II SA/Sz 1196/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak- Siuda /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 z późn. zm.), 4 pkt 3 Uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 08.11.2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zachodniopom. Z 2004 r. nr 85, poz. 1592 z późn. zm.) art. 104 Kpa wymierzył M. D. karę pieniężną w kwocie 9.450,00 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. C. w S. (dz.nr [...] obrębu [...]) pod obiekt budowlany – pawilon handlowy o powierzchni 15,00 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi, w terminie od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją [...] M. D. uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. C. o powierzchni 15,00 m2 pod obiekt budowlany – pawilon handlowy, w terminie od 1 lutego 2006 r. do czasu zapotrzebowania terenu na cele zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S., lecz nie dłużej niż do dnia 31 stycznia 2009 r. W wyniku rozpoznania odwołania M. D. od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie zmiany decyzji nr [...]. Zgodnie ze wskazaniami organu II instancji, Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego decyzją z dnia [...] wydał skarżącemu zezwolenie na zajęcie pasa drogowego od dnia 1 września 2006 r. Mając na uwadze fakt, że po wygaśnięciu decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego M. D. w okresie od 1 lutego 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. zajmował pas drogowy bez zezwolenia wszczęto postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W odwołaniu od ww. decyzji M. D. podał, że w dniu 28 października 2005 r. złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i uzyskał odpowiedź odmowną. Po wniesieniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło skarżoną decyzję i po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydano decyzję, która również została uchylona. W ocenie skarżącego konsekwencjami długotrwałego rozpatrywania wniosku winni zostać obciążeni pracownicy ZDiTM. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty ustalonej zgodnie z przepisami tej ustawy. W związku z powyższym, w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, organ administracji jest obowiązany wymierzyć karę, nie mając możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Dla oceny zgodności z prawem wymierzenia kary nie mają znaczenia okoliczności z powodu których skarżący zajmował pas drogowy, ponieważ istotną kwestią jest sama okoliczność zajęcia tego pasa. W niniejszej sprawie skarżący mimo, że nie dysponował zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, pas ten zajmował, a okoliczność, że wydawane na jego rzecz decyzje były przez niego samego zaskarżane i następnie uchylane nie może powodować, że zajmowanie w tym okresie pasa drogowego było zgodne z prawem, tj. z posiadanym zezwoleniem. Ustosunkowywując się do zarzutów M. D. zawartych w piśmie z dnia 21 sierpnia 2007 r. organ, wskazał, że cytowane orzeczenia odnoszą się do określonych stanów prawnych i faktycznych i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ okoliczności na podstawie których zostały wydane mogą być odmienne od sytuacji skarżącego. Na podstawie szczegółowej analizy zdjęć znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy, Kolegium stwierdziło, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że obiekt którego obmiaru dokonano podczas oględzin w dniu 20 kwietnia 2007 r. i 11 maja 2007 r. to ten sam obiekt, który różni się jedynie zamontowanymi drzwiami, których istnienie podczas oględzin w dniu 11 maja 2007 r. nie miało jakiegokolwiek wpływu na rozmiary zajęcia pasa drogowego i tym samym wysokość wymierzonej kary. Ustosunkowywując się do twierdzenia M. D., jakoby organ I instancji nie wyjaśnił, czy obiekt usytuowany przy ul. C. pozostaje w jego dyspozycji Kolegium podniosło, iż jest ono na tyle nieuzasadnione, że skarżący w odwołaniu szczegółowo opisał, że złożył stosowny wniosek o zajęcie pasa drogowego, który dotyczył przedmiotowego obiektu, składał odwołania od wydawanych decyzji, z czego można wywnioskować, że był i nadal jest właścicielem lub użytkownikiem obiektu. W skardze a następnie w piśmie ją uzupełniającym M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych i procesowego, tj. art. 7, 8, 9, 10, 12 i art. 77 1 Kpa. oraz zasad współżycia społecznego. W dalszej części skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wskazał, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, ponieważ SKO błędnie oceniło i zweryfikowało decyzję Prezydenta z dnia [...], ponieważ nie znajduje ona oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący podał, że pierwsza decyzja organu stanowiąca odpowiedź na jego wniosek z dnia 28 października 2005 r. o przedłużenie zezwolenia została doręczona skarżącemu dopiero 1 marca 2006 r., w jego ocenie nieuzasadnione jest załatwianie sprawy ponad miesiąc i ponoszenie przez niego konsekwencji tego przewlekłego działania organów w postaci kary za zajęcie pasa drogowego, co jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego a tym samym działania organów naruszają art. 7 Kpa. oraz art. 8 Kpa. Dalej skarżący podniósł, że prowadzone postępowanie administracyjne w celu przedłużenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zakończone wymierzeniem kary pieniężnej jest niezasadne, ponieważ zgodnie z orzecznictwem przez zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia rozumie się samowolne zajęcie pasa, przekroczenie terminu zajęcia lub zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu przy czym powód zajęcia pasa, okoliczności w jakich to nastąpiło, subiektywne przekonanie podmiotu podlegającego karze o prawidłowości swoich działań są obojętne z zastrzeżeniem przesłanki samowolności działania (wyrok WSA w Warszawie II SA 1505/03). W ocenie skarżącego jego działanie nie miało cech samowolności, gdyż przed upływem terminu zezwolenia złożył wniosek i jego brak rozpatrzenia w przewidzianym terminie a następnie wydawanie błędnych decyzji nie może obciążać skarżącego. Odnosząc się do kwestii dowodowych M. D., wskazał m.in., że organ zawiadomił go o wszczęciu przedmiotowego postępowania zawiadomieniem z dnia 21 kwietnia 2006 r., a dopiero w dniu 11 maja 2006 r. przeprowadzono dowód z oględzin zajmowanej nieruchomości, podczas których stwierdzono funkcjonowanie obiektu, którego własności nie ustalono. Na podstawie tak prowadzonego postępowania wymierzono mu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 lutego 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r., a zatem za okres wsteczny od zawiadomienia i przeprowadzenia oględzin. