II SA/Sz 119/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał za nieuzasadnione zażalenie wniesione przez Spółkę A. na niezałatwienie w terminie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii sprawy wywołanej jej wnioskiem z dnia 26 września 2013 r. o wydanie: 1) kopii dokumentów "planów kontroli okresowych" sporządzonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii obejmujących okres kontroli od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 sierpnia 2013 r. wraz z wynikami tychże kontroli, tj. informacje o wydanych decyzjach w tym z podaniem danych podmiotów ukaranych, rodzaju, wysokości oraz podstaw prawnych kar nałożonych na te podmioty, 2) informacji dotyczących podjętych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii kontroli doraźnych poza planem kontroli, wraz z wynikami tychże kontroli, tj. informacje o wydanych decyzjach z podaniem danych podmiotów ukaranych, rodzaju, wysokości oraz podstaw prawnych kar nałożonych na te podmioty obejmujących okres kontroli od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że Powiatowy Lekarz Weterynarii pismem z dnia 14 października 2013 r. poinformował wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o niemożności załatwienia sprawy w terminie 14 dni i jednocześnie ustalając termin maksymalny dwa miesiące od złożenia wniosku. Do czasu upływu terminu organ nie jest bezczynny. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, Spółka A. wnosząc o uchylenie przedmiotowego postanowienia w części. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie organu wyższego stopnia wydane w wyniku wniesienia przez skarżącą w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (j.t.Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej zwaną "K.p.a.", zażalenia na bezczynność organu I instancji (Powiatowego Lekarza Weterynarii) w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., jest zażaleniem odrębnym od zażalenia przewidzianego w art. 141 – 144 K.p.a. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, lecz albo służy kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy, albo też stanowi zaskarżenie wykonania postanowienia organu o wyznaczeniu drugiego terminu załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Zażalenie to jest szczególnym środkiem obrony strony przed bezczynnością organów administracji publicznej. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 K.p.a. warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., nie może być utożsamiane z zażaleniem w rozumieniu art. 141 i następnych K.p.a. Do tego zażalenia, rozpatrywanego w trybie art. 37 § 1 K.p.a., nie mają zastosowania przepisy art. 141 – 144 K.p.a. W wyniku jego rozpoznania organ wyższego stopnia, stosownie do art. 37 § 2 K.p.a., wyznacza organowi pozostającemu w bezczynności dodatkowy termin załatwienia sprawy. W przypadku natomiast gdy organ wyższego stopnia nie stwierdza bezczynności, albo ustala istnienie innych przeszkód do wyznaczenia dodatkowego terminu dla załatwienia sprawy, wydaje rozstrzygnięcie odmawiające żądaniu strony. To rozstrzygnięcie może być jednak kwestionowane przez stronę dopiero w skardze na bezczynność organu wniesionej do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest bowiem jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie mieści się ono bowiem w katalogu spraw wymienionych w cytowanym na wstępie art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia (por. art. 141 § 1 K.p.a.). Nie kończy ono również postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, bowiem zażalenie to nie wszczyna samodzielnego postępowania administracyjnego, a stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w wyniku jego rozpoznania ma charakter wpadkowy. Strona po wniesieniu zażalenia na bezczynność organu, a więc po spełnieniu warunku formalnego, uzyskuje uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność organu i w tym postępowaniu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego stopnia zajęte w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Przedstawiona powyżej procedura zwalczania bezczynności organów administracji publicznej nie odnosi się, co prawda, do udzielenia informacji publicznej, bowiem strona może wnieść skargę bez uprzedniego wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednakże skoro strona skarżąca wniosła zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. i organ wydał postanowienie w tym przedmiocie, to Sąd zobowiązany jest skargę na takie postanowieniem rozpoznać, badając w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jak już wyżej wykazano, skarga na postanowienie uznające za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.