II SA/Sz 1209/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. G. i L. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. G.i L. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] r. E. G. i L. G. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą E. G. i L. G. rozbiórkę wybudowanego tarasu drewnianego z zadaszeniem na posesji przy ul. [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2008, s. 220). Wnioskodawcy na mocy zaskarżonej decyzji zobowiązani zostali do rozbiórki tarasu drewnianego z zadaszeniem na posesji przy ul. [...]. W ocenie sądu, wniosek E. G. i L. G. zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części jest zdarzeniem, którego konsekwencje co do zasady są trudne do odwrócenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W razie uwzględnienia skargi skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotkną właściciela obiektu, a ewentualnie udzielona mu ochrona okaże się iluzoryczna (por. orzeczenia NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, LEX nr 743922, z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1047/09, LEX nr 587385 i z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt II OZ 897/05, niepubl.). Z przytoczonych względów przyjmuje się również, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki nie wymaga szczegółowego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 21 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 515/10 publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.