II SA/Sz 1200/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie sprawy ze skargi F. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] , II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej F. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r.), F.B. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...], wskazując na wystąpienie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając przyczyny złożenia wniosku o wznowienie postępowania F.B. podała, że bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu toczącym się o ustalenie choroby zawodowej. Wyjaśniła, że dopiero w dniu [...]r. odnalazła pismo organu z dnia [...]r. (prawdopodobnie odebrane przez syna), którym została zawiadomiona, o tym, że zebrany został materiał dowodowy w sprawie, a strona ma możliwość zapoznania się z aktami oraz złożenia oświadczeń co do poszczególnych kwestii. F.B. podała, że powołana okoliczność miała dla niej istotne znaczenie, gdyż zamierzała zgłosić wnioski dowodowe w sprawie, tj. dowód z badania przeprowadzonego w dniu [...]r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 149 § 3 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzając, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia odwołania od prawidłowo doręczonej jej decyzji z dnia [...] r. w związku z czym bezzasadny jest zarzutu F.B. o braku możliwości zapoznania się przez nią z aktami sprawy w kontekście możliwości wniesienia istotnych uwag do wydanej decyzji. Dlatego brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...], wydaną na skutek odwołania F.B., Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...]r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, powołując się na art. 145 § 1 pkt 5, art. 146, art. 149 i art. 150 K.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – narządu głosu u F.B., zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...]. Kolejne decyzje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , wydane w postępowaniu wznowieniowym, tj. z dnia [...]r., były uchylane przez organ odwoławczy, odpowiednio decyzjami z dnia: [...] a sprawa była przekazywana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 2 K.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869 ze zm.), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że decyzja z dnia [...]w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – narządu głosu u F.B., została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie organ odstąpił od uchylenia wymienionej wyżej decyzji ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedstawione przez stronę badanie lekarskie z dnia [...]r., odbyło się wcześniej, niż badania przeprowadzone przed lekarzami – orzecznikami, zakończone wydaniem orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u F.B. choroby zawodowej narządu głosu (orzeczenie z dnia [...]r. oraz orzeczenie z dnia [...]r.). Ponadto, badanie przedstawione przez stronę nie przybrało formy orzeczenia lekarskiego i jest jedynie propozycją zawodowego uszkodzenia narządu głosu. Badanie to nie zostało przeprowadzone przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne, przewidziane dla lekarzy orzeczników w przepisach ustawy o służbie medycyny pracy oraz przepisach rozporządzenia w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych. Natomiast zebrane w toku postępowania zwykłego orzeczenia lekarskie mają walor opinii biegłego lekarza specjalisty i nie było wymagane uzyskanie dodatkowych opinii. Organ wziął pod uwagę ocenę narażenia zawodowego pracownika oraz dodatkową konsultację lekarską Instytutu Medycyny Pracy (pismo z dnia [...] r.), podtrzymującą stanowisko o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Organ nie dał zatem wiary i odmówił mocy dowodowej badaniu przeprowadzonemu w dniu [...]r. Reasumując organ I instancji uznał, że decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), bowiem strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ale naruszenie to nie miało to wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji złożyła F.B. Przeciw kwestionowanej decyzji podniosła zarzut naruszenia art. 7, art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania przez organ faktów, które uznał za udowodnione oraz powodów dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie podjęcie przez organ wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto, strona zarzuciła organowi wydanie decyzji z naruszeniem art. 75 § 1 i art. 77 w związku z art. 78, art. 80 oraz art. 84 K.p.a., przez uznanie za niewiarygodnego dowodu w postaci badania z dnia [...]r. oraz odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza. F.B. wskazała także na naruszenie przez organ § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, przez wadliwą interpretację tego przepisu, wyrażającą się w uznaniu, że podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej stanowi orzeczenie lekarskie, a organy inspekcji sanitarnej są nim związane, podczas gdy decyzję podejmuje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego. Strona zarzuciła także organowi zaniechanie podjęcia czynności potrzebnych do uzupełnienia materiału dowodowego i przez to nie rozpatrzenie sprawy, a następnie wydanie merytorycznie błędnej decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy uznał, że wydając decyzję z dnia [...]r. organ pierwszej instancji słusznie opierał się na dowodach z orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki uprawnione oraz na przeprowadzonej ocenie narażenia zawodowego, jak również dodatkowych wyjaśnieniach właściwej w sprawie jednostki orzeczniczej - Instytutu Medycyny Pracy. Analiza tego materiału nie potwierdza rozpoznania u F.B. choroby zawodowej - narządu głosu. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wyjaśnił, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Według organu, taka sytuacja miała miejsce niniejszej sprawie. Wadliwość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...]r. nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa, w sprawie o stwierdzenie u strony choroby zawodowej. Nowa decyzja odpowiadałaby w swoje istocie decyzji dotychczasowej, tj. orzekałaby o braku podstaw do stwierdzenia u F.B. choroby zawodowej. F.B., reprezentowana przez adwokata, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r., wnosząc o jej uchylenie w całości, względnie o stwierdzenie jej nieważności. Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze F.B. powołała tożsame zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jakie sformułowała wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, tj. naruszenie art. 7. art. 11, art. 11 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., art. 75 § 1, art. 77 w związku z art. 78, art. 80 oraz art. 84 K.p.a. oraz naruszenia art. § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Dodatkowo strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 146 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi F.B. podała, że decyzja organu odwoławczego jest wadliwa oraz narusza jej interes. Zdaniem skarżącej, organ w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego (w myśl art. 146 § 2 K.p.a.) odstąpił od uchylenia kwestionowanej decyzji. Organ nie podał jakiejkolwiek przesłanki uprawniającej do konkluzji, że w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Skarżąca zauważyła, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie odniósł się również do wszystkich zarzutów odwołania, co skłania ją do wniosku, że organ nie rozważył istoty sprawy. Skarżąca wskazała, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyłania się jedynie prezentacja rysu historycznego oraz wskazanie, że jednostki lekarskie orzecznicze wyraziły opinie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ odwoławczy powołał pewne wady postępowania, lecz nie wyjaśnił o jakie wady chodzi. Wreszcie organ nie wyjaśnił, dlaczego treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. F.B. zarzuciła także organowi uchybienie polegające na nie uwzględnieniu jej wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza specjalisty na okoliczność stwierdzenia, czy możliwe jest uznanie jej schorzenia skarżącej za chorobę zawodową. Wadliwa ocena organu wyraziła się także w niezasadnym zakwestionowaniu wydanego przez kompetentną placówkę medyczną (Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy) badania przeprowadzonego w dniu [...]r. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem, że organy prowadzące postępowanie są związane orzeczeniami lekarskimi. Przyjmując tę interpretację, należałoby dojść do konkluzji, że nie jest potrzebna w postępowaniu administracyjnym instytucja biegłego ani nawet dodatkowa konsultacja. Interpretacja to pomija oczywisty fakt obowiązywania § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Powołując się na stanowisko judykatury, F.B. uznała, że dopuszczalne jest zakwestionowanie orzeczeń lekarskich. Organ nie jest związany orzeczeniem lekarskim niepełnym, a brak skonfrontowania w postępowaniu odwoławczym rozbieżnych opinii stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Według skarżącej, naruszenie § 8 powołanego rozporządzenia, polegało na wadliwej interpretacji przez organ, że podstawę wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej stanowią wyłącznie orzeczenia lekarskie, podczas gdy decyzję wydaje się na podstawie materiału, na który, oprócz orzeczeń lekarskich, składa się także formularz oceny narażenia zawodowego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację wynikającą z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, podjęte zostały wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wskazano stronie dowody, na których organ oparł swe stanowisko, nie znaleziono dowodów, które mogły mieć wpływ na zmianę wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. W toku postępowania wznowieniowego Instytut Medycyny Pracy poddał ocenie dowód przedstawiony przez stronę, nie znajdując jednak podstaw do zmiany stanowiska o braku rozpoznania choroby zawodowej. Organ nie uznał konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii lekarza biegłego specjalisty, skoro w sprawie dysponował jednoznacznymi orzeczeniami uprawnionych jednostek orzeczniczych, które mają walor opinii biegłego. Organ nie uwzględnił także zarzutu naruszenia § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, skoro organ pierwszej instancji oparł swe stanowisko na dowodach z orzeczeń lekarskich, dowodzie z dodatkowej konsultacji lekarskiej oraz na dowodzie z oceny narażenia pracownika. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r., udział w postępowaniu sądowym zgłosiła Prokurator Prokuratury Apelacyjnej B.R., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 134 powołanej ustawy, sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakładają na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli zaskarżonego orzeczenia w pełnym zakresie, który również obejmuje sprawdzenie, czy w sprawie nie doszło do takich uchybień przepisom prawa, które winny skutkować wyeliminowaniem kontrolowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Taka sytuacja powodująca uwzględnienie skargi, jednak głównie z przyczyn dostrzeżonych przez Sąd z urzędu, wystąpiła w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli sądu stała się decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania. Wszczęcie i prowadzenie postępowania w procedurze wznowienia postępowania zalicza się do jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego skutkiem może być wzruszenie ostatecznej decyzji, którą już rozstrzygnięto sprawę co do istoty. W związku z wyjątkowością tego trybu postępowania, wystąpić muszą ściśle określone przepisami prawa okoliczności, które pozwalają na wznowienie postępowania a następnie ponowne rozpoznanie sprawy w kontekście przesłanek stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Pierwszym etapem badania wniosku o wznowienie postępowania jest ustalenie przez organ, czy została w nim wskazana podstawa wznowienia postępowania oraz czy został zachowany termin umożliwiający wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 148 § 2 K.