II SA/Sz 1199/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.) Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J.K., J. S. K. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności w zakresie produkcji posiłków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]. nr [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz skarżących J. K. i J. S. K. solidarnie kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi oraz na rzecz J. K. kwotę [...] [...] zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków. [...] Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...]. Nr [...] wydaną na podstawie : - art. 104 kpa, - art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90,poz. 575 z późno zm.); - art. 27 ust. 1 i 2, art.33 ustawy z dnia 11 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. z 2005r.Nr 31, poz.265, Nr 178, poz.1480); - Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139). - § 3 pkt. 1 , § 7 ust. 1 , § 10 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2004r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze ( Dz. U. Nr 104, poz. 1096); - Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28.04.2004r. w sprawie przeprowadzania urzędowej kontroli żywności (Dz. U. Nr 104,poz. 1098); - art.13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o chorobach zakaźnych i zakażeniach ( Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z 2003 r. Nr 45, poz.391, Nr 199, poz. 1938, z 2004 roku , Nr 96 poz. 959, Nr 173 poz.1808, Nr 210 poz. 2135) - § 2 ust.1 i 2, §7 pkt 9 i § 61 ust.1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005 roku w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 116, poz. 985, Nr 250, poz. 2115), po zapoznaniu się z protokołem kontroli z dnia [...]. przeprowadzonej w obiekcie "[...]" przy ul. [...] w [...] należącym do NZOZ "[...] " - "[...]i" [...] zarządził: 1. Zakaz prowadzenia działalności w zakresie produkcji posiłków. 2. Wyposażenie gabinetu fizykoterapii w umywalkę do mycia rąk. 3. Wyposażenie gabinetu hydroterapii w umywalkę do mycia rąk. 4. Wydzielenie odpowiednio urządzonego składziku porządkowego - w terminie 5 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przeprowadzona w dniu [...]. kontrola sanitarna w obiekcie "[...]" w [...] wykazała nieprawidłowości w zakresie wymogów sanitarno - higienicznych. Podczas tej kontroli ustalono brak właściwej funkcjonalności pomieszczeń kuchennych w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniami krzyżowymi i brak właściwej wymiany powietrza w pomieszczeniu kuchni, co jest niezgodne z § 10 i § 3 pkt 1 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2004r. w sprawie wymagań higieniczno - sanitarnych w zakładach produkcyjnych lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze. Nadto stwierdzono, że wysokość pomieszczeń produkcyjnych i pomieszczenia magazynu warzyw w stosunku do wysokości wymaganej, co stanowi naruszenie § 72 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zakład nie uzyskał decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w [...] potwierdzającej spełnienie wymogów w zakresie żywienia. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 265) - podjęcie przez przedsiębiorców produkcji lub obrotu artykułami, o których mowa w ust. 1 wymaga uzyskania uprzedniego stwierdzenia, w drodze decyzji, przez właściwy organ [...] Inspekcji Sanitarnej, spełnienia wymagań koniecznych do zapewnienia higieny w procesie produkcji lub w obrocie oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej tych artykułów. Organ stwierdził dalej, że wobec powyższego w istniejących warunkach lokalowych pomieszczeń kuchni jako dopuszczalne można przyjąć żywienie pacjentów, zapewniając posiłki wyprodukowane w innym zakładzie spełniającym wymogi higieniczne i sanitarne. Ponadto stwierdzono brak umywalek do mycia rąk w gabinetach fizykoterapii i hydroterapii, co stanowi naruszenie § 61 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. (Dz.U. Nr 116 poz. 985) w sprawie wymagań, jakimi powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej - wszystkie gabinety badań i pokoje zabiegowe powinny być wyposażone w umywalki. Brak pomieszczenia do przetrzymywania sprzętu porządkowego