II SA/Sz 1207/09

Dnia 6 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. A. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata P..D. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] w przedmiocie wymeldowania. Skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Uzasadniając wniosek wskazał, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz nie uzyskuje żadnego dochodu, albowiem przebywa w Zakładzie Karnym. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Do wniosku załączył oświadczenie z Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] r., z którego wynika, że skazany P.D. nie jest zatrudniony odpłatnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2 cyt. artykułu). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego może być stosowane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych poniesienia kosztów postępowania, lub posiada środki bardzo ograniczone, zaspokajające tylko podstawowe potrzeby życiowe. W ocenie Sądu skarżący wykazał, że znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania w sprawie, ponieważ nie uzyskuje dochodów, ani nie ma żadnych oszczędności, czy wartościowych składników majątku, które mogłyby być spieniężone na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.