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Uchybienie terminu i nie złożenie skutecznego wniosku o jego przywrócenie skutkować musi wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (do dnia 11 kwietnia 2011 r., z którym to dniem zmianie uległa treść art. 149 § 3 K.p.a., orzeczenie to miało formę decyzji). Dopiero wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Natomiast przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty godzi w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.) i jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia art. 148 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 821/11). Z akt sprawy wynika, że przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania stała się ostateczna decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. Decyzja ta została doręczona F.B. w dniu [...]r., a strona nie złożyła od niej odwołania. Wniosek o wznowienie postępowania, powołujący się na wystąpienie dwóch przesłanek, określonych odpowiednio w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a., skarżąca złożyła do organu w dniu [...]r. Na podstawie akt administracyjnych Sąd stwierdził, że do dnia wyrokowania w sprawie wniosek ten nie został rozpoznany w procesowo przewidzianej formie. Za rozpoznanie wniosku skarżącej w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania nie może być bowiem uznane znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]o wznowieniu "z urzędu" postępowania, powołujące się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skoro wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez stronę postępowania, to wszczął on postępowanie "w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania" i powinien skutkować albo wydaniem przez organ postanowienia (uprzednio, do [...]r. decyzji) o odmowie wznowienia postępowania albo postanowienia o wznowieniu postępowania. Tymczasem, wydając zaskarżoną decyzję organy obu instancji nie zajęły stanowiska co do wniosku strony o wznowienie postępowania, ale wydały decyzje - merytorycznie oceniając przesłankę wznowienia postępowania wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Uczyniły tak pomimo tego, że postępowanie w oparciu o tą podstawę w ogóle nie zostało wznowione. Wznowienie postępowania w zw. z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. nie mogło nastąpić nawet przy założeniu, że organ działał z urzędu, o czym przesądza jednoznacznie art. 147 K.p.a., zdanie drugie: "Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony". Podsumowując powyższe ustalenia Sąd stwierdził, że: 1) pomimo wniosku strony wszczynającego postępowanie, którego celem miało być wznowienie postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wniosek ten nie został rozpoznany w procesowej formie; 2) przed ewentualnym wznowieniem postępowania nie doszło do zbadania, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Już te uchybienia stanowiły samodzielną podstawę do uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jako wydanych z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego. Dodatkowo, dla porządku prawnego, celowym jest również zwrócenie uwagi, że nawet gdyby doszło do wznowienia postępowania w sprawie to wydając kwestionowane decyzje organy obu instancji zamiast ocenić najpierw faktyczne wystąpienie przesłanek wznowienia postępowania, tj. czy istotnie strona nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) i czy rzeczywiście w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.), uwagę swą skupiły na ostatnim etapie rozpoznawania sprawy, który ma miejsce w przypadku wznowienia postępowania, tj. na merytorycznej ocenie skutków rzekomego nie doręczenia skarżącej przez jej syna zawiadomienia wysłanego w trybie art. 10 § 1 K.p.a. oraz ocenie znaczenia dowodowego wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Trafnie Prokurator Prokuratury Apelacyjnej zwróciła na rozprawie uwagę, że w wydanych decyzjach organy nie zbadały i nie odniosły się w ogóle do okoliczności rzeczywistego wystąpienia powołanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy obowiązkiem organu będzie w pierwszej kolejności dokonanie oceny, czy skarżąca składając w dniu [...]r. podanie o wznowienie postępowania, powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., uczyniła to w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.), oraz czy podanie o wznowienie postępowania powołujące się na przyczynę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. złożyła w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (o istnieniu wyniku badania przeprowadzonego przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy). Jeżeli organ doszedłby do przekonania, że strona podanie o wznowienie postępowania złożyła po ustawowo określonym terminie to winien zwrócić uwagę na zawarty w podaniu o wznowienie postępowania wniosek o przywrócenie tego terminu i rozpoznać go według zasad wynikających z art. 58 i 59 K.p.a. W zależności od wyniku tych czynności, organ zobowiązany będzie wydać postanowienie w sprawie wznowienia postępowania albo o odmowie wznowienia postępowania. Rozważając hipotetycznie zagadnienie skutecznego wznowienia postępowania w sprawie, organ musiałby następnie ocenić, czy wystąpiły powołane przez stronę okoliczności wznowienia postępowania a w przypadku pozytywnej ich weryfikacji zbadać ich ewentualny wpływ na treść dotychczasowej decyzji orzekającej o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Odnosząc się do ewentualnego wznowienia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postępowania z urzędu, należy wyjaśnić, że taka możliwość wystąpi po ostatecznym zakończeniu sprawy wywołanej wiążącym organy wnioskiem skarżącej z dnia [...]r., o ile organ rozpoznający sprawę dojdzie do przekonania, że taka potrzeba zaistniała w sprawie z uwagi na pojawienie się nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które nie były znane organowi, a istniały w dniu wydania decyzji. Decyzja w sprawie wznowienia postępowania z urzędu należy jednak wyłącznie do uznania organu. Odnoszenie się merytoryczne do podnoszonych w skardze zagadnień związanych z oceną zebranego materiału dowodowego, w szczególności orzeczeń lekarskich, czy też potrzebą jego uzupełnienia, z uwagi na rodzaj dostrzeżonych przez Sąd uchybień i konieczności podjęcia przez organ określonych rozstrzygnięć procesowych, byłoby przedwczesne i niecelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec stwierdzenia, że wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 61 § 1, art. 147, art. 148 i art. 149 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 ww. ustawy.