczynił żadnych starań, aby zapewnić ściągalność zasądzonych alimentów. Organ wskazał również, powyższe należności podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i 20 % kwot należności stanowi dochód własny wierzyciela, 20% stanowi dochód własny gminy dłużnika a pozostałe 60 % tej kwoty oraz odsetki stanowią dochód budżetu państwa. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej przytoczył nadto art. 30 ust. 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Organ podkreślił, że umorzenie należności, odroczenie terminu płatności, rozłożenie na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest kompetencją o charakterze uznaniowym, a jej zastosowanie zostało przez ustawodawcę uzależnione od pewnych przesłanek. Przesłanki mają charakter ogólny, ustawodawca nie określił wyraźnie zasad i trybu ich rozpatrzenia. Dochód budżetowy, jakim jest zwrot wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest dochodem związanym z wykonywaniem zadań zleconych przez administrację rządową i nie jest zaliczany do danin publicznych. Ewentualne odroczenie terminu płatności, o które wnosił W. Sz. ma charakter wyjątkowy a pozytywne rozpatrzenie wniosku nie wpłynie faktycznie na jego sytuację dochodową, gdyż egzekucja sądowa nadal będzie prowadzona w celu zaspokojenia roszczeń z tytułu bieżących i zaległych alimentów. W ocenie organu, wnioskodawca nie daje gwarancji, że spłata zadłużenia będzie przebiegać należycie. W. Sz. odwołał się od decyzji organu i instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] . Odwołujący się wniósł o umorzenie lub odroczenie na okres dwóch lat spłaty długu alimentacyjnego, należnego funduszowi alimentacyjnemu. W uzasadnieniu odwołania podał, że żyje w konkubinacie z M. T., z którą ma dwudziestomiesięcznego syna. Zamieszkuje u matki konkubiny bez zameldowania i z tego powodu nie może ubiegać się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [..] o uzyskanie statusu poszukującego pracę. Utrzymuje rodzinę z wynagrodzenia z prac dorywczych w kwocie [..] zł i jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, albowiem z tych dochodów musi utrzymać rodzinę i spłacać kredyt bankowy. Płaci obecnie alimenty na dziecko z pierwszego związku w wysokości [...] zł, albowiem na wyższe go nie stać. Konkubina nie pracuje, albowiem opiekuje się dzieckiem, natomiast na wynajęcie opiekunki odwołującego się nie stać. Nie może również liczyć na pomoc babci dziecka, która jest osobą schorowaną po dwóch operacjach kręgosłupa. Prace dorywcze, którymi się zajmuje mają charakter sezonowy- zimą jest to odśnieżanie, natomiast w innych porach roku zajmuje się pielęgnacją zieleni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] decyzją Nr SKO.[...] z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. Sz. od decyzji administracyjnej z dnia 30 lipca 2010 r., wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej O. Sz., w okresie [...] r. do [..] r. oraz odroczenia terminu zwrotu należności, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 30 ust. 2 tego aktu prawnego i stwierdziło, że ratio legis powyższej regulacji wskazuje, że nie każdy dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu wypłaconych należności. Ustawodawca dopuścił bowiem możliwość zaniechania obciążania dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu w przypadkach uzasadnionych warunkami materialnymi i rodzinnymi osoby zobowiązanej. Z analizy treści ust. 2 art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynika, że ustawodawca używając zwrotu "może umorzyć, może odroczyć termin płatności" przesądził, że decyzja organu w tym zakresie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru jednego spośród kilku wariantów rozstrzygnięć. O tym, czy kwota świadczenia powinna być np. umorzona w całości, w części, czy nie - rozstrzyga organ, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w ramach uznania administracyjnego. Podobnie, w zakresie odroczenia terminu płatności, decyzja przyjmuje charakter uznaniowy. Organ ten ma możliwość, ale nie ma obowiązku umorzenia należności lub odroczenia terminu płatności nawet w razie stwierdzenia, że zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji dochodowej i rodzinnej zobowiązanego. Nie może to jednak oznaczać "dowolności" organu wyrażonej w podjętej decyzji. Kwestia działania organów administracji publicznej w ramach "uznania administracyjnego" była wielokrotnie wyjaśniana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 16 listopada 1999 (III SA 7900/98) Sąd ten stwierdził, iż w celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki jego badania. Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003 r. (II SA 2486/2001, 2486/2001) NSA zwrócił uwagę, "podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 kpa ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza i możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych". Uwzględniając powyższe Kolegium podkreśliło, iż rozstrzyganie w ramach uznania wymaga od organu administracji nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 Kpa) zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 Kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 Kpa), ale także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kpa). Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 8 Kpa. W orzecznictwie zaznacza się, iż obowiązkiem każdego organu administracji jest staranne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. Generalnie chodzi o wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2008 r. V SA/Wa 2601/07). Oceniając zaskarżoną decyzję administracyjną w świetle przedstawionych powyżej norm, Kolegium doszło do przekonania, iż organ I instancji przeprowadził wyczerpującą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonał wnikliwej analizy sytuacji majątkowej oraz rodzinnej skarżącego w kontekście przesłanek z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Uzasadnienie zakwestionowanej decyzji odnosi się nie tylko do wskazania, że obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców, ale także odniosło się do sytuacji majątkowej skarżącego i Jego rodziny. Decyzja wyjaśnia, jakie okoliczności przemówiły za odmową umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz odmową odroczenia terminu płatności. Kolegium podkreśliło, iż obowiązek dostarczania środków utrzymania własnym dzieciom jest powinnością ciążącą z mocy ustawy na każdym rodzicu. Powoduje to konieczność dopełnienia ciążącego na W. Sz. obowiązku i to niezależnie od faktu, iż za zobowiązanego alimenty wypłaciła zastępczo gmina. Zdaniem Kolegium przedstawione w uzasadnieniu decyzji ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że organ I instancji prawidłowo przeanalizował sytuację W. Sz. i należycie uzasadnił wydaną decyzję administracyjną. W. Sz. wniósł na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [..] . W skardze podniósł, że jego rodzina jest trudnej sytuacji materialnej, jednak organ odwoławczy nie wziął tej okoliczności pod uwagę. Pominął również i to, że skarżący stara się spłacić zadłużenie alimentacyjne oraz, że od kwietnia 2010 r. wysyła bieżące alimenty w kwocie po [...] zł. W. Sz. zobowiązał się również do systematycznego spłacania zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnego w kwocie po 50 zł do chwili poprawy sytuacji materialnej jego rodziny. Skarżący wyjaśnił dodatkowo, że spłaca kredyt bankowy zaciągnięty w czasie, gdy był w związku z U. K., matką O Sz., który spożytkowali wspólnie, natomiast spłata ciąży wyłącznie na nim. W. Sz. podniósł również, że U. K. wyszła ponownie za mąż i jej sytuacja materialna się poprawiła, co organy całkowicie pominęły. Skarżący wnosił, ze względu na sytuację materialną, o wydłużenie terminu spłat zaległości w ratach miesięcznych po 50 zł przez okres jednego roku. Wskazał, że po tym czasie dziecko, które ma w obecnym związku pójdzie do przedszkola, jego matka będzie mogła podjąć pracę co poprawi sytuację materialną rodziny. W. Sz. podniósł nadto, że poczuwa się do łożenia na utrzymanie dziecka i czyni to w najbardziej możliwy sposób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [..] z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się zasadna, bowiem wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] naruszyło przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności przypomnieć, jaki jest status organu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązki organu orzekającego w II instancji nie sprowadzają się do "rozpoznania odwołania", które to stwierdzenie często można zauważyć w osnowie rozstrzygnięcia organów odwoławczych, ale do ponownego rozpoznania sprawy. Na tym bowiem zasadza się istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ II instancji ma za zadanie nie tyle skontrolować poprawność rozstrzygnięcia organu orzekającego w I instancji, co upodabniałoby go do roli sądu administracyjnego kontrolującego zgodność z prawem działań organów administracji publicznej, lecz rozpoznać sprawę ponownie, w pełnym zakresie, dokonując własnych ustaleń zarówno co do stanu faktycznego jak i stanu prawnego sprawy. Jednocześnie obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu, nawet jeżeli są one w jego ocenie oczywiście bezzasadne. Konieczne staje się przy tym wskazanie przez organ argumentacji, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania, czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania strony do trafności zajętego stanowiska w sprawie. Oceniając w tym kontekście zaskarżone orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] Sąd stwierdził, że nie spełnienia ono wymogów stawianych decyzji administracyjnej przez art. 107 § 3 Kpa. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że Kolegium nie odniosło się do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu i nie przedstawiło własnych wywodów, które pozwalałyby na uznanie, że zaprezentowane stanowisko znajduje oparcie w zastosowanych przez organ przepisach prawa. Przepis stanowiący materialnoprawną podstawę orzekania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej, tj. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.) stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że W. Sz. złożył wniosek o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego lub o odroczenie na okres dwóch lat wymaganej kwoty ze względu na trudną sytuację rodzinną i materialną. Organ I instancji rozpatrzył wniosek skarżącego zarówno co do umorzenia jak i odroczenia płatności, jednakże wniosku nie uwzględnił. W odwołaniu skarżący ponownie wniósł o umorzenie należności lub odroczenie jej spłaty na okres dwóch lat z przyczyn podanych we wniosku skierowanym do organu I instancji. Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zauważyć należy, że organ odwoławczy wydaje decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa a ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji nie będzie stanowiło podstaw do wydania rozstrzygnięcia o innej treści. Organ II instancji jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. Jeżeli przepis prawa materialnego stanowiący podstawę orzekania stanowi o wydaniu przez organ rozstrzygnięcia mającego charakter uznania administracyjnego, to organ odwoławczy również ma obowiązek uwzględniać tę okoliczność w swojej decyzji. Podkreślić również należy, że funkcją uzasadnienia decyzji jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Nie może spełnić zatem wymagań wynikających z art. 8 Kpa organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84). Tymczasem organ II instancji, do którego odwołał się W. Sz. nie tylko ponownie nie rozpatrzył sprawy, skupiając się wyłącznie na ocenie decyzji organu I instancji w kontekście obowiązującego prawa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, ale również nie odniósł się do zarzutów odwołania. Skoro przepis art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nakazuje wziąć pod uwagę sytuację rodzinną i majątkową osoby ubiegającej się o umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty należności, to obowiązkiem organu jest rozpatrzenie wniosku z uwzględnieniem tych okoliczności. Organ odwoławczy wskazanych w przepisie przesłanek nie przeanalizował w kontekście sytuacji ekonomicznej i rodzinnej dłużnika, ograniczając się do ogólnych stwierdzeń dotyczących powinności osób zobowiązanych do alimentów. Z treści uzasadnienia decyzji Kolegium nie wynika jakimi argumentami, odnoszącymi się do sytuacji dłużnika alimentacyjnego, kierował się organ odmawiając umorzenia decyzji lub odroczenia spłaty na okres dwóch lat. Dodać również należy, że jakkolwiek Kolegium uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządziło w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, to w podstawie prawnej decyzji powołało nie istniejący przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, która została formalnie derogowana z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 września 2007 r. (art. 47 ustawy). Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy mając na względzie powyższe wskazania Sądu powinien ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę a następnie w uzasadnieniu decyzji precyzyjnie określić motywy jakimi kierował się przy wydaniu decyzji z uwzględnieniem – tak jak to stanowi art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego. Skarżący powinien dokładnie wiedzieć z jakiego powodu organ wydał decyzję o określonej treści w konkretnym stanie faktycznym i prawnym. Dodać również należy, że z preambuły ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynika daleko idąca ochrona osób które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a w szczególności dzieciom, poprzez dostarczanie środków utrzymania tym osobom którą należy łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. Decyzje administracyjne wydawane przez organy zarówno w odniesieniu do osób uprawnionych do alimentów jak i dłużników alimentacyjnych winny jednak odpowiadać kryterium legalności. Ze względu na to, że decyzja Kolegium kryterium temu nie odpowiadała albowiem została wydana z naruszeniem przepisów Kpa: art. 138, art. 107 § 3, art. 7, art. 77 i art. 80, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.