II SA/Sz 1190/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Wnioskiem z dnia [...]r. F. G. wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] podinspektor Wydziału [...] działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art.2, art.5 ust.1 pkt.2, art.5 ust.5 pkt.1, art.7 ust.1ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz.734), po rozpatrzeniu wniosku - odmówił F. G. przyznania dodatku mieszkaniowego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji ustalił, że zajmowane przez wnioskodawcę mieszkanie o powierzchni użytkowej [...] m2, w którym powierzchnia pokoi i kuchni wynosi [...] m2, przekracza powierzchnię normatywną dla [...] osób /[...] m 2/ o więcej niż [...]%, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej zajmowanego mieszkania przekracza [...]%. Wskazując na treść art. 5 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i powyższe ustalenia organ stwierdził, że dodatek mieszkaniowy z powyższych względów nie może być przyznany. W odwołaniu od powyższej decyzji F. G. podniósł, że zajmowane przezeń mieszkanie ma [...] m2 , a powierzchnię [...] m2 uzyskał wskutek adaptacji – za zgodą spółdzielni mieszkaniowej - głównego korytarza, z której to powierzchni jest w stanie w każdej chwili zrezygnować. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4, art. 5 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. Nr 71 poz. 734/, po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał obwiązujący stan prawny i wyjaśnił, że w myśl ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71,poz. 734/, dodatki mieszkaniowe przysługują wszystkim osobom spełniającym warunki do ich przyznania. Prawo do dodatku przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, jak również osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny /art. 2 ust. 1 ustawy/. W [...] r. dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 160% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 110% w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (art. 17 ust. 1 ustawy). Na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. Organ II instancji ustalił, w oparciu o akta sprawy, że F. G. wniosek o przyznanie dodatku wraz z załączoną deklaracją o dochodach, złożył w organie I instancji w dniu [...] r. Powierzchnia zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] wynosi [...] m2, co potwierdził zarządca budynku. Górny próg powierzchni użytkowej lokalu dla gospodarstwa [...] osobowego wynosi [...] m2. Tym samym powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez stronę przekracza powierzchnię normatywną o [...] m2. Kolegium podkreśliło, że wszystkie dane zawarte w deklaracji, F. G. złożył uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego. Organ II instancji stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi wskazana w art. 5 ust. 3 ustawy przesłanka umożliwiająca zwiększenie o 15 m2 powierzchni normatywnej, ale także wyjaśnił, że kwestię zaadaptowanych [...] m2 powierzchni korytarza na cele mieszkalne, skarżący winien rozstrzygnąć bezpośrednio ze Spółdzielnią Mieszkaniowa A., która jest zarządcą budynku. F. G., nie zgadzając się z powyższą decyzją wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się przyznania mu dodatku mieszkaniowego. Z treści skargi oraz licznych pism procesowych nadesłanych w jej uzupełnieniu wynika, że skarżący podobnie jak wcześniej uczynił to w odwołaniu od decyzji organu I instancji, kwestionuje zasadność ustalenia powierzchni zajmowanego przezeń mieszkania uważając, że metraż zaadaptowanego na cele mieszkalne korytarza głównego nie powinien być wliczony do tej powierzchni, gdyż na swój koszt dokonał tej adaptacji, za zgodą Spółdzielni Mieszkaniowej, na rzecz której opłaca od tej powierzchni świadczenia a przy tym z powierzchni tej może zrezygnować. Ponadto skarżący podniósł, że sfałszowano jego dokumenty dotyczące osób uprawnionych do zameldowania i w rezultacie w dokumentach tych "są [...] osoby", a w dokumentach do dodatku mieszkaniowego "zostały podane [...] osoby", co zdaniem strony wypłynęło na ustalenie nadmetrażu. Pozostałe wywody pism uzupełniających skargę dotyczą stanu rodzinnego skarżącego, Jego stanu zdrowia, sytuacji mieszkaniowej i spraw nie związanych z zaskarżoną decyzją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić trzeba skarżącemu, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2020r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./, Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej kompetencji nie posiada uprawnień do rozstrzygana spraw co do istoty, a więc do rozpatrywania wniosków i wydawania decyzji w zastępstwie właściwych w sprawie organów administracji publicznej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie przyznaje świadczeń, uprawnień, nie orzeka o prawach i obowiązkach obywateli. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzić może do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności w razie ustalenia przez sąd, że decyzja ta jest niezgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala. W toku kontroli zaskarżonej decyzji sąd nie bierze pod uwagę względów poza prawnych. Dlatego wywody skargi wykraczające poza granice przedmiotowe sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, jako bezprzedmiotowe, nie były przez sąd brane od uwagę. Przedmiotem wniosku F. G. był dodatek mieszkaniowy. Zasady orzekania w tego rodzaju sprawach i przesłanki ustawowe przyznania dodatku mieszkaniowego określone zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz.734/, której przepisy – jak się okazało – prawidłowo zastosowały organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie. Z przepisów tej ustawy, nie wynika aby dodatek mieszkaniowy był świadczeniem przyznawanym w drodze tzw. uznania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dodatki mieszkaniowe przysługują wszystkim osobom "spełniającym warunki do ich przyznania" miał na uwadze warunki określone w ustawie, a nie subiektywne odczucie osoby ubiegającej się o tę formę pomocy. Oznacza to, że wskazane w omawianej ustawie warunki dotyczące dochodu wnioskodawcy, powierzchni zajmowanego lokalu i wydatków ponoszonych na ten lokal muszą być spełnione łącznie, tak jak wymagają tego przepisy. Nie wystarczy zatem spełnienie np. kryterium dochodowego, jeśli powierzchnia zajmowanego lokalu – tak jak zaistniało to w niniejszej sprawie - przekracza przewidzianą ustawą poziom powierzchni normatywnej dla danego gospodarstwa domowego. Zarzuty skargi, kwestionujące prawidłowość tych ustaleń co do powierzchni użytkowej lokalu oraz liczby osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego są bezzasadne. Sąd administracyjny, podobnie jak i organy właściwe do orzekania w sprawie dodatków mieszkaniowych nie są uprawnione do ingerowania w stosunki najmu lokalu mieszkalnego. Skarżący, jak wynika to z wniosku z dnia [...]r. zamieszkuje lokal na zasadzie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu, zarządzany przez Spółdzielnię Mieszkaniową B. Zarządca lokalu potwierdził we wniosku, że lokal ten posiada powierzchnię [...]m2. Nawet jeśli, jak twierdzi skarżący, [...]m2 tej powierzchni zostało przez skarżącego uzyskane w wyniku adaptacji - za zgodą spółdzielni – części korytarza głównego, to oczywiste jest, że powierzchnia ta przypisana została do mieszkania, skoro skarżący uiszcza opłaty związane z jej używaniem. Możliwość "rezygnacji" z zaadaptowanej części korytarza ma charakter deklaracji, a zatem nie wpływa na stan faktyczny istniejący w dacie decyzji, wobec czego nie może prowadzić do uznania tej decyzji za niezgodną z prawem. Identycznie, jako chybione, ocenić trzeba wywody skargi dotyczące liczby osób zameldowanych w przedmiotowym mieszkaniu. Przepis art. 5 ustawy odnosi się do powierzchni normatywnej mieszkania w przeliczeniu na liczby osób pozostających w gospodarstwie domowym, a nie w przeliczeniu na liczbę osób posiadających tytuł prawny do lokalu lub w nim zameldowanych. W świetle treści wniosku za prawidłowe uznać należy ustalenie organów, że gospodarstwo skarżącego składa się z [...] osób. Taki stan faktyczny w momencie składania przez F. G. wniosku o dodatek mieszkaniowy wnika też z Jego pism, a także z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie. Postępowanie administracyjne toczące się w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie może przerodzić się w postępowanie w innym przedmiocie i rozstrzygać o prawie do lokalu bądź o sprawach meldunkowych. Reasumując stwierdzić należy, iż podnoszone skargą zarzuty są chybione, a działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.