stanowi naruszenie § 2 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia. Z odwołania J. K. wynika, że - zdaniem strony - zaskarżona decyzja w zakresie zawartego w niej pkt 2,3 i 4 jest bezprzedmiotowa, a pkt 1 decyzji wydany został z naruszeniem art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i 2 Kpa. W uzasadnieniu strona podniosła, że obowiązki z pkt 2,3 i 4 zostały wykonane. Natomiast co do pkt 1 decyzji (dotyczącego wysokości kuchni)podjęte zostały działania w ramach programu naprawczego. Odwołujący powołał się na rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. (Dz.U. Nr 116 poz.985 ze zm.), zgodnie z którym Zakłady Opieki Zdrowotnej działające przed dniem wejścia w życie rozporządzenia mają zapewniony czas na dostosowanie, a termin zgłoszenia do zaopiniowania programu naprawczego został przedłużony do [...] . Zarzut organu, że zakład nie uzyskał decyzji potwierdzającej spełnienie wymogów w zakresie żywienia odwołujący się uznał za niezrozumiały ponieważ złożył stosowne prośby o zaakceptowanie prowadzonego zakładu opiekuńczego w tym miejscu i zgodę taką otrzymał. Nadto w odwołaniu J. K. zawarł oświadczenie, że zgłosi (w przypadku braku zgody na odstępstwo i zaproponowane rozwiązania) ponownie program naprawczy do zaopiniowania przez [...]Inspektora Sanitarnego. Decyzją z dnia [...]. Nr [...][...] Inspektor Sanitarny w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o [...] Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pkt 1 tj. zakazu prowadzenia działalności w zakresie produkcji posiłków. W uzasadnieniu organ stwierdził, że rozpatrując wniosek zobowiązanego przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające oraz zapoznał się z całością dokumentacji w przedmiotowej sprawie. Przedstawiciele PWIS w [...] przeprowadzili w dniu [...] . kontrolę sanitarną w obiekcie "[...] " w [...] sprawdzającą wykonanie obowiązków wynikających z decyzji organu I instancji i stwierdzili wykonanie obowiązków określonych w pkt 2,3 i 4 tej decyzji oraz prowadzenie w dalszym ciągu produkcji posiłków w pomieszczeniach kuchni właściwej i pomieszczeniach produkcyjnych o wysokości [...]m. Organ odwoławczy wskazał dalej, że zgodnie ze stanowiskiem Inspektora Sanitarnego zawartym w piśmie z dnia [...]. znak: [...] oraz § 49 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. w sprawie wymagań, jakimi powinny odpowiadać pod względem fachowym, sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 116, poz. 985 z późn.zm.) nie dopuszcza się wysokości pomieszczeń niższej niż [...] m. Wobec powyższego, organ II instancji stwierdził, że w istniejących warunkach lokalowych nie jest możliwe prowadzenie działalności w zakresie produkcji posiłków w pomieszczeniach kuchni. J. K. i J. S. K. na powyższą decyzję wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia jako naruszającej prawo. W treści uzasadnienia skargi skarżący przyznali, że przedmiotowa kuchnia ma wysokość w świetle [...] cm, jednakże zakwestionowali zasadność nałożonego zakazu argumentując, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 116, poz. 985 ze zm.) nie odnosi się do wysokości pomieszczeń, w których przygotowywane są posiłki, na co wskazał w swoim piśmie [...] Inspektor Sanitarny. Zdaniem skarżących organ II instancji przytacza w zaskarżonej decyzji nieprawdziwą treść tego pisma, co godzi w zaufanie obywateli do organów państwa. Ponadto Inspektorzy Sanitarni całkowicie pominęli normy zawarte w § 76 powyższego rozporządzenia wskazujące terminy, w jakich zakłady opieki zdrowotnej mają dostosować się do przepisów rozporządzenia. Postępowanie organów obu instancji, zdaniem strony skarżącej, było prowadzone nierzetelnie, uzasadnienie decyzji zostało sporządzone w sposób pobieżny, nie wyjaśniający przesłanek, którymi kierował się organ administracji. [...] Inspektor Sanitarny w [...] w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi, a odnosząc się do jej zarzutów wskazał, że poza stwierdzeniem, w wyniku kontroli, niezgodności wysokości spornego pomieszczenia kuchennego z § 49 Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. ustalono ponadto, że zakład opieki zdrowotnej nie uzyskał decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w [...] potwierdzającej spełnienie wymogów w zakresie produkcji posiłków na podstawie art. 27 ustawy z dnia 22 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 265 z późn.zm.). Organ stwierdził, że podstawą zakazu prowadzenia działalności w zakresie produkcji posiłków było stanowisko [...] Inspektora Sanitarnego zawarte w piśmie z [...]r. Zdaniem organu, strona skarżąca błędnie interpretuje § 49 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r., gdyż bierze pod uwagę wyłącznie ust. 2 i 3, natomiast z ust. 1 wynika co do wysokości pomieszczeń przeznaczonych do pobytu ludzi także obowiązek spełnienie wymagań prawa budowlanego. Wymagania te są zawarte w § 72 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Powołując się na treść § 49 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. organ wyjaśnił, że istnieje możliwość dalszego użytkowania pomieszczeń nie spełniających wymagań dotyczących ich wysokości, pod warunkiem uzyskania zgody od [...] Inspektora Sanitarnego, której strona nie uzyskała. W związku z powyższym wysokość pomieszczeń kuchni wraz z zapleczem w NZOZ "[...] " wynosząca [...] m w świetle nie mieści się w granicach określonych w cytowanych przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia, jak i prawa budowlanego. Ponadto strona nie wykazała, że bierze pod uwagę możliwość uzyskania wymaganej dopuszczalnej minimalnej wysokości wynoszącej [...] m poprzez pogłębienie posadzki dlatego organ miał podstawy uznać, że zakład nie zostanie dostosowany do wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. W konkluzji odpowiedzi na skargę zawarto informację, że w przypadku wykazania przez kierownika zamiaru zwiększenia wysokości przedmiotowych pomieszczeń, co najmniej do dolnej granicy obowiązujących wymagań i uzyskania od [...] Inspektora Sanitarnego w [...] pozytywnej opinii w tym zakresie, ma zastosowanie § 76 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ustalający termin dostosowania do dnia [...] . i do tego czasu obiekt może być użytkowany przy istniejącej wysokości pomieszczeń. W piśmie procesowym z dnia [...]. (k.[...] akt sądowych) skarżący ustosunkowali się do odpowiedzi na skargę podnosząc między innymi, że Kierownik NZOZ "[...]" w wymaganym terminie dnia [...]. zwrócił się do [...] Inspektora Sanitarnego w [...] o zaopiniowanie programu naprawczego, a wiosek ten został pozostawiony bez rozpatrzenia. W związku ze zmianą rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10.11.2006r. (Dz.U. 2006r., Nr 213, poz. 1568) ponownie złożono program naprawczy dnia [...]. do [...] Inspektora Sanitarnego w [...] uzyskując opinię pozytywną (postanowienie [...]). Dlatego zdaniem skarżących, działanie [...] Inspektora Sanitarnego były przedwczesne. Ponadto strona skarżąca podniosła, że nieprawdziwe są twierdzenia, że [...] Sanitarny dopiero [...]. stwierdził, iż wysokość pomieszczenia kuchni wynosi ok. [...] w świetle oraz twierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, że NZOZ "[...]" nie uzyskał decyzji w zakresie wymogów dotyczących produkcji posiłków NZOZ "[...]" pozostaje pod nadzorem [...] od samego początku swojego istnienia tzn. od [...]r. [...] Inspektor Sanitarny dopuszczając Zakład do działalności zbadał niewątpliwie wszelkie aspekty funkcjonowania zamkniętego zakładu służby zdrowia, w tym sposób wyżywienia, w przeciwnym razie tej zgody by nie wydał. W żadnej kontroli Inspektor nie wskazał na takie uchybienia jak niedostateczna wysokość kuchni ani nigdy wcześniej nie stwierdził braku jakiejkolwiek decyzji w dokumentacji NZOZ "[...]". Ponadto skarżący podnieśli w omawianym piśmie, że dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał przepisy (chociaż błędnie) stanowiące podstawę prawną decyzji tj. § 72 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co stanowiło rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i miało istotny wpływ na wydane decyzje, uniemożliwiło stronie ustosunkowanie się do zarzutów wynikających z tego przepisu i godzi w zaufanie obywateli do organów państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo zarówno materialne, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Jak wynika to z redakcji rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji, [...] Inspektor Sanitarny w [...], po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...]r. decyzją z dnia [...]r. nałożył na skarżących trzy obowiązki usunięcia uchybień w zakresie sanitarno - higienicznym (pkt 2-4), a w pkt 1 tej decyzji orzekł "zakaz prowadzenia działalności w zakresie produkcji posiłków". Co do wszystkich tych rozstrzygnięć organ zawarł w rozstrzygnięciu określenie terminu ich wykonania stwierdzając: "w terminie 5 dni od daty uprawomocnienia się decyzji", co jest nielogiczne zważywszy na treść zakazu orzeczonego w pkt 1 i gdyby było interpretowane ściśle, to należałoby przyjąć, że zakaz orzeczony został również w terminie, czyli na okres 5 dni od uprawomocnienia się decyzji. O ile to niefortunne sformułowanie możnaby uznać za językowy lapsus, o tyle znaczenie poważniejsze są uchybienia w zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, ustaleń faktycznych i ocen prawnych, które doprowadziłaby do wydania tak sformułowanej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w jej pkt. 1. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia co do pkt 1 decyzji organ I instancji wskazał art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn.zm.). Przepis ten stanowi, że "W razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych państwowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień". Jest oczywiste, że orzeczenie zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej (w tym przypadku produkcji posiłków na potrzeby pensjonariuszy zakładu opieki zdrowotnej)jest pojęciem odmiennym od pojęcia "usunięcia stwierdzonych uchybień", skoro stanowi o wstrzymaniu tej formy działalności (i innych działań), a zatem nie mieści się w sankcji określonej w normie zawartej w wyżej cytowanego przepisu. Co prawda, art.27 ust. 2 ustawy daje podstawy do unieruchomienia zakładu pracy lub jego części, ale wyłącznie w okolicznościach w nim wskazanych tj. "Jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi (...)". Tak więc, hipotecznie rzecz ujmując prawidłowe rozstrzygnięcie oparte o przepis art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzedzone winno być ustaleniami: - okoliczności wskazujących na zaistnienie naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych w kontrolowanym obiekcie; - wykazaniem, że naruszenie powyższych wymagań "spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi". Cytowany wyżej zwrot ustawowy zawarty w art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wskazuje, że przewidziany w tym przepisie skutek w postaci nakazania unieruchomienia zakładu pracy lub jego części, albo "nakaz podjęcia lub zaprzestania innych działań", nie może nastąpić w sytuacji ustalenia, że naruszenie może w przyszłości spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, ale że naruszenie to już "spowodowało" zagrożenie i to nie jakiekolwiek, lecz że "spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi". Wystąpić musi zatem związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem wymagań higienicznych i zdrowotnych a powstaniem bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Ustalenia wynikające z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie zawierają wskazania na spowodowanie takiego jak wyżej wskazano bezpośredniego zagrożenia. Reasumując powyższe, stwierdzić trzeba, że orzeczenie zakazu prowadzenia produkcji posiłków (pkt 1 decyzji ) na podstawie art. 27 ust.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nastąpiło z naruszeniem przez organ I instancji prawa materialnego, skoro przepis ten nie przewiduje zakazu tego rodzaju działalności ani jakiegokolwiek innego zakazu, gdyż uprawnia jedynie organ do nakazania usunięcia w określonym terminie, stwierdzonych uchybień zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Skarżący w odwołaniu wyraźnie wskazali, że kwestionują rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 decyzji organu I instancji jako wydane z naruszeniem prawa oraz rozstrzygnięcie w pkt 2, 3 i 4 jako bezprzedmiotowe ponieważ nałożone nimi obowiązki wykonali. Organ odwoławczy, który zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powinien ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji nie tylko wyżej opisanego naruszenia praw materialnego nie usunął, lecz sam orzekł co do pkt 1 z naruszeniem prawa materialnego a w pozostałym zakresie (co do pkt 2, 3, 4) naruszył w istotny sposób przepisy procedury administracyjnej. W podstawie prawnej decyzji drugoinstancyjnej w ogóle nie wskazano przepisu prawa materialnego będącego podstawą utrzymanego w mocy zakazu prowadzenia działalności w zakresie produkcji posiłków. Podstawy tej nie wskazano również w uzasadnieniu decyzji. Organ II instancji powołał się natomiast między innymi na pismo [...] Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. Wyjaśnić zatem trzeba, że z zasady praworządności (art. 6 Kpa) będącej zasadą ogólną Kodeksu postępowania administracyjnego, wynika, że organy administracji publicznej orzekają na podstawie przepisów prawa. Pisma organów centralnych, wytyczne i wyjaśnienia nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji nakładających na obywateli obowiązki lub ograniczających ich uprawnienia. Dlatego zaistniały między organem a skarżącym spór co do zawartej w omawianym piśmie interpretacji przepisów prawa jest bezprzedmiotowy, gdyż w tym zakresie pismo to w ogóle nie może być brane pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy. Ponadto z lakonicznego uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wynika jakie organ II instancji poczynił ustalenia w związku z odwołaniem. W szczególności, jak trafnie to podniesiono w skardze, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest ustosunkowania się do zarzutów odwołania odnośnie do interpretacji przepisów dotyczących wysokości pomieszczeń kuchennych w zakładach opieki zdrowotnej zarejestrowanych przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn.zm.) oraz do twierdzeń strony, co do programu naprawczego - w świetle przepisów przejściowych zawartych w tym rozporządzeniu. Takie postępowanie organu odwoławczego narusza art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 kpa. Naruszenia tego nie konwaliduje próba uzupełnienia ułomnego uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej podjęta w odpowiedzi na skargę, bowiem odpowiedź ta nie może zastępować uzasadnienia decyzji, a jest jedynie wyrażeniem stanowiska organu co do zarzutów skargi, a wobec tego nie może zastępować czy uzupełniać uzasadnienie decyzji. Wskazać też trzeba, że organ odwoławczy nie rozpatrzył w całości odwołania, czego skarżący wprawdzie nie podnieśli, a co Sąd zobligowany był dostrzec z urzędu wobec treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej określonej jako P.p.s.a. Mianowicie w zaskarżonej decyzji brak jest w ogóle rozstrzygnięcia co do tej części decyzji organu I instancji, która zawierała się w pkt 2, 3, 4. Należy wyjaśnić, że nie stanowi procesowego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy zawarcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia, że strona nałożony na nią decyzją organu I instancji obowiązek wykonała przed wskazanym w tej decyzji terminem, skoro w sentencji decyzji nie zamieszczono żadnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Zauważyć jednak też trzeba, że wbrew przekonaniu strony wyrażonym w odwołaniu, wykonanie decyzji przed terminem wskazanym w tej decyzji i jednocześnie przed rozpatrzeniem sprawy przez organ II instancji wcale nie czyni bezprzedmiotową decyzji organu I instancji. Reasumując, Sąd stwierdził, że w tym stanie sprawy administracyjnej w zakresie zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia doszło do istotnego naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie mających na celu nie tylko ustalenie uchybień w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, ale także rozważenie czy i jakie, w świetle norm prawa powszechnie obowiązującego, należy podjąć działania prawne w celu ich usunięcia, a dopiero po dokonaniu tych ustaleń i ocen prawnych wydanie rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie z zachowaniem wymogów wynikających z art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1i 3 w związku z art. 135 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów oparte zostało o przepisy art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.