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego czas okres zajęcia pasa drogowego, a zwłaszcza początkowego terminu i przyjęcie daty 1 lutego 2006 r. nie jest w jego ocenie poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym, co skutkuje naruszeniem art. 7, 8, 9 , 35 § 3 i 61 § 4 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Skarga wniesiona przez M. D. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od 1 lutego 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. wydana została z naruszeniem prawa. W ocenie składu orzekającego stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi żądnych wątpliwości. Skarżący M. D. zajmował odcinek pasa drogowego, drogi powiatowej ul. C. w S. pod obiekt budowlany – pawilon handlowy o powierzchni 15,00 m2 na mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...], która zezwalała na zajmowanie ww. pasa od 1 lutego 2005 r. do 31 stycznia 2006 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. po rozpoznaniu wniosku M. D. o zezwolenie na dalsze zajmowanie pasa drogowego, odmówił ww. wnioskowi. W wyniku odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] M. D. uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, drogi powiatowej ul. C. o powierzchni 15,00 m2 pod pawilon handlowy, w terminie od 1 lutego 2006 r. do czasu zapotrzebowania terenu na cele zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania Miasta S., lecz nie dłużej niż do dnia 31 stycznia 2009 r. Rozpoznając odwołanie M. D. od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...] orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w sprawie zmiany decyzji [...] z dnia [...] Prezydent Miasta S. zgodnie ze wskazaniami organu II instancji, decyzją z dnia [...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy, wydał skarżącemu zezwolenie na zajęcie pasa drogowego z określeniem początkowego terminu zajęcia od dnia 1 września 2006 r. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że po wygaśnięciu zezwolenia z dnia 24 listopada 2004 r. skarżący zajmował przedmiotowy odcinek pasa drogowego bez zezwolenia, wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, o czym powiadomiono M. D. zawiadomieniem z dnia 21 kwietnia 2006 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 9.450,00zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. C. w S. pod pawilon handlowy w terminie od 01.02.2006 r. do 31.08.2006 r. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, wymierza on, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10 – krotności obowiązującej stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego. Dyspozycja zawarta w tym przepisie nakłada na zarządcę drogi obowiązek wymierzenia kary w wysokości 10 – krotności opłaty w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Ustalona w decyzji kara za zajęcie pasa drogowego pod pawilon handlowy wyliczona została zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych oraz z § 4 pkt 3 Uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta S. z dnia 8 listopada 2004r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. W ocenie składu orzekającego organy administracyjne w niniejszej sprawie zastosowały prawidłowo przepisy zezwalające na nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Skarżący posiadał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 lutego 2005 r. do 31 stycznia 2006 r. i od 1 września 2006 r. Decyzje wydane w tym przedmiocie są wiążące dla Sądu. Bezsporne jest zatem w niniejszej sprawie, że w okresie od 1 lutego 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. M. D. zezwolenia takiego nie posiadał. Zresztą skarżący potwierdził na rozprawie, że nie skarżył decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], w której określono czasokres zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w terminie od 1 września 2006 r. do czasu zapotrzebowania jednak nie dłużej niż do 31 stycznia 2009 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze dotyczących nieterminowego załatwiania sprawy, Sąd zwraca uwagę, że organy prowadzące postępowanie administracyjne związane są przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy mieć na uwadze, że terminy o których mowa w art. 35 § 3 i 4 Kpa, to okresy w ciągu których sprawa powinna być rozstrzygnięta i mają one charakter instrukcyjny. Ich upływ ani nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty dotyczące postępowania dowodowego. Organ administracji w oparciu o całokształt zebranego i odpowiednio udokumentowanego materiału dowodowego rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa. Nie budzi wątpliwości fakt, że M. D. w okresie od 1 lutego 2005 r. do 31 stycznia 2006 r. posiadał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, drogi powiatowej ul. C. W dniu 28 października 2005 r. M. D. składał wniosek o przedłużenie ww. zezwolenia, a w toku prowadzonego postępowania administracyjnego odwoływał się od wydawanych w tym przedmiocie decyzji, z czego można wnioskować, że był i nadal jest właścicielem pawilonu handlowego. Zgodnie z art. 81 Kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba, że zachodzą okoliczności o których mowa w art. 10 § 2 Kpa. Zatem zasadnie organ przyjął, że skoro skarżący nie kwestionował ustalonego okresu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, przy czym miał możliwość zapoznania się z aktami administracyjnymi, to został spełniony warunek do uznania okresu zajęcia pasa drogowego od 1 lutego 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. za udowodniony jak również fakt, że pawilon handlowy zajmujący ww. pas drogowy stanowi jego własność. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.