II SA/Sz 1196/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. D. i D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących B. D. i D. D. solidarnie kwotę [...] zł ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013., poz. 267 ze zm. dalej : k.p.a.); art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. D. i D. D., (reprezentowanych przez adwokata A. B.), od wydanej w dniu [...]. przez Burmistrza Miasta i Gminy C. decyzji znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na przedszkole na działce nr [...] w miejscowości C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO przedstawiło stan sprawy, wskazując, iż B. i D. D. – W. Portal Informacyjny s.c. wnioskiem z dnia [...]. zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy C. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pawilonu handlowego przy ul. [...] na przedszkole. Po wszczęciu postępowania i dokonaniu uzgodnień z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad, Burmistrz Miasta i Gminy C., decyzją z dnia [...]., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przez inwestorów zamierzenia. W dniu [...]. odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik Spółki A, zarzucając organowi I instancji wydanie przedmiotowej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niedostateczne zebranie i wyjaśnienie materiału dowodowego oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak określenia w decyzji, że inwestycja spełnia wszystkie warunki pozwalające na wydanie przedmiotowej decyzji, a przede wszystkim nie zbadano odległości pomiędzy punktem sprzedaży alkoholu zlokalizowanym na dz. nr [...], a planowanym przedszkolem. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło skarżoną decyzję organu I instancji i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na przedszkole na działce nr [...] w m. C. Uzasadniając tę decyzję Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana jedynie w przypadku, gdy spełnione są łącznie wszystkie pięć warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza nadesłanych wraz z odwołaniem akt sprawy wykazała, że w przedmiotowej sprawie nie można ustalić warunków zabudowy, bowiem lokalizacja przedszkola w tym konkretnym miejscu pozostaje w sprzeczności z postanowieniami uchwały nr III/54/93 Rady Miasta i Gminy C. z dnia 30 czerwca 1993r. w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta C. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, w której zamieszczono zakaz lokalizowania punktów sprzedaży alkoholu w odległości mniejszej aniżeli 100m od m.in. przedszkoli. Uchwała ta, jako akt prawa miejscowego, obowiązuje również w przypadku, gdy mamy do czynienia z lokalizacją przedszkola w odległości mniejszej aniżeli wskazuje przepis. Jak wynika z akt, odległość planowanego przedszkola od punktu sprzedaży alkoholu wynosi około 30m. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego doręczono B. i D. D. – W. Portal Informacyjny s.c., w dniu 7 kwietnia 2015r. Odwołujący, mimo prawidłowego pouczenia o przysługującym im prawie do wniesienia skargi na powyższą decyzję Kolegium, z możliwości i prawa poddania decyzji kontroli sądowej, nie skorzystali. Po odesłaniu przez Kolegium akt sprawy do organu I instancji Burmistrz Miasta i Gminy C. w dniu 7 kwietnia 2015 r. zawiadomił strony i zainteresowane podmioty o podjęciu czynności w przedmiotowym postępowaniu, a następnie – [...] r. wydał decyzję znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanego we wniosku B. i D. D. z dnia [...] r. przedsięwzięcia, stwierdzając, iż w danej sytuacji stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 K.p.a. Od powyższej decyzji B. i D. D. wnieśli odwołanie, w którym zakwestionowali ustalenia i rozstrzygnięcie zawarte w decyzji SKO z dnia [...] r. znak [...], domagając się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z ich wnioskiem z dnia [...] r. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest podnoszone w odwołaniu, a odnoszące się do merytorycznych kwestii, żądanie sprostowania w decyzji zapisów dotyczących kanalizacji sanitarnej, gdy decyzja Burmistrza z dnia [...] r. została uchylona decyzją [...] z dnia [...] r. Tym samym nie wzięcie pod uwagę proponowanego przez stronę sposobu odprowadzania ścieków nie miałoby wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest także stawiany przez pełnomocnika odwołujących zarzut o braku staranności organu I instancji w wykonywaniu nałożonych na niego obowiązków, jak też prowadzenia postępowania wbrew jakimkolwiek zasadom słuszności. Kolegium dalej wskazało, iż zgodnie z uregulowaniem art. 105 K.p.a. umorzenie postępowania następuje w sytuacji jego bezprzedmiotowości. Instytucję umorzenia wiąże się w piśmiennictwie z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania. Przepis tego artykułu kładzie jednak akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na jego bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga bowiem o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony, wywiera bowiem inny skutek, tj. przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Dalej SKO przytoczyło wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 20101 r. sygn. akt II OSK 640/11, w którym Sąd uznał, że użycie przez ustawodawcę w cytowanym art. 105 § 1 K.p.a. terminu "wydaje" a nie sformułowania "może wydać" oznacza, iż wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest - w przypadku bezprzedmiotowości postępowania - obligatoryjne. Na poparcie tego stanowiska SKO przytoczyło też opublikowany w ONSA 1996/2/80 wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. SA/Łd 2424/94, w którym Sąd - zdaniem SKO - zawarł zasługującą na pełną aprobatę tezę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Zdaniem Kolegium, istnienie w tej sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., którą uchylono decyzję organu I instancji oraz orzeczono co do istoty, odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przez odwołujących zamierzenia, jak ma to miejsce w analizowanej sprawie, stanowi dostateczną, obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Nadto Kolegium, odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika odwołujących, podało, iż w toku postępowania odwoławczego wezwano organ pierwszej instancji o udokumentowanie odległości dzielącej działki, tj. przedłożenie załącznika graficznego z naniesionymi odległościami pomiędzy wejściem do marketu DINO, w którym prowadzona jest miedzy innymi sprzedaż napojów alkoholowych, a wejściem na działkę nr [..] (planowane przedszkole). Z nadesłanego załącznika graficznego bezspornie wynika, że odległość pomiędzy tymi obiektami w linii prostej wynosi 32 metry, zaś od wejścia 72 metry. Powyższą decyzję B. D. i D. D., reprezentowani przez r. pr. J. T.-W., zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o: 1) uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w całości, oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] roku o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na działce nr [...] w miejscowości C., 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg. norm przypisanych, w tym wyodrębnionych kosztów zastępstwa procesowego. Skarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik postępowania, tj. art. 15, art. 107 § 1 i 3, art. 127 § 1 i art. 136 K.p.a. Uzasadniając podniesione w skardze zarzuty wskazano, iż zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, dlatego wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa. Wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia nakłada na ten organ nie tylko obowiązek wydania końcowego rozstrzygnięcia, ale także obowiązek przeprowadzenia postępowania umożliwiającego osiągnięcie celu, dla którego postępowanie było prowadzone. Samo stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia - dwóch organów różnych stopni, nie wystarcza do uznania, że została zrealizowana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy rozstrzygając sprawę merytorycznie ma obowiązek przeprowadzić własne postępowanie dowodowe w trybie art. 136 K.p.a. i dokonać ustaleń faktycznych w sprawie. Samorządowe kolegia odwoławcze na podstawie ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych sprawują kontrolę instancyjną decyzji wydanych przez właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego. Z istoty zasady dwuinstancyjności wynika obowiązek organu odwoławczego (samorządowego kolegium odwoławczego) do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia - w ramach przysługujących mu kompetencji - sprawy rozpatrywanej przez organ pierwszej instancji. Organ wyższego stopnia nie powinien zatem ograniczać się tylko do kontroli orzeczenia organu pierwszej instancji, a obowiązany jest sprawę ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wynika to z brzmienia przepisu art. 138 K.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest podstawa do utrzymania w mocy, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organowi wyższego stopnia przysługują kompetencje kasacyjne - jedynie wówczas, gdy wymagane jest przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Celem odwołania jest doprowadzenie do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia całości sprawy, co nadaje mu charakter środka prawnego renowacyjnego. Wniesienie odwołania przesuwa sprawę do wyższej instancji, o ile nie zostanie ono uwzględnione przez organ pierwszej instancji (na warunkach określonych w art. 132 K.p.a.); posiada zatem cechę względnej dewolutywności. Bezwzględna jest natomiast suspensywność odwołania. Skutkiem prawnym jego wniesienia w terminie jest wstrzymanie wykonania decyzji z mocy prawa (art. 130 § 2 K.p.a.). Odwołanie jest środkiem prawnym samoistnym, co oznacza, że wnoszone jest samodzielnie. Dalej autorka skargi podnosi, iż w niniejszej sprawie SKO w K. naruszyło art. 15 w związku z art. 127 § 1 i 136 K.p.a. Uzasadnienie skarżonej decyzji bez wątpienia wskazuje, iż SKO w K. nie przeprowadziło ponownie postępowania w przedmiotowej sprawie, opierając się na rozstrzygnięciu zawartym w decyzji SKO w K. z dnia [..] roku (sygn. akt KO A 271 O/Ni/14) - tym samym naruszając zasadę dwuinstancyjności. Ponadto uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego, tym samym narusza art. 107 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy na stronach 1 i 2 uzasadnienia w sposób krótki i lakoniczny przedstawia uzasadnienie prawne i faktyczne swojej decyzji, przez co w żaden sposób nie spełnia wymogów uzasadnienia faktycznego decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto skarżona decyzja w swoim uzasadnieniu nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione a także wskazania dowodów, które organ uznał, a którym odmówił wiarygodności i przyczyn tej odmowy. Z dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. wynika, iż organ powinien samodzielnie i wnikliwie przeprowadzić postępowanie w danej sprawie W przedmiotowej sprawie organ winien samodzielnie ocenić czy zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na przedszkole na działce nr [...] w miejscowości C. Burmistrz Gminy C., który prowadził postępowanie w niniejszej sprawie i wydał decyzję, która określała warunki zabudowy w stanie zupełnie niezgodnym z rzeczywistym stanem, tak faktycznym jak i prawnym. Organ odwoławczy winien zatem dokonać samodzielnej weryfikacji i przeprowadzić odrębne postępowanie Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wniosła również reprezentująca Spółka A (będącego następcą prawnym [...]) adw. A. S.-Ż., stwierdzając, iż skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w swojej decyzji z dnia [...] r. - sygn. akt: [...] (decyzja prawomocna) uchyliło decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] r. i orzekło co do istoty, odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na przedszkole na działce na [...] w m. C., to postępowanie winno zostać umorzone, bowiem w obrocie prawnym istnieje decyzja rozstrzygająca przedmiotowe postępowanie i ponowne rozstrzygnięcie organu w tej samej sprawie skutkować będzie stwierdzeniem nieważności takiej decyzji zgodnie z art. 156 K.p.a. Tym samym SKO w K. w zaskarżonej decyzji wydał słuszne rozstrzygniecie, bowiem wcześniejsze rozstrzygnięcie co do istoty przez SKO w K. z dnia [...] r. stanowi obligatoryjną przesłankę do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego - zgodnie z art. 105 kpc. Wobec powyższego złożoną skargę należy uznać za bezzasadną i bezprzedmiotową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. Nr 153, poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art.145 § 1pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszelkie dostrzeżone w badanej sprawie naruszenia prawa. Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje na konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z przyczyn i podstaw całkowicie odmiennych od podnoszonych w skardze, jak i wniosków wskazywanych w odpowiedzi na skargę pełnomocnika uczestnika postępowania. Z niespornego stanu faktycznego w niniejszej sprawie wynika, iż po zwrocie z SKO akt z wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzją SKO z dnia [...] r., uchylającą wcześniejszą pozytywną dla wnioskodawców decyzję Burmistrza C. i odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na przedszkole na działce nr [...] w C., organ I instancji wydał dnia [...] r. w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. decyzję o umorzeniu w całości postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż postępowanie w tej sprawie wszczęte zostało wnioskiem skarżących z dnia [...] r., a więc tym samym, na podstawie którego prowadzone było postępowanie zakończono decyzją Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] r., która została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylona decyzją SKO w K. z dnia [...] r., który to organ orzekł jednocześnie o istocie sprawy, odmawiając wydania decyzji ustalającej wskazane w ww. wniosku warunki zabudowy. Powyższa decyzja SKO stała się ostateczna i prawomocna; wnioskodawcy nie zaskarżyli jej bowiem do sądu administracyjnego. Decyzja ta zatem rozstrzyga ostatecznie i merytorycznie sprawę administracyjną zainicjowaną wnioskiem skarżących z dnia [...] r. Po doręczeniu tej decyzji stronom, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują już dla organu I instancji jakichkolwiek czynności w danej sprawie, poza oczywiście działaniami zmierzającymi do wyegzekwowania jej wykonania oraz czynnościami techniczno-urzędowymi (biurowymi). Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jest zaś formą załatwienia sprawy w sytuacji, gdy wszczęte i prowadzone przez organ postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wydając zatem decyzję umarzającą postępowanie w tej sprawie organy obu instancji ponownie orzekły w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, co wypełnia przesłankę jej nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Zauważyć także należy, iż organy obu instancji nie wyjaśniły na czym – ich zdaniem – polegała bezprzedmiotowość postępowania w te sprawie w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Do organu I instancji nie wpłynął też nowy wniosek o wydanie warunków zabudowy, co uzasadniałoby ewentualne umorzenie wszczętego nim postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, jako sprawy rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną. Bezprzedmiotowość w tym wypadku wynikałaby z niedopuszczalności wydania decyzji w tej samej sprawie. Treść odwołania od decyzji Burmistrza C. z dnia [...] r., treść decyzji organu II instancji, który nie dostrzegł powyższego rażącego uchybienia organu I instancji przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, które zostało już wcześniej zakończone ostateczną decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę, a dalej obszernie wyżej przytoczona treść skargi, wskazują na całkowite niezrozumienie przez ich autorów istoty rzeczy w niniejszej sprawie. W świetle powyższego, zarzuty skargi wskazujące na naruszenie zasad postępowania administracyjnego z powodu nierozpoznania przez organ odwoławczy sprawy merytorycznie w zakresie ustalenia warunków zabudowy, należy uznać za całkowicie chybione. Biorąc jednak z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. z urzędu pod uwagę opisane wyżej naruszenie przepisów postępowania, mające cechę naruszenia rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy dotkniętej nieważnością decyzji organu I instancji, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.