II SA/Sz 1209/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki ( spr.) Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007r. sprawy ze skargi A. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie warunków zabudowy o d d a l a skargę . Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 kpa po rozpoznaniu odwołania A. i Z. G. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. umarzającej wznowione na ich wniosek postępowanie dotyczące decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. ustalającej na rzecz J. i M. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]., którą odmówiono A. i Z. G. uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...]. ustalającej na rzecz J. i M. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Po złożeniu skargi przez A. i Z. G, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 14 października 1999r.,SA/Sz 1314/98) uchylił decyzję Kolegium z dnia [...]r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolejną decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta [...] umorzył wznowione postępowanie dotyczące decyzji Nr [...] wskazując, że decyzja ta była decyzją terminową i po upływie terminu jej ważności ([...].) przestała obowiązywać w obrocie prawnym. W związku z tym wznowione postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Od powyższej decyzji z dnia [...]r. odwołali się A. i Z. G, którzy podnieśli, że decyzja Nr [...] z dnia [...]. została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie. Natomiast organ I instancji zamiast "ustosunkować się do wyroku sądu" wydawał z naruszeniem prawa kolejne decyzje, które stanowiły ciągłość dla inwestora i były oparte o zapisy nieważnego planu miejscowego. Odwołujący domagali się "anulowania" wszystkich decyzji i postanowień wydanych przez organ I instancji z uwagi na to, że sprawa dotycząca spornej inwestycji trwa ponad [...] lat i spór ten należy zakończyć. Uczestniczący w postępowaniu odwoławczym J. i M. K. podnieśli, że projektowany garaż jest im potrzebny do przechowywania urządzeń gospodarczych, a brak podziału nieruchomości wspólnej z uwagi na utrwalony sposób korzystania z nieruchomości nie jest przeszkodą do realizacji inwestycji. Natomiast prawdziwą przyczyną istniejącego sporu jest utworzenie przez skarżących na nieruchomości składowiska odpadów i rupieci. Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja dotyczy wznowionego w [...] r. postępowania odnoszącego do ostatecznej decyzji z dnia [...]. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wbrew twierdzeniu odwołujących decyzja ta nie została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z 14 października 1999r.,SA/Sz 1314/98). Wyrok ten uchylił inne decyzje Prezydenta Miasta [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że wskazywane przez odwołujących decyzje: Prezydenta Miasta [...] z [...] r. i z dalszych lat dotyczyły odrębnego postępowania prowadzonego przez ten organ po złożeniu przez J. i M. K. nowego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym decyzje te nie mają wpływu na wznowione postępowanie odnoszące się do pierwszej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. Również z tego powodu żądanie A. i Z. G. o "anulowanie" wszystkich decyzji i postanowień wydanych przez organ I instancji jest nieuzasadnione. Dokonując natomiast oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W myśl art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, które ma się zakończyć decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ ten stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia (art. 151 § 1 pkt 1 kpa) albo decyzją uchylającą i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa). W każdym razie w rozstrzygnięciu o istocie sprawy organ prowadzący wznowione postępowanie musi odnieść się do wydanej decyzji ostatecznej. Jednak w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. określono termin jej ważności do dnia [...]. Określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje, że decyzja taka wygasa z upływem terminu, na który została wydana. Upływ czasu przesądza więc o usunięciu takiej decyzji z obrotu prawnego. Zatem rozstrzyganie o decyzji, która nie pozostaje już w obrocie prawnym jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Wznowione postępowanie stało się więc bezprzedmiotowe i powinno być umorzone. Od powyższej decyzji A. i Z. G. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wskazując, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Skarżący obszernie opisali dotychczasowy przebieg postępowania i podkreślili, że domagają się ładu i porządku we wspólnej nieruchomości, ponieważ nie mogą korzystać z należnego im udziału. Przedstawili również szczegółowo wzajemne relacje istniejące pomiędzy nimi a uczestnikami postępowania J. i M. K. podkreślając, że zamiar wybudowania przez uczestników garażu na wspólnej nieruchomości narusza ich żywotne interesy życiowe i dlatego nigdy nie wyrażą zgody na budowę czegokolwiek na wspólnym terenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. W piśmie z dnia [...]. uczestnicy postępowania J. i M. K. przedstawili własne stanowisko, zaprzeczając twierdzeniom skarżących i wnieśli o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...]. skarżący A. i Z. G. uzupełnili treść skargi rozwijając zawartą w niej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. J. i M. K. złożyli w dniu [...]. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu murowanego przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 40 ust. 1 i ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, określając jednocześnie termin ważności decyzji do dnia [...]r. Następnie z inicjatywy A. i Z. G. doszło do wznowienia postępowania, ponieważ nie byli oni uczestnikami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił uchylenia decyzji Nr [...] wskazując, że A. i Z. G. nie uczestniczyli w tym postępowaniu ale nie miało to wpływu na treść wydanej przez właściwy organ decyzji, która była zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. wskazując, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Od decyzji tej A. i Z. G. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 14 października 1999r., SA/Sz 1314/98 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 1 kwietnia 1998r. wskazując na zaistniałe uchybienia proceduralne. Następnie J. i M.K. w dniu [...]. złożyli ponowny wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wszczynając w ten sposób nowe postępowanie (decyzja z dnia [...]. Prezydenta Miasta [...] i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. – k. 64 akt administracyjnych). W tej sytuacji Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]. działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie wznowienia na żądanie A. i Z. G. postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]. Nr [...] wskazując, że stało się ono bezprzedmiotowe, ponieważ decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu straciła ważność i w ten sposób została usunięta z obrotu prawnego. Decyzję z dnia [...]. utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [....] decyzją z dnia [...]. Nr [...], które stwierdziło, że umorzenie postępowania było zgodne z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy wskazał, że określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje, że decyzja taka wygasa z upływem terminu, na który została wydana. Upływ czasu przesądza więc o usunięciu takiej decyzji z obrotu prawnego. Dlatego rozstrzyganie o decyzji, która nie pozostaje już w obrocie prawnym jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Wznowione postępowanie stało się więc bezprzedmiotowe i zasadnie przez organ I instancji zostało umorzone. W tej sytuacji skoro decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa a zawarta w jej uzasadnieniu